Archief

Lekker druk

De twee zijn ontzettend druk en nog nooit zo snel uit school gekomen op vrijdag middag. Veel moeders en kinderen wensen ons nog even een hele fijne middag en dan vertrekken we naar huis. Nog even een boterham eten en dan de dressuur kleding aantrekken, want dan komen ze mooi in stijl aan. Zus zegt dat ze niets wil eten, want ze voelt zich niet zo lekker: buikpijn. onze dochter eet een halve boterham, want die voelt zich ook niet zo lekker. Wat zenuwen allemaal niet kunnen doen...

Dan maar even omkleden. Allebei een witte paardrijbroek aan, wit shirtje eronder, zwart jasje en natuurlijk een plastron met een speldje erop. Zus en onze dochter houden de klok goed in de gaten en bij iedere auto die de straat in komt rijden wordt even gekeken of het niet het busje is dat ons op komt halen. Iets voor 14:00u komt dan 'eindelijk' het busje voorgereden. De mensen van de stichting hoeven niet aan te bellen, want de deur is al open (nog bijna voordat ze de bus uitgestapt zijn).

Daar gaan we dan

Even de spullen in de bus zetten, erin kruipen en dan kunnen we vertrekken naar Erp. Het navigatie systeem is ingesteld en als alles goed gaat zullen we rond 14:45u aankomen bij Anky van Grunsven. Jammer dat het weer niet echt lekker is, maar gelukkig is het verder wel droog. Het is koud en er staat een guur windje, maar dat mag de pret niet drukken. Zus en onze dochter informeren regelmatig naar hoe lang het nog rijden is. Gelukkig hoeven we niet naar Groningen! En dan in de verte zien we ineens alarmlichten: hmmmm, file. En dat op dit tijdstip. Het duurt niet zo lang en dan kunnen we weer lekker doorrijden en mooi op tijd komen we aan bij de stallen van de familie van Grunsven: de poort gaat open

De ontmoeting met Anky

We komen binnen bij de rijbak. Anky staat nog les te geven en Zus en onze dochter genieten nu al bij het zien van die mooie grote paarden. De bak is echt geweldig mooi, dat is wel heel wat anders dan ze gewend zijn bij hun eigen rijlessen in Heeze. Alles is heel mooi afgewerkt en de bak is ook wat groter dan ze gewend zijn: het stoft ook niet zo. Als Anky klaar is met lesgeven komt ze meteen naar ons toe gelopen en stelt zichzelf voor. Ze neemt zich meteen voor om alleen maar de namen van Zus en onze dochter te onthouden. Daar kunnen we haar natuurlijk geen ongelijk in geven. Iedereen heeft het koud, dus gaan we even lekker opwarmen in de kantine met een glaasje drinken en een warme kop koffie. Daar kunnen Zus en onze dochter hun opgeschreven vragen aan Anky stellen. Het drukke is er wel vanaf en verlegen stellen ze hun vragen. Zus antwoordt steeds met 'Dat klopt' of 'Dat is goed', waardoor het meer op een soort overhoring lijkt. Eigenlijk wel grappig. Anky vertelt over haar kampioen-paarden, haar liefste paard en hoeveel paarden er eigenlijk staan op de manege. Over het mooiste paard doet ze geen uitspraak: dat moeten jullie zelf dadelijk maar gaan bekijken! En dat willen ze natuurlijk maar al te graag. We hebben een heel gezellig gesprekje met Anky over paarden, de manege, maar ook over de 'gewone' moeder-activiteiten. Ze heeft het altijd heel druk met de paarden en de trainingen en als ze dan vrij is op woensdag of vrijdag middag wil ze ook wel graag iets leuks doen met haar kindjes, zoals natuurlijk alle mama's dat graag doen.

Zus en onze dochter krijgen allebei een kaartje met een foto van Anky en haar handtekening. Ze schrijft de namen van Zus en onze dochter op de kaart, zodat ze echt voor hen persoonlijk geschreven zijn. Ze hadden zelf ook nog een rozetje meegenomen voor een handtekening, dus op de lintjes wordt ook nog een handtekening gezet en een hartje met Salinero erbij. Daarna is het tijd om nog wat foto's te maken en dan gaat Anky naar huis, naar haar kinderen en krijgen wij een rondleiding van een meisje dat op de manege werkt.

De Rondleiding

Vanuit de kantine kunnen we zo de stallen in lopen. Deze zijn nog vrij nieuw en ontzettend mooi! Als eerste komen we bij Bonfire, de Olympisch en Wereldkampioen. Bonfire is inmiddels al een beetje op leeftijd. Zus en onze dochter aaien er flink op los en mogen hem ook een wortel geven, hij houdt namelijk erg van wortels.

Allemaal Kampioenen

Naast Bonfire staat Wis. Dit vindt Anky het liefste paard. Hij is een stuk kleiner dan Bonfire, maar daarom natuurlijk niet minder leuk! Hij is heel licht van kleur en valt daarom wel op tussen alle andere paarden, die toch meestal donkerbruin en zwart zijn. Wis hoeft geen wortels, maar wordt wel lekker geknuffeld door de dames. Dan volgen een aantal paarden van klanten van Anky, die hier gestald zijn. Deze worden hier bereden en verzorgd. De eigenaars komen dan om de zoveel tijd hier naartoe om zelf met hun paarden te trainen. Voor de klanten en het personeel zijn ook wat gastenverblijven op de manege, zodat ze ook kunnen blijven slapen. Aan alles is gedacht. Het meisje wat de rondleiding geeft vertelt vol enthousiasme over haar werk en legt uit dat er 's morgens al op tijd begonnen wordt. Alle stallen worden elke dag uitgemest en voorzien van vers stro. De paarden worden elke dag volgens een strak schema verzorgd, gevoerd, gecheckt en gestapt en getraind. Nadat er een aantal paarden van klanten in de rij stonden, komen we aan bij Salinero en Anky's nieuwe paard Upido. Twee hele mooie zwarte paarden (groot ook vooral). Zus en onze dochter staan in het midden tussen de paarden, want ze staan tegenover elkaar. Zo kunnen we een leuke foto maken. Salinero komt eens even lekker snuffelen aan de capuchon van onze dochter. Ongelofelijk trouwens dat die twee niet bang zijn van die mega grote paarden! Mama liep vroeger voor een teckel al 3 straten om..... Gelukkig nu niet meer, zodat ik toch de kampioenen ook even kan aaien.
In de stal zijn ook een aantal wasplaatsen. Eentje daarvan heeft een solarium, zodat de paarden meteen lekker warm staan en sneller drogen. Verder staan in dit gedeelte eigenlijk veel paarden van klanten van Anky. Allemaal groot en mooi en even indrukwekkend.

Buiten kijken

Van hier uit kunnen we naar buiten, op naar de volgende stallen. Deze zijn iets minder luxe dan die we zojuist gezien hebben, maar nogsteeds heel mooi natuurlijk. Hier staat ook de pony van de kinderen van Anky: Binky. Deze is wat meer van formaat voor Zus en onze dochter en hier mogen ze even achter de deur kijken en hem een knuffel geven. Achteraan in de stal staat Nelson, dit paard neemt alle prijzen in ontvangst. Salinero houdt hier niet zo van, dus mag Nelson met de eer strijken. Die houdt blijkbaar wel van al deze speciale aandacht.
Buiten deze stal staat ook het wagenpark: de grote vrachtwagen met de naam van Anky van Grunsven erop en een kleinere voor de wedstrijden dichter bij huis. En daarachter liggen weer allerlei rijbakken: een rijbak, waar vooral in gesprongen wordt en een dressuurbak. De broer van Anky is meer gespecialiseerd in het springen en heeft hier ook een aantal weides en een binnen-spring-bak. Hier zijn we niet binnen geweest, maar hebben we natuurlijk wel even door de raampjes gekeken. Als we verder rond lopen komen we weer aan de voorkant uit. Hier zijn nog allerlei weides. De meesten zijn leeg, maar voor het huis staan nog wat paarden. Een paar daarvan zijn een beetje geblesseerd of wat op leeftijd. Hier tegenover is de wei van Bonfire: hij heeft een mooie toegangspoort met gouden olympische ringen en zijn naam in het hek. Bonfire staat, zoals we al gezien hadden lekker binnen in de stal, maar zijn vriendjes staan altijd buiten in de wei. Dit zijn twee kleine Shetlandertjes: Jolly Jumper en Mini Mouse. Jolly Jumper is wat nieuwsgieriger en komt even naar het hek toegelopen, zodat Zus en onze dochter hem ook even kunnen aaien. Jammer dat het zo koud is, maar gelukkig kunnen we ons nog even lekker opwarmen in de kantine met een kopje warme koffie of thee. Tijd om nog even naar binnen te gaan dus.

Weer even opwarmen binnen

Vanuit de kantine kunnen we nog even in de rijbak kijken. Daar zijn ze net aan het rondstappen met Salinero en kunnen we hem nog eens goed bekijken. onze dochters oordeel is dan ook, dat Salinero wel het mooiste paard van Anky is. Zus is er nog niet helemaal aan uit: Upido is toch ook wel erg mooi, maar de jonge zwarte hengst van een klant van Anky, die op het hoekje stond vindt ze toch ook wel heel erg mooi. Als we weer een beetje zijn opgewarmd mogen Zus en onze dochter nog even op de Anky Freerider zitten: een elektrisch apparaat om droog te oefenen. Goed voor de spieren en het evenwicht. De snelste stand vinden ze toch wel het leukst. onze dochter wil er wel eentje voor haar verjaardag....... Is trouwens wel goed voor haar evenwicht, we zullen er eens over nadenken. Schijnt dat ze wel gebruikt worden bij fysiotherapeuten. Als de freeriders weer stil staan wordt het toch echt tijd om te vertrekken naar Beek en Donk waar we nog getrakteerd worden op een etentje bij de Italiaan. Wat boffen we toch!
We zijn allemaal ontzettend onder de indruk van alle mooie paarden en gebouwen. Alleen dit was al helemaal geweldig, ontzettend bedankt Anky, we hebben genoten vanmiddag!

Ook nog lekker uit eten

Onderweg is het vooral leuk om naar alle kerstverlichting in en voor de huizen te kijken. We komen zelfs een kerstboom in het water tegen! Erg mooi allemaal. Dat is dan weer het voordeel van een uitje in de winter in de periode voor kerstmis. Papa heeft inmiddels plaatsgenomen voor in de bus als navigatie-systeem. Hij kent de omgeving hier op zijn duimpje met zijn verleden als vrachtwagen chauffeur. Eigenlijk net zo handig.
We liggen mooi op schema en op tijd komen we aan bij de Italiaan in Beek en Donk. onze dochter haar lievelingseten is pizza, vandaar. Maar de rest van het gezin vindt dat niet erg, want wij lusten ook wel graag Italiaans. Eerst maar eens even wat drinken en dan een pizza uitkiezen. Zus en onze dochter durven zelfs ook nog een voorgerechtje aan: onze dochter tomatensoep en Zus champions met kaas op toast. De champions zijn wel erg lekker, maar de tomatensoep smaakt toch wel anders dan die van mama. Maar als onze dochter de broodjes erin sopt smaakt het toch wel lekker. De pizza's en spaghetti smaken ook allemaal prima en er wordt nog flink nagebabbeld over van alles en nog wat. Zus is vooral heel stil en zichtbaar nog heel erg onder de indruk van alles wat ze vanmiddag gezien heeft. De vermoeidheid begint nu toch echt toe te slaan en als alles op is worden we weer netjes met het busje naar huis gebracht en dan gaan vlug de pyjama's aan en naar bed, want de dames zijn helemaal moe maar heel voldaan!

Bedankt!

Bij deze willen wij de stichting Kiwanis en Anky van Grunsven ontzettend hartelijk bedanken voor de onvergetelijke middag/avond en natuurlijk niet te vergeten onze dochter's fysiotherapeute die ons aangemeld heeft. We hebben als gezin ernorm genoten, bedankt voor alles!!!!!

Even poseren bij het kampioensbord. Onze eigen Parade paardjes. En natuurlijk samen met Anky op de foto. Een wortel voor Bonfire. Tussen Salinero en Upido. De wei van Bonfire. Even buiten kijken. De buiten rijbak bij Anky. En dan nog heerlijk uit eten bij de Italiaan.

© InJa Design. All rights reserved