Archief

2 januari: Zwemmen.

Een van Onze Dochters grote hobbies is zwemmen. Dat wilde ze heel graag doen in de vakantie, maar dat was aan het begin natuurlijk niet echt handig met een gekneusde voet. Gelukkig gaat het nu een stuk beter en lijkt ze er niet zo heel veel last meer van te hebben. Het is nog wel wat gevoelig, maar ze kan er weer redelijk goed op lopen. En dus is ze weer over het zwemmen begonnen.
Papa heeft zich vandaag opgeofferd om met haar naar het zwembad te gaan. Even gezocht naar de openingstijden en aangezien Zus niet mee wilde, mocht ze een vriendje of vriendinnetje meenemen. Ze neemt een klasgenootje mee, die heel blij is dat hij ook mee mag gaan zwemmen. De twee vermaken zich prima en hebben vooral geen tijd om eruit te komen. Ineens kunnen ze geen klok meer kijken en zijn ze spoorloos verdwenen.
Helemaal verkreukeld komen ze uiteindelijk uit het zwembad en gaan ze weer naar huis. Onze Dochter slaapt daarna als een roosje. Wat is zwemmen toch vermoeiend.

8 januari: Gala premiere ZAPP bios.

Zus heeft dit laatste schooljaar op de basisschool wel veel geluk en leuke dingen om naar uit te kijken. Een van die dingen staat vandaag op het programma. Groep 7/8 van BS De Talententoren mag vandaag naar een heuse Gala Premiere. De juf heeft de klas opgegeven en ze zijn eruit gepikt. De hele klas mag gekleed in gala kleding naar Amsterdam.
Om vandaag mooie krullen te hebben, hebben we gisteren wat papilotten in haar haar gedraaid en daar heeft ze vannacht mee geslapen. Echt lekker ligt dit natuurlijk niet, maar met een afgeknipte panty erover en een gladde kussensloop heeft ze toch redelijk goed geslapen. Met alvast een hoop krullen in het haar moet ze eerst nog even gewoon naar school. Helaas hebben ze vanmorgen ook nog een workshop hockey van de plaatselijke hockeyvereniging, dus moeten ze nog gymmen met de haren in model. Op school aangekomen blijkt ze niet de enige die met een gala kapsel de gymzaal in gaat. Gelukkig is het bij iedereen best goed blijven zitten.
Na de kleine pauze mogen ze allemaal even naar huis om zich om te kleden, iets te eten en helemaal klaar te maken voor de happening. Om 11:45u worden ze opgehaald op school met een grote bus. De juffen zijn ook helemaal in galakleding en zijn de enige die meemogen naar Amsterdam. In Amsterdam worden alle kinderen ontvangen op de groene loper en krijgen ze een glaasje kinderchampagne en een muffin aangeboden. Er zijn in totaal ongeveer 600 kinderen aanwezig die verdeeld gaan worden over 6 verschillende films. Ze krijgen allemaal een andere film te zien. De complete cast van de film is ook aanwezig en Ralph Mackenbach en Monique Smit zijn er ook om de kinderen te entertainen. Zus heeft de middag van haar leven!
Na de introductie mogen de kinderen een film gaan bekijken. Bij elke film is weer iemand van de cast aanwezig. Ze mogen naar de film Bouwdorp met de klas. Zus heeft haar telefoon meegenomen, dus kan ze ook nog wat foto's maken. Al snel ontvangen we allemaal foto's via de WhatsApp, want ze hebben een gratis WiFi verbinding daar. Aan het einde van de middag worden ze weer met de bus naar school gebracht en stappen ze allemaal met een iets minder mooi kapsel, moe maar zeer voldaan weer uit de bus. We krijgen het hele verhaal in geuren en kleuren te horen en dan is het toch echt tijd om de speldjes uit het haar te halen en lekker te gaan slapen.

Zus met gala kapsel.

18 januari: Verjaardag Zus.

De laatste basisschool verjaardag. Zus is 12 jaar geworden vandaag en al een behoorlijke puber aan het worden. Deze ochtend staat ook nog een open dag op het programma, van een van de middelbare scholen waar ze belangstelling voor heeft. Daar moeten we dus eerst nog even naar toe. Aangezien ze de avond ervoor een feestje heeft gehad van een klasgenootje en dus laat thuis was is ze vanmorgen helemaal niet uitgeslapen. Met dikke ogen vertrekken we dus naar de open dag.
In het begin dwaalt ze wat rond, want ze is er afgelopen woensdag ook al geweest met een paar kinderen uit de klas om deel te nemen aan de minilesjes. Ze zegt dus dat ze alles al zo ongeveer gezien heeft. Als we uiteindelijk bij het biologie lokaal aankomen en er een blaadje met vragen ligt, gaat ze toch iets doen. Aan de hand van wat bevindingen moeten de vragen beantwoord worden. Dat vindt ze toch wel leuk. De school ziet er mooi uit, maar we hebben helaas niet zoveel tijd om overal te gaan kijken. Er moet vanmiddag namelijk nog een feestje gevierd worden.
In eerste instantie ziet ze het helemaal niet zitten, omdat ze zo moe is, maar als ze eenmaal lekker onder de douche heeft gestaan en haar nieuwe kleren aan heeft getrokken komt het toch allemaal nog goed. En dan ook nog een mooie taart met natuurlijk een paard erop (Rakker uit de Penny deze keer) kan het feest toch echt beginnen en geniet ze er toch van. Later in de middag komen er nog wat vriendinnetjes op bezoek, zodat ze lekker op haar eigen kamer apart van de grote mensen een beetje haar eigen feestje kan vieren. Glaasje kinderchampagne erbij om te proosten en voor we het in de gaten hebben is het alweer laat en tijd om er een eind aan te breien. Gelukkig heeft ze toch nog een hele leuke verjaardag gehad en kan ze morgen zo lang uitslapen als ze wil.

Zus met haar Penny taart.

24 januari: Nog een keer paardrijden.

Een tijdje geleden vroeg Onze Dochter of ze nog een keertje mee mocht paardrijden in de les. Ze had namelijk een tijdje geen gitaarles gehad, vanwege de kerst vakantie en de vakantie van de gitaar lerares. Na het deze week nog eens gevraagd te hebben, even geinformeerd of het deze week uitkwam. Onze Dochter bofte, want ze mocht nog een keertje meerijden in de les.
Zus gaat voor het eerst op een nieuwe pony op de manege. Die heeft nogal wat streken, dus weer een nieuwe uitdaging voor haar. Onze Dochter gaat op een andere kleine brave pony. Ze is dolgelukkig dat ze weer eens op een pony mag rijden. Snel aan het poetsen dus. Gelukkig is het best goed weer, dus hoef ik niet al te veel kou te lijden bij het kijken aan de kant. Als Onze Dochter op de pony zit, glundert ze van oor tot oor. Zo mooi om te zien dit. Ze doet ontzettend haar best. En om het allemaal nog wat leuker te maken, worden er balken in de bak gelegd en mogen ze gaan springen deze les. Zus moet flink werken om de pony in het gareel te houden en net als de lerares zegt tegen Onze Dochter dat ze beter niet achter Zus aan kan rijden en ze haar best doet om achter Zus uit te sturen, schiet de pony van Zus weg. Met als gevolg dat die van Onze Dochter schrikt en er achteraan vliegt. Dat is helaas teveel voor haar en net als ze weer een keer mag mee rijden valt ze dus van haar pony af. Tegen de zijkant van de bak met haar hoofd. Blij dat een cap verplicht is! Het is voor iedereen flink schrikken, maar gelukkig is er niets ernstigs aan de hand.
Na een paar keer diep ademhalen, een medische controle door de lerares en de tranen afgeveegd te hebben, stapt onze dappere meid weer op de pony. Aan een longeerlijn dat wel, maar ze zit er weer op. Na een tijdje hoor ik ze ook weer schaterlachen en zelfs aan de lijn over de hindernissen springen. Zo heeft ze toch nog de hele les mee kunnen doen en ondanks alles toch kunnen genieten.
De pony van Zus heeft nog een paar streken geprobeerd, maar nadat ze in de gaten had, dat er niet te sollen valt met onze Zus de handdoek in de ring gegooid en netjes geluisterd de rest van de les.

25 januari: Koorts Zus.

Sinds afgelopen woensdag heeft Zus een rood plekje op haar ooglid. Ze vertelde in eerste instantie dat ze het gestoten had met de gym, maar later toch weer niet. Daarna dacht ze dat het een muggenbeet was, omdat het jeukte, maar dat is ook niet echt aannemelijk deze tijd van het jaar. Het valt natuurlijk niet helemaal uit te sluiten, je weet maar nooit.
Later is er een klein plekje bij gekomen en leek het dus nog minder logisch dat het een muggenbeet zou zijn. Ook dit bultje jeukte. Vandaag is ze weer gaan paardrijden en in de middag gaat ze altijd helpen met het uitmesten van de stallen en het schoonmaken van het terrein. Als we haar gaan ophalen heeft ze het heel erg koud en is haar ook nog roder geworden. Eerst maar eens lekker douchen, eten en dan dachten wij wel dat ze op zou knappen. Dat was helaas niet het geval, ze bleef het koud hebben en na haar temperatuur gemeten te hebben, bleek dat de koude rillingen dus van de koorts kwamen. Haar oog is nu ook pijnlijk geworden. Dat hebben we dan maar goed schoongemaakt met gekookt afgekoeld water, omdat we niet zeker weten wat het is en er dus iet zomaar iets op willen smeren. Daarna maar lekker op tijd naar bed vanavond. morgen maar eens kijken of er wat verbetering in zit.

26 januari: Nog steeds koorts.

Zus heeft vannacht een aantal keren moeten overgeven en voelt zich verre van lekker. Als ze uit bed komt gaat ze meteen op de bank liggen en heeft geen zin in eten. Haar oog doet ontzettend pijn en de koorts is eigenlijk alleen maar opgelopen. Haar oog is nu ook wat dikker geworden en we weten eigenlijk helemaal niet wat het is. Het is natuurlijk zondag vandaag, dus moeten we contact opnemen met de huisartsen post. Dat moet dan maar.
De assistente aan de telefoon kan er ook niet echt iets zinnigs over zeggen en vraagt toch maar om even langs te komen. Zus dus maar een trainingspak aangetrokken en in de auto gezet op weg naar de huisartsenpost.
We hoeven gelukkig niet zo lang te wachten, voordat we aan de beurt zijn. De arts kijkt eens goed naar haar oog en weet in eerste instantie ook niet meteen wat het is. Voor de zekerheid doet hij een vloeistof in haar oog om te checken of het hoornvlies niet aangetast is. Gelukkig is dit niet het geval. Hij twijfelt tussen twee aandoeningen en adviseert ons naar huis te gaan, het goed in de gaten te houden en als het erger wordt, of als ze wazig of dubbel gaat zien aan de bel te trekken en dan meteen terug te komen naar het ziekenhuis. Als laatste neemt hij nog even haar temperatuur op. Als hij ziet dat deze richting 39 graden gaat, wil hij toch nog een keer verder kijken. Na de tweede check weet hij nog steeds niet precies wat het is en gaat eens bellen met een arts. Uiteindelijk stuurt hij ons door naar de Spoedeisende hulp, naar de kinderarts.
En daar zitten we dan in de volgende wachtkamer. Na even gewacht te hebben worden we opgehaald door de kinderarts. Grappige is dat we ze onderhand allemaal wel kennen natuurlijk, maar dat er vandaag toevallig net een kinderarts dienst heeft die we nog niet kennen. Eigenlijk wel leuk voor Zus. Zij kijkt ook een paar keer goed en weet ook niet meteen precies wat het is. Voor de zekerheid maakt ze wat foto's met haar telefoon en wil deze doorsturen naar een dermatoloog. Dan gaat ze even weg en komt terug met de mededeling dat het een herpes zoster infectie aan haar oog is. Eigenlijk een soort gordelroos infectie. Dit kan ontstaan doordat het slapende waterpokken virus dat iedereen in het lichaam draagt ineens toe kan slaan op een moment van verminderde weerstand.
Ze krijgt een antibiotica kuur van 10 dagen en een zalfje voor haar oog. Daarmee zou het snel beter moeten gaan. We moeten wel alles goed in de gaten houden, want als ze plotseling meer pijn krijgt of wazig gaat zien, moeten we meteen aan de bel trekken. Gelukkig is de ziekenhuis apotheek open, dus hoeven we niet god weet waar heen te rijden om de medicijnen op te halen. Zus is inmiddels aan het einde van haar Latijn, maar bij de apotheek moeten we weer even wachten. Blijkt daar de robot die de medicijnen automatisch uit het magazijn haalt kuren te hebben. Gelukkig kan de vrouw achter de balie met de hand toch nog de juiste medicijnen vinden en kunnen we weer naar huis. Zus is blij dat ze naar huis kan.

Thuis volgt de volgede uitdaging: Het innemen van de medicijnen. De pillen die ze heeft gekregen zijn nogal groot van formaat en die krijgt ze dus niet doorgeslikt. Daarbij zijn ze ook nog ontzettend vies. Eerst maar eens proberen in stukjes. Het zijn 3 pillen, dus dat worden nogal wat stukjes. Schiet niet echt op. Dan maar in de vijzel fijnmalen en door de vla roeren. Met veel pijn en moeite en kokhalzen lukt het haar om ze naar binnen te werken. Pfff dat wordt nog wat. Het is een kuur van 10 dagen en dan 3x per dag. Daar moeten we nog ees iets slimmers op gaan bedenken. Nu eerst maar eens lekker uitrusten.

27 januari: Ranbaxy tabletten.

Als Zus vanmorgen wakker wordt is de koorts al wel wat gezakt, maar nog niet helemaal weg. Ze ziet er nog maar duf uit, maar wel inmiddels wat zin in eten. En dan komt Onze Dochter uit bed: Ik voel me niet zo lekker. Dat zegt ze wel vaker en het kriterium dat we dan hanteren is of ze koorts heef. Dan dus ook maar even de temperatuur opnemen. Blijkt ze ook koorts te hebben. Als de thermometer piept en de temperatuur toont, hoor ik haar: YESS roepen vanuit de kamer. Blijkbaar blij dat ze ook weer eens koorts heeft en ze eindelijk dan ook thuis mag blijven..Dat worden dus twee kindjes thuis op de bank vandaag.
En zo komt het dat ik dus in mijn eentje op maandag ochtend naar school loop om beide dames ziek te melden... Oma komt wat later op de ochtend en als die er is kan ik nog even gaan werken vandaag, want dat moet ook nog gebeuren. Zus heeft haar eerste pillen gemalen weer weggewerkt en oma weet de vijzel nu ook te staan voor de dosis van vanmiddag.
En dan wordt ik op mijn werk gebeld door oma. Blijken de pillen die Zus gekregen heeft gisteren van het merk Ranbaxy te zijn en net dit afgelopen weekend is deze fabrikant in het nieuws geweest. Het blijkt een zeer onbetrouwbare fabrikant van medicijnen te zijn, die de regels niet zo nauw neemt. Er schijnt vanalles gerommeld te worden met de grondstoffen en tijdens de inspectie schijnt er vanalles mis te zijn geweest. Ze vindt het dus niet zo'n fijn idee om deze antibiotoca pillen aan Zus te geven. Waarschijnlijk heeft dit nieuws de apotheek op zondag nog niet bereikt en zijn pillen meegegeven die uit de handel zijn genomen. Oma neemt contact op met de ziekenhuis apotheek en deze wil de pillen omruilen tegen een betrouwbaarder merk. Opa wordt ingeschakeld om de medicijnen om te ruilen en zo komt het dat Zus toch nog de goede medicijnen mag gaan slikken. Toch wel een fijner idee.
Bijkomend voordeel is ook, dat deze pillen een stukje kleiner zijn en na enig oefenen kan Zus ze in een keer doorslikken. Gelukkig maar, dat scheelt een hoop ellende. Nu nog wachten op het gewenste resultaat: dat de koorts weg gaat en haar oog geneest.

Februari 2014

4 februari: Studiedag.

Zo maar een vrije dag vandaag: een studiedag. Gelukkig deze keer een hele dag, dus dan kunnen we ook iets gaan doen. Gisteren avond hebben we wat overleg gehad wat we zouden gaan doen. Na veel vijven en zessen besloten om met zijn drieeen naar de Beekse Bergen te gaan.
Helaas zag het weer er vanmorgen niet zo heel goed uit en was het tijdens het uitlaten van onze Senna echt waterkoud. Daarbij wilden de dames nu toch ineens niet meer naar de Beekse Bergen. Het duurde even, maar de kogel is door de kerk: ze willen gaan zwemmen vandaag. Het zwembad is helaas pas in de middag open, dus moeten ze nog even wachten. Dan komt er een vriendinnetje aan de deur om te vragen mee buiten te spelen. Het is inmiddels wel mooi weer geworden en ik heb al spijt dat we niet vanmorgen toch in de auto gestapt zijn naar de Beekse Bergen, maargoed, daar is het nu te laat voor.
Even is het nog strubbelen, want dan wil er ineens eentje niet meer zwemmen....zucht.... Maar aangezien we dat afgesproken hadden toch maar wel naar het zwembad. Daar liggen ze nu in en hebben het ontzettend naar hun zin. Het is natuurlijk heel erg rustig, want alle andere kinderen zitten gewoon op school. Geen rij bij de glijbaan en alle plaats om rond te doen. Ondertussen kan ik dus in de kantine mooi onze website even bijwerken.

8 februari: Foto's maken Boeren Bruiloft.

Voor het eerst dit jaar wordt er tijdens carnaval ook een Jeugd Boeren Bruiloft georganiseerd. Twee kinderen uit de klas van Onze Dochter zullen zogenaamd gaan trouwen dit jaar. En bij een bruidspaar horen natuurlijk ook getuigen en een burgemeester. Deze komen allemaal uit dezelfde klas op school. Onze Dochter heeft zich opgegeven als getuige. Samen met nog een ander meisje en jongetje uit haar klas zal ze op carnavals maandag getuige zijn van het boeren bruidspaar.
Voor het maken van de uitnodigingen wordt een echte foto sessie gehouden. Alle deelnemers aan de jeugdboeren bruiloft gaan op de foto. Er is een mooie lokatie geregeld bij iemand met en hooischuur en de fotograaf komt hier ook naar toe. Helaas is het heel erg slecht weer. Het regent en het waait behoorlijk. Dat mag de pret niet drukken. Iedereen komt netjes op tijd in klederdracht naar de afgesproken plaats en dan kunnen we beginnen. De kinderen genieten er van en spelen nog even in het hooi.
Onze Dochter verkijkt zich even op het einde van een strobaal en valt (gelukkig niet te hard) van de baal af. Later besef ik eigenlijk pas weer dat dit natuurlijk komt doordat ze geen diepte kan zien en dus het einde van de strobaal helemaal niet heeft kunnen inschatten. Maargoed, verder gaat het foto's maken prima en gebeuren er geen ongelukken. Na de strobalen nog even bij de koeien op de foto en dan kunnen we allemaal weer naar huis, in afwachting van de foto's.

Onze Dochter als getuige op de foto.

14 februari: Valentijnsdag.

Onze Dochter heeft alweer ruim een jaar verkering met een jongetje uit haar klas. En natuurlijk moet er dan ook iets aan Valentijnsdag gedaan worden. Ze heeft het er al een hele tijd over en is al tijden flink aan het knutselen. Eindelijk is het dan zo ver. Op school geeft ze haar vriendje haar kadootje en ook hij heeft blijkbaar aan Valentijnsdag gedacht. Samen met zijn zus heeft hij voor Onze Dochter echte cupcakes gebakken. Met hartjes erop.
Onze Dochter is er helemaal van ondersteboven en eet ze een voor een op, maar de mooiste bewaart ze natuurlijk wel voor het laatst.

De Valentijns cupcakes.

Maart 2014

3 maart: Boeren Bruiloft.

De foto's voor de uitnodigingen zijn al een paar weken geleden gemaakt. De uitnodigingen de deur uit en vandaag staat dan de echte boeren bruiloft op het programma. Twee kinderen uit Onze Dochters klas gaan vandaag in de boeren onecht met elkaar verbonden worden en Onze Dochter is getuige, samen met nog twee andere kinderen uit de klas. Een ander jongetje uit de klas speelt vandaag de burgemeester. Het programma is dit jaar gecombineerd met het volwassenen boeren bruidspaar. En er is dus een grote en een kleine burgemeester.
Iedereen hijst zich in het nette pak en jurk. Helaas kon Vajers er niet bij zijn, want helaas heeft hij geen vrij en ook nog avonddienst. Om 16:00uur verzamelen we allemaal bij het huis van de jeugdbruidegom. Daar worden we door een huifkar, waar de hoogheden van de carnavalsvereniging al in zitten opgehaald. Van daar uit rijden we naar het huis van de jeugd boerenbruid. Met een aantal stappen we uit de huifkar en dan belt de bruidegom aan bij zijn bruidje. Ze zien er allemaal heel mooi uit en de bruid krijgt zelfs een echte ring aangeboden door de bruidegom. Het ziet er echt allemaal super leuk uit en alles is leuk versierd. Even wat foto's gemaakt en dan snel weer door om het volwassenen boeren bruidspaar op te halen. Het is een hele rit en uiteindelijk worden er nog wat foto's gemaakt bij de Os en dan snel naar het dorpshuis voor een heerlijke brabantse koffietafel.
Het eten is goed geregeld en smaakt heerlijk. Het is behoorlijk druk bij de koffietafel, de zaal zit lekker vol en is mooi versierd. Na het eten worden snel allle tafels opgeruimd en kan de plechtigheid beginnen. De kleine en de grote burgemeester hebben een mooi praatje ingestudeerd. Het praatje dat ze houden slaat goed aan en al snel hebben ze de lachers op de hand. De kinderen zijn vooral wel heel zenuwachtig en zitten wat te wiebelen op de stoeltjes op het podium. Eerst worden er nog wat vragen gesteld aan de getuigen. Over Onze Dochter wordt gezegd dat ze gehoord hebben, dat ze nogal veel konijnen in haar bed heeft liggen. En of ze er dan zelf nog wel bij kan als haar bed zo vol ligt. Ze giechelt een beetje en zegt dan dat ze er nog wel makkelijk bij kan.
Voordat het bruidspaar echt mag gaan trouwen wordt er altijd nog gevraagd of er mensen zijn die het er niet mee eens zijn. Natuurlijk zijn ze het er in eerste instantie niet mee eens. Het bruidspaar moet eerst maar eens laten zien of ze wel samen kunnen afwassen. Er staat al een afwasteiltje met afwas klaar en dus moet het jeugdboeren bruidspaar eerst nog even wat bordjes afwassen en afdrogen voordat ze mogen trouwen. Als dat gebeurd is wordt er echt getrouwd met ringen en al. De kinderen glunderen en genieten van het moment. Als daarna ook de volwassenen na een aantal beletselen getrouwd zijn kan de receptie beginnen.
Het bruidspaar en de getuigen gaan bij een tafel staan en worden door veel mensen gefeliciteerd. Er worden flink wat kadootjes gegeven en Onze Dochter is behoorlijk onder de indruk van wat ze allemaal gekregen heeft! Als alle handjes geschud zijn, kan het feest beginnen en om 21:30u is het voor de kinderen ongeveer wel afgelopen. Het is ook een heel programma geweest en tegen die tijd is ze ook wel moe en wil ze graag naar huis met haar kadootjes en dan lekker slapen.
Voor de grote mensen gaat het feest nog wel eventjes door. Het was al met al een heel gezellige middag en avond en Onze Dochter heeft met volle teugen genoten!

Vlak voor vertrek nog even spelen bij de bruidegom in de tuin.

7 maart: Feestje van het vriendje.

Al ruim een jaar heeft Onze Dochter verkering met een jongetje uit de klas. Ze houden het goed vol met z'n tweetjes. Hij is aan het einde van de zomer jarig geweest, maar had nog geen kinderfeestje gegeven. Na lang denken wilde hij wel graag met Onze Dochter, een ander vriendje en zijn zus naar de bioscoop. Tijdens de carnaval snel geregeld en dus mag ze vanmiddag mee naar de Bioscoop. Ze gaan eerst naar de film van Lego en daarna mag ze nog mee uit eten bij de MacDonalds, maar er moet natuurlijk ' ook nog een kadootje gekocht worden. Het is iets van Lego geworden, past goed bij de film.
's Avonds wordt ze weer thuis gebracht. Ze is helemaal enthousiast. Volgens mij is het wel een heel leuk feestje geweest.

12 maart: Hormoonspuit.

Laatst zaten we aan tafel en toen was Onze Dochter weer ontzettend dwars. Ze had een grote mond en wilde telkens het laatste woord hebben. Vajers en ik keken elkaar aan en dachten precies hetzelfde: de hormoonspuit is weer uitgewerkt. Even rekenen en inderdaad het was alweer bijna drie maanden geleden. Tijd om weer een nieuwe te gaan plannen.
De spuit heb ik vorige week al opgehaald bij de apotheek en vandaag hebben we een afspraak in het ziekenhuis om hem te laten plaatsen. De verpleegster die het normaal gesproken altijd doet zit helaas met een gebroken arm thuis, maar gelukkig zijn er nog genoeg lieve verpleegsters over die het ook goed kunnen doen.
Na eerst weer even met die en gene te hebben gebabbeld gaan we toch maar meteen aan de slag. Onze Dochter gaat al vast op haar buik liggen, want de spuit wordt in haar bil gezet. Als ze dan op haar buik ligt, ziet ze de spuit niet... Het spul moet meteen nadat het vermengd is ingespoten worden, want anders wordt het hard en is het niet meer te spuiten. Dat deed de verpleegster dan ook, maar na een paar ml haperde de spuit. Eerst dachten we dat het spul al hard geworden was, maar dat zou wel erg snel zijn. Nadat de spuit eruit was, bleek dat er gewoon een propje voor de naald zat, waardoor de vloeistof er niet meer uit kon. Toen het propje weg was, kwam de vloeistof er weer gewoon uit. Daarom moest er helaas deze keer 2x geprikt worden, om de rest van de vloeistof in te spuiten. De verpleegster vond het heel erg vervelend, maar zij kon er ook echt niets aan doen.
Nadat we klaar waren zijn we nog even naar de schoenenwinkel gegaan, want Onze Dochter had nieuwe schoenen nodig. Dan heeft ze die ook nog mooi voor haar verjaardag. Ze is helemaal blij met haar mooie leren zilveren sneakers.

14 maart: Spreekbeurt.

Voor het eerst in haar leven mag Onze Dochter vandaag een spreekbeurt geven. Een paar maanden geleden had ze al een blaadje bij haar met de datum er op en ze is toen eigenlijk al meteen begonnen met het maken van een powerpoint presentatie. Ze wil haar spreekbeurt over Hersentumoren houden. De powerpoint ziet er al een tijdje gelikt uit en is gevuld met verschillende foto's van haar zelf in het ziekenhuis. Alleen het verhaal erbij moest nog gemaakt worden.
Afgelopen week heeft ze flink geoefend thuis en hebben we haar bestralingsmasker, de kralenketting en de knuffels Chemo Kasper en Radio Robbie weer tevoorschijn getoverd. We hebben afgesproken met de leerkracht dat ik tijdens de vragen even in de klas kom voor het geval er moeilijke vragen gesteld worden. Het is natuurlijk vooral niet de bedoeling dat de kinderen zich allerlei dingen in hun hoofd gaan halen en zich onnodig zorgen gaan maken. Ze mag meteen om 8:30u beginnen.
De spreekbeurt is heel goed gegaan en de meester steekt zijn duim omhoog. Ze heeft het verhaal goed verteld. Ook een stukje over haar zelf vanaf het moment dat de tumor ontdekt is (nu 9 en een half jaar geleden) tot aan nu. De kinderen zijn behoorlijk onder de indruk van het verhaal en de leerkracht ook.

21 maart: Rapport.

Afgelopen dinsdag hadden we het eigenlijk al gezien bij het rapport gesprek, maar vandaag mag het echt mee naar huis: Het rapport. Onze Dochter gaat met de meeste dingen langzaam vooruit. Ze heeft natuurlijk de afgelopen jaren veel moeten missen op school en is daardoor wat minder getraind in bepaalde dingen. Vooral bij taal moet ze goed nadenken en zit de automatisering er nog niet zo goed in. Rekenen gaat heel goed. We hopen dat er nu ook wat minder foutjes in komen, doordat de werkbladen nu allemaal vergroot worden.
Lezen blijft ook wat lastig, maar ook hier gaat nu alles uitvergroot aangeboden worden. Eens kijken of dit misschien wat helpt. Verder gaan we natuurlijk ook thuis gewoon lekker aan het lezen in de Geronimo Stilton boeken. Ze kreeg nog de complimenten voor haar spreekbeurt. Dat had ze heel goed gedaan, maar stond helaas nog niet op het rapport, omdat die al uitgeprint waren toen ze haar spreekbeurt moest houden.
De juf wilde het er toch nog wel graag even bij zetten voor haar en dus een velletje uit de map opnieuw uitgeprint. Vandaag mocht ze het dus mee nemen en trots aan iedereen laten zien. Morgen is ze jarig, dus dan kan ze het mooi aan de ooms en tantes laten zien.

22 maart: Verjaardag.

De hele week loopt Onze Dochter al te stuiteren, ze is ontzettend zenuwachtig en kan niet goed slapen. Ze is ontzettend nieuwsgierig naar haar kado. Het bevalt haar helemaal niks dat ze niet weet wat het is. Ze is heel erg bang dat ze iets gaat krijgen, waar ze niet zo blij mee zal zijn. We hebben haar nog een beetje zitten plagen door expres een website open te laten staan met zwempakken ed. Ze wilde gisteren al weten hoe laat ze ons wakker mocht maken. We hebben het toch maar gewoon op 7:00u gehouden, maar dat is al moeilijk genoeg voor haar.
En inderdaad, ze was al een keer naar de WC geweest en klokslag 7 uur komt ze bij ons de kamer op gelopen: Big Smile op haar gezicht: Ik ben jarig! Alsof wij dat nog niet in de gaten hadden....Nu nog even wachten tot Zus wakker wordt. Helaas voor Onze Dochter duurt dat wat langer. Die was ontzettend moe en Onze Dochter mag haar niet wakker maken van ons. Een half uurtje later komt ze naar beneden en Onze Dochter vliegt op haar af. En dan is het natuurlijk kadootjes tijd. Om haar nog een beetje te plagen hebben we allerlei kadootjes ingepakt en in een tas gedaan met de mededeling: We wisten niet zo goed wat we je moesten geven, dus hebben we maar een heleboel dingetjes gehaald, dan zal er vast wel iets bij zitten wat je leuk vindt. Als de tas leeg is en ze een paar nieuwe pantoffels, pyjama, een konijntje, een kaart en nog wat klein spul heeft uitgepakt, checkt ze nog even zorgvuldig de zijvakjes en de ritsjes van de tas. Hier zit natuurlijk niets meer in.
En Onze Dochter, ben je blij met je kadootjes? 'Ja' zegt ze een beetje vertwijfeld. 'Of zouden we nog iets meer hebben? Of hoop je dat we nog iets meer hebben?' Ze durft het eigenlijk niet te zeggen, maar haar gezicht spreekt boekdelen. Als ze dan 5 minuten later een iPod uitpakt is ze helemaal gelukkig en stuitert weer door de kamer.
In de ochtend snijden we samen nog even wat worst en kaas en dan kan het feest beginnen. De hele middag en avond is er bezoek en Onze Dochter geniet van haar feestje. En als klap op de vuurpijl is haar vriendje er ook de hele dag. Hij stond al als eerste op de stoep en als niet iedereen meer kijkt, geeft hij haar snel zijn kadootje: een kettinkje met een hartje eraan. Wat ontzettend lief. Onze Dochter is er dolblij mee en hij moet natuurlijk meteen om.
Aan het einde van de dag is ze helemaal gebroken en kan ze weer lekker gaan slapen, de spanning is eraf.

23 maart: Ziek.

Blijkbaar is de spanning haar toch wat teveel geweest de afgelopen week. Vannacht heeft Onze Dochter een paar keer moeten overgeven en is ze nu ook nog aan de diarree. Ze kan bijna niets binnen houden en voelt zich behoorlijk beroerd. Gelukkig kan ze af en toe nog lekker met haar iPod op de bank liggen en Facetimen met haar tantes die in het bezit zijn van een iPhone.
In de middag voelt ze zich wel weer wat beter, alleen haar maag-darmkanaal is nogal van slag, dus nog even lekker nagenieten van de verjaardag is er niet echt bij. Hopen dat het morgen wat beter gaat.

26 maart: Inentingen.

Eigenlijk had ze de inentingen vorig jaar al moeten krijgen, maar toen konden we niet op de aangegeven tijden. Aangezien haar hele inenting schema toch al in de war is gegooid vanwege alle chemokuren en bestralingen, hebben we alles maar gewoon een jaartje uitgesteld. Handig dat we een nieuwe oproep hebben gekregen, waardoor we er een keer niet zelf achteraan hoefden om het te regelen.
Gelukkig voelt Onze Dochter zich alweer een stuk beter en kan ze weer normaal eten en drinken zonder dat het er op een verkeerde manier uit komt. Het is heel erg mooi weer vandaag en Onze Dochter heeft er natuurlijk helemaal geen zin in. We hebben opgevangen dat de ijssalon in Heeze weer open is gegaan afgelopen weekend, dus heb ik haar een ijsje beloofd nadat ze haar prikjes heeft gehad. Als we naar de prik lokatie rijden, komen we langs de ijssalon. Blijkt die ondanks het mooie weer gewoon gesloten te zijn. Daar is Onze Dochter natuurlijk niet heel erg blij mee. Dan moeten we maar gewoon ijsjes halen bij de supermarkt.
Bij de sporthal komen we al meer kinderen uit ons dorp tegen. Gelukkig is het niet heel erg druk en zijn we vrij snel aan de beurt. Aangezien ze nogal misselijk wordt van de geur van alcohol, hebben we voor de zekerheid maar de betadine meegenomen. Ze zeggen dat ze die niet nodig hebben, want ze gebruiken geen alcohol, alleen maar om hun handen te ontsmetten. (Vind het toch wel vreemd dat ze de prikplekken niet ontsmetten, maargoed) Onze Dochter mag op een stoel gaan zitten en aan weerszijden zitten mensen die haar gaan prikken. Ze vertelt dat ze aan frikandellen denkt, want dat doet ze thuis ook elke dag als ze haar groeihormonen spuit. De vrouw kijkt een beetje vreemd, maar daar geven wij helemaal niks om. Ze geeft geen kick bij het spuiten en vrij snel kunnen we weer gaan.
Ik loop gewoon terug naar waar we naar binnen gekomen zijn, maar Onze Dochter haalt mij terug. We moeten de bordjes volgen mama, want daar staat uitgang! Oke dan maar. Het is even zoeken waar we er nu eigenlijk uit moeten, want er staan overal rood/witte linten gespannen, maar na wat aanwijzingen vinden we toch de uitgang zoals die bedoeld is. En dan natuurlijk nog even snel naar de supermarkt voor de beloofde ijsjes. Heeft ook zo zijn voordelen, want nu heeft ze een hele doos en anders had ze er maar eentje gehad.
De supermarkt medewerkster vraagt aan Onze Dochter of ze ook prikjes heeft gehad. Ze vertelt dat er die dag heel veel kinderen met ouders in de winkel komen die ijsjes uit mogen zoeken. Grappig: blijkbaar zitten er toch veel mensen op een lijn qua beloning dan.

29 maart: Diploma zwemmen.

Onze waterrat is na de zomervakantie weer naar de zwemles gegaan. Ze zwemt echt ontzettend graag en heeft er weer behoorlijk wat bij geleerd. En daarom mag ze dus vandaag op voor haar Zwemvaardigheid 1 diploma.
Het is een druk dagje vandaag: de Kinderbeurs Ons Dorp staat vandaag op het programma, Onze Dochter heeft eerst nog een kinderfeestje, Zus heeft een paardrij wedstrijd en dan pas aan het einde van de dag mag Onze Dochter gaan diploma zwemmen. Het is een heel geregel om alles in elkaar te passen. Gelukkig is papa vrij en kan die de kids wegbrengen en ophalen naar de verschillende lokaties. Ook nog even waterschoentjes halen, want die hadden we zo ook niet meer liggen in de juiste maat.
Na de beurs en tijdens het ophalen van de spullen door de klanten kan ik mooi eventjes naar Zus gaan kijken. Ze doet deze keer mee aan een combinatie wedstrijdje: Dressuur en springen. Vanmorgen is ze al vroeg vertrokken, want ze had eerst nog haar gewone paardrij les. Het is mooi weer en omdat ze in de rijbak alles klaar moeten zetten voor de wedstrijd van vanmiddag gaan ze lekker een bosrit maken. Zus rijdt natuurlijk zoals altijd op Toontje, haar grote favoriet. Toontje is alleen heel erg onrustig vandaag. Als ze aan het inrijden is voor de wedstrijd is ze er al 2 keer afgevallen en racet hij door de bak. Als laatste van de pony's is ze aan de beurt om haar dressuur proefje te rijden. Toontje is echt ontzettend wild en schudt heel erg met zijn hoofd. Zus moet flink aan de bak om hem de figuren in de juiste gangen te laten lopen en ondanks dat hij zo wild is, lukt het haar toch om hem binnen de ring te houden, erop te blijven zitten en hem alles te laten doen wat hij moet doen. Alleen loopt hij niet echt heel netjes. Wij vinden het in ieder geval wel heel erg knap dat ze dit voor elkaar krijgt.
Daarna moet ze het parcours nog gaan springen. De eerste keer dat ze het parcours loopt gaat het al redelijk. Ze moet wat extra rondjes maken om hem af en toe wat minder hard te laten lopen, maar hij gaat wel over alle hindernissen in de juiste volgorde op eentje na. Ze mag het parcours nog een keerjte rijden en dan gaat hij in de juiste volgorde over alle hindernissen, maar ook nog wel met een extra rondje omdat hij zo wild is. Zus is niet tevreden, maar wij apetrots dat ze het zo goed gedaan heeft.
En dan in de avond nog diploma zwemmen met Onze Dochter. Die is inmiddels al behoorlijk moe van het feestje en alles er omheen. Ze moeten pas om 20:15u in het zwembad liggen, dus dat is natuurlijk al behoorlijk laat voor haar. Thuis trekken we alvast de kleren aan, dus als we aankomen hoeft ze zich niet meer om te kleden en kan ze zo het zwembad in. In tegenstelling to het diplomazwemmen bij A B en C is het nu lekker rustig en zijn ze maar met 7 kindjes in het zwembad. We kunnen het dus ook allemaal goed zien. Ze moeten voor de zwemvaardigheid echt best veel kunnen en ook lang met kleren aan zwemmen. Zelfs met kleren aan door het gat om 9 meter. Ze doet het allemaal prima, maar we zien wel dat ze ontzettend moe is. Maar wat een verschil in techniek qua zwemmen met ABC. Ze zwemt echt heel erg netjes, ontzettend mooi om te zien. Aan het einde van het verplichte nummertje mogen ze nog even van de duikplank duiken. Dat vinden ze allemaal helemaal geweldig. Ze moeten dan wel duiken. Mooi om te zien hoe ze dat doen. Onze Dochter duikt vrij aardig. Ze is in ieder geval niet bang!
En dan snel omkleden en naar de diploma uitreiking. Dat is ook wel heel erg leuk nu ze maar met zo weinig zijn. Ze krijgen allemaal echt persoonlijk hun diploma's en apetrots gaat Onze Dochter met haar diploma en roos naar huis. Helemaal bekaf. Thuis maar meteen de pyjama aan en snel naar bed. Morgen is er weer een dag.

April 2014

2 april: MRI scan.

Deze datum stond er al een tijdje. Het was eigenlijk de bedoeling dat we naar een interval van 6 maanden zouden gaan qua controles in de MRI, maar omdat Onze Dochter steeds hoofdpijn had was er een extra scan tussen gepland in december vorig jaar. Vandaag dus weer een nieuwe MRI, weer spannend zoals altijd. We hebben de laatste tijd nog wat afspraak kaartjes binnen gekregen van het ziekenhuis, maar we kunnen er geen touw meer aan vast knopen. Die moeten we dus ook maar even meenemen om uit te pluizen wanneer we nu echt naar het ziekenhuis moeten.
We moeten rond een uur of 8 's morgens aanrijden, dus Zus is dan nog thuis. Die heeft een alarm op haar telefoon gezet op de tijd dat ze naar school moet vertrekken. Voor de zekerheid bel ik nog maar even vanuit de auto om 8:28u en geheel boven verwachting neemt ze de telefoon op (ze is dus nog thuis). 'he, mijn alarm is niet af gegaan' hoor ik haar zeggen en daarna wordt de verbinding verbroken... Als we het haar vragen als we thuis zijn, bleek ze nog net op tijd op school aangekomen te zijn. Ze heeft dus flink moeten rennen.
Maargoed, wij komen mooi op tijd aan in Nijmegen. We geven de kaartjes met afspraken af aan de balie en inderdaad: zij snappen het zelf ook niet meer. We moeten ze maar even laten liggen, dan kijken zij wel hoe het zit en kunnen we ze na de MRI scan weer mee naar huis nemen. Daarna kunnen we nog even een spelletje Wie ben ik spelen. Dat ziet er wel leuk uit als we daar met z'n drieen met een kaartje op ons voorhoofd in de wachtkamer zitten. Papa speelt natuurlijk weer vals en kijkt in het raam wat er op zijn hoofd staat. Voor straf moet hij nog een ander kaartje op zijn hoofd zetten. Als de arts aan komt gelopen om ons op te halen is hij een worstje. Het aanprikken van de PAC gaat prima. De arts heeft het dossier goed bekeken, want ze weet ook al dat ze geen alcohol moet gebruiken en dat Onze Dochter misselijk wordt van de zoutwater oplossing. Ze heeft dus al glucosewater in plaats van NaCl klaar gelegd. Als de PAC is aangesloten en het bloed is afgenomen kunnen we naar de MRI. Onze Dochter meldt zichzelf aan bij de balie. Helaas is de vrouw achter de balie niet heel erg vriendelijk: er komt geen woord uit als alleen aan het einde in welke wachtkamer ze moet gaan zitten. Zeker met het verkeerde been uit bed gestapt.
Bij de MRI zijn ze behoorlijk uitgelopen, dus moeten we heel lang wachten. Gelukkig hebben we wel wat te doen en kan ze wat spelletjes spelen en de man tegenover haar helpen met het oplossen van de sudoku (ahum). Er staat een potje met potloden en ze krijgt van de man een blaadje en gaat aan het tekenen. De MRI op zich ging weer heel goed. Ze heeft echt ontzettend goed stil gelegen deze keer. En als het klaar is kunnen we weer naar de afdeling om de naald uit de PAC te laten verwijderen. We melden ons netjes bij de balie, maar vervolgens zitten we alweer een hele tijd te wachten op een verpleegkundige. Toch nog maar eens naar de balie gelopen en gevraagd of iemand even de naald eruit kan halen. Nu is er eindelijk iemand die dit kan doen en nu zijn alle onderzoekskamers bezet. Als we op de gang staan te wachten komen de Clini Clowns toevallig aangelopen. Onze Dochter is daar nooit echt een fan van geweest, maar nu kan ze er toch wel een beetje om lachen. Het breekt de wachttijd in ieder geval een beetje.
Als de naald eruit is kunnen we eindelijk naar huis, maar hebben we wel onderhand honger gekregen. We hadden gehoopt dat we net na de middag weer thuis zouden zijn, maar inmiddels is het al lang lunchtijd en zijn wij nog niet eens weg uit Nijmegen. Dan dus maar even een broodje eten bij Bakker Bart in Malden. Zo kunnen we dan mooi met een gevulde maag weer naar huis keren. Onze Dochter is er moe van geworden en valt al snel in slaap in de auto. Ze wordt pas wakker als we bijna weer thuis zijn...
En dan nu nog op de uitslag wachten. Dat gaat deze keer extreem lang duren. Onze eigen oncoloog wil graag zelf bellen voor de uitslag, maar zij gaat 2 weken op vakantie. We zullen dus tot 24 april moeten wachten...

12 april: Popster verwendagje.

Voor haar verjaardag heeft Onze Dochter van haar peetoom, peettante en opa een heuse popster verwendag gekregen. Ze heeft zelf nog geen idee wat haar allemaal te wachten staat. Ze is al de hele week zenuwachtig en de nachtjes aan het aftellen tot vandaag. Het enige dat ze weet is dat ze haar mooiste kleren aan moet trekken en dat ze haar haren deze ochtend gewassen moet hebben.
Ze stuitert al een tijdje rond in huis en heeft al verschillende keren op de klok gekeken. Rond 9 uur komen ze haar ophalen. Ze heeft haar mooie kleren al aangetrokken en een extra setje om mee te nemen: je weet per slot van rekening maar nooit. Als de tantes (met neefjes) aanbellen stuift ze naar de voordeur. Daar krijgt ze een mooi bosje bloemen aangeboden van haar neefje. Nog even koffie drinken en dan wordt het tijd om te gaan. Onze Dochter kan niet wachten.
door de dag heen krijgen we steeds wat foto's via de WhatsApp. Eerst naar de nagelstyliste, dan naar de schoonheids specialiste en tot slot naar de kapster. Onze Dochter vindt het allemaal helemaal geweldig en laat zich lekker verwennen. Omdat ze een dagje als een popster heeft gekregen, heeft ze voor de zekerheid ook haar gitaar maar meegenomen. Bij de kapster (nichtje) in de tuin geeft ze nog even een concertje weg met haar gitaar en de haren en alles netjes in de plooi. Dan wordt het tijd om even wat te eten. Als het maar lekker is, dan kan Onze Dochter dat wel heel goed. Waar ze het af en toe laat, vragen wij ons ook af, maar de frietjes gaan er goed in.
Al dat mooimaken is natuurlijk niet zomaar. Na het eten krijgt Onze Dochter een echte Fotoshoot. Met haar mooie haren, kleren, make-up en nagels gaat ze op de foto. Het resultaat mag er zijn, kijk zelf maar. Als ze weer thuisgebracht wordt, is ze dolenthousiast en moet ze nog even vlug wat handtekeningen uitdelen, want dat hoort er natuurlijk ook allemaal bij als je een popster bent. Ook alle mensen die we die dag nog tegenkomen (inclusief winkelpersoneel van de kledingzaak) krijgen een handtekening van haar. Ze is echt in haar rol. En als dan 's avonds ook nog de DVD met alle foto's afgeleverd wordt kan de dag niet meer kapot en kunnen we allemaal de mooie foto's zien.

Een van de mooie foto's van de fotoshoot.

25 april: Uitslag MRI-scan en Konings Spelen.

We hebben deze keer wel heel erg lang op de uitslag moeten wachten: twee en een halve week. De oncoloog was op vakantie en wilde ons de uitslag graag zelf doorgeven. Op zich vinden wij dat ook best fijn, want we hebben een hele fijne oncoloog, maar het wachten is natuurlijk eigenlijk een beetje onmenselijk op deze manier. Gelukkig zijn we er niet continu mee bezig geweest. Dat komt eigenlijk natuurlijk ook wel omdat het de laatste tijd best goed gaat met Onze Dochter, maar dat kan soms juist het verraderlijke zijn. Het hoeft niet altijd uiterlijk slecht te gaan, maargoed.
Zelfs op deze dag duurt het nog lang. De telefoon van thuis staat doorgeschakeld naar de mobiel, want we willen dit telefoontje natuurlijk niet missen. Anders zit er weer een heel weekend tussen. Uiteindelijk worden we pas rond een uur of 16:30u gebeld, maar gelukkig wel met goed nieuws: de tumor is stabiel gebleven! De bloewaardes zien er ook allemaal goed uit en de hormoonspiegel lijkt ook helemaal in orde. Haar magnesium was zelfs omhoog gegaan. Die is altijd wat aan de krappe kant geweest, maar blijkt nu dus op de natuurlijke manier aan het opklimmen te zijn. Pfffff, het wachten waard geweest. We kunnen er weer even tegen dus.

En dan was het vandaag ook nog koningsdag viering op school. Onze Dochter in het oranje naar school met een mooie hartjes bril op en Zus moest juist zoveel mogelijk witte kleding aan. Die heeft deze ochtend namelijk een echte Color Run. Dit is geregeld door de gemeente voor alle groepen 7 en 8 van de gemeente Heeze-Leende en wordt gehouden op het sportpark in Ons Dorp. Een thuiswedstrijd dus. Eerst moeten alle kinderen even meedoen aan de kangoeroe dans. Als zoveel mogelijk kinderen tegelijkertijd de dans uitvoeren kunnen ze hiermee in het Guiness Book of Records terecht komen. Na de warming up kunnen ze beginnen. Ons Dorp mag voorop. Ze moeten telkens een ronde over de velden lopen en aan het eind van zo'n rondje staan dan leerlingen van het CIOS die de kinderen onderkliederen met kleurpoeder. Aan het einde van de run zien ze er allemaal gekleurd uit. Hiernaast een foto van Zus na de run.
Onze Dochter heeft gewoon wat spelletjes op school gedaan en komt vrolijk uit school gehuppeld met haar oranje hartjes bril op.

Zus na de Colorrun in Ons Dorp.

26 april: Koningsdag.

Het belooft een druk dagje te worden vandaag. Zus heeft zoals ieder jaar natuurlijk weer een Dressuurwedstrijdje en Onze Dochter gaat dit jaar in Ons Dorp meedoen aan de creatieve ochtend in en rond het dorpshuis. Eerst Zus dan maar eens wegbrengen. Alle spullen stonden al klaar, dus die kan na het ontbijt meteen naar Heeze, naar haar grote vriend Toontje. Ze heeft hem gisteren na de les al mooi gewassen en op stal gezet, dus ze hoeft hem vandaag alleen nog maar te borstelen en in te vlechten. Dat is op zich ook al een hele uitdaging, want echt goed stilstaan doet hij niet altijd. Ze wil het deze keer helemaal zelf doen, dus ga ik weer terug naar Ons Dorp om te kijken wat Onze Dochter allemaal gaat doen in het doprshuis.
Vajers heeft haar al weggebracht en ze staan allemaal te luisteren naar de uitleg voor het maken van een echt graffiti schilderij. Ze moeten eerst een ontwerpje maken op een blaadje en daarna mogen ze dat op het hout tekenen. Als het er allemaal op staat krijgen ze nog even uitleg over de verf en moeten ze allemaal een plastic jas aan, een bril op en handschoenen aan. En dan mogen ze beginnen. Er worden heel wat kunstwerken gemaakt en de kinderen zijn erg enthousiast.
Als Onze Dochter nog lekker bezig is, gaan wij even naar Zus kijken, want die moet rond de middag als tweede beginnen aan haar proefje. Als we in Heeze aankomen is ze nog aan het losrijden. Toontje is weer lekker wild en helaas is zijn vlecht al bijna helemaal uitgezakt van al dat geschud met zijn hoofd. En dan gaat hij nog even helemaal los in de bak: hij maakt even een stuk of 8 rodeosprongen op de plaats. Gelukkig blijft Zus erop zitten en zit zelfs te lachen als de mensen langs de kant hun hart vasthouden... Dat belooft nog wat. Als het eerste proefje gereden is, is Zus aan de beurt. Toontje is erg onrustig, maar ondanks dat krijgt Zus het toch voor elkaar om hem het proefje te laten lopen, zij het wat onrustig.
Als het proefje weer afgelopen is, gaat Vajers weer terug naar Ons Dorp en blijf ik bij Zus in Heeze. Onze Dochter is inmiddels al vertrokken uit het dorpshuis en spoorloos verdwenen. Na enig speurwerk blijkt ze hier in de straat bij een klasgenootje te zitten en hebben ze gepicknickt. Als ze weer terecht is, komen ze samen weer naar Heeze voor de prijsuitreiking van Zus. Ze eindigt ergens in de middenmoot en is tevreden. Met een rosetje en een snoepzak gaan we weer naar huis en is de dag weer zo goed als voorbij.

Onze Dochter druk aan het graffiti spuiten.

27 april: Madurodam.

De schoolvakantie is begonnen en nu al staat er iets leuks op het programma: We gaan met een deel van de familie naar Madurodam. Er zijn ergens kaartjes geregeld (met dank aan de postcodeloterij) en dus kunnen we mooi een dagje naar Madurodam. Het is al heel lang geleden dat ik er zelf geweest ben en Vajers en de kinderen zijn er nog nooit geweest. Het is een aantal jaren geleden redelijk vernieuwd, dus we zijn benieuwd hoe het er uit ziet.
Als we vertrekken is het nog redelijk fris buiten. Aangezien Madurodam vlak bij het strand ligt en de neefjes de zee graag een keer willen zien, hebben we de strand spullen ook maar in een tas gestopt. Het is een eindje rijden, maar als je genoeg te kletsen hebt onderweg lijkt de tijd best snel te gaan. Blijkbaar zijn er meer mensen die besloten hebben naar Madurodam te gaan vandaag, wat het is er behoorlijk druk. Als je binnenkomt kun je eigenlijk het hele arsenaal aan bouwwerken overzien en lijkt het allemaal niet zoveel voor te stellen, maar als je eenmaal aan het rondlopen bent valt er toch wel heel veel te zien en te doen.
We beginnen maar eens met een bakkie koffie en wat te drinken voor de kids en als iedereen zijn/haar sanitaire stop gemaakt heeft kunnen we gaan rondkijken. Eigenlijk staat er heel erg veel en zijn er veel herkenningspunten. Voor de kinderen zijn er allerlei interactieve dingen te beleven, waardoor ze niet alleen maar hoeven kijken, maar ook iets kunnen doen. Bij de kaasmarkt kun je proberen kazen op te tillen en op een weegschaal gaan staan om te zien hoeveel kazen je weegt. Er zijn vragen om op te lossen en er moet een brandje geblust worden op een olietanker. Waar het vooral ook erg druk is met kinderen is bij de klompenfabriek. Als je een euro in het apparaat stopt, hoor je uit een fabriekshal een hoop kabaal komen. Daar worden dan de klompen gemaakt, vervolgens wordt er een vrachtwagen gestart en die brengt dan netjes een paar klompjes naar je toe. Die mag je dan zelf uit de vrachtwagen pakken en natuurlijk mee naar huis nemen. Die willen ze natuurlijk allemaal wel hebben. Er is ook een veiling en je kunt een vliegtuigje laten vliegen. Zo hebben we toch maar mooi in een aantal uurtjes heel nederland gezien op schaal. Tussendoor even wat eten en uitrazen in de speeltuin en het laatste stukje van Madurodam bekijken.
Als we alles gezien hebben, kunnen we om de hoek bij Madurodam naar Scheveningen: naar het strand dus! Het is inmiddels iets minder fris geworden en dus is het best lekker op het strand. Nadat eerst alles al vrij nat geworden is, worden er toch maar wat broeken uitgetrokken, zodat ze wat verder de zee in kunnen lopen. Het water is koud, maar dat maakt niet uit. De kids vermaken zich prima en hebben de grootste lol. De vlieger hebben we voor niets meegenomen, want het is zo goed als windstil vanmiddag.

Wat valt hier te zien?

Mei 2014

2-9 mei: Vakantie in Slagharen.

De eerste week van de meivakantie zit er alweer op en dan zijn papa en mama ook vrij. We gaan nog even lekker op vakantie, met de caravan naar Slagharen. Eerst de hond nog even wegbrengen en dan vertrekken we naar het noorden. Zus mist Senna nu al, maar heeft toch ook wel veel zin om naar Slagharen te gaan. Papa is van te voren nog even naar de tandarts gegaan, maar heeft nog behoorlijk veel last van zijn gevulde kies. Nog even rustig aan dan maar, nog een extr pijnstiller erin en dan kunnen we gaan.
De reis gaat eigenlijk best wel goed en we rijden gelukkig een keer in een keer recht naar de camping toe. Het is al behoorlijk druk en we moeten lang wachten bij de receptie. Uiteindelijk hebben we ons plaatsnummer en de polsbandjes en kunnen we ons plekje gaan zoeken. We hebben een hele mooie ruime plaats gekregen. Wel wat verder van het park af, maar dat mag de pret niet drukken. Onze Dochter heeft al meteen aansluiting gevonden bij een meisje op het veldje, dus die zijn we al meteen kwijt. Samen gaan ze nog even op onderzoek uit op de camping, naar wat er allemaal te doen is en dan kunnen wij even rustig de tent opzetten. Ook dat gaat inmiddels in een rap tempo. We zijn nu gewend hoe hij in elkaar steekt en dus raken we goed op elkaar ingespeeld en kunnen we hem snel neerzetten. Na een kopje koffie nog mooi even de tijd om het pretpark te verkennen.
Het is mooi weer en heel erg druk op het park. Blijkbaar is dit weekend een weekend van de stichting de Opkikker, waardoor een paar honderd gezinnen extra op het pretpark rondlopen. We pakken vast de grootste attracties mee. Voor de rest hebben we natuurlijk de rest van de week ook nog tijd zat. Zus en Onze Dochter willen echt overal in: het kan niet hard genoeg gaan. Papa gaat ook overal mee in, ik hou wel van snelle attracties, zolang ze maar niet ronddraaien.
De rest van de week gaan we eigenlijk zo elke dag een paar uurtjes naar het pretpark om dan weer even lekker te relaxen bij de caravan en op het veldje. Zus en Onze Dochter vermaken zich prima met de kinderen op het veldje. Er wordt heel wat af ge-tennist, ge-kubbed, gevoetbald en gefietst. Vajers staat inmiddels stijf van de pijnstillers, want zijn kiespijn is alleen maar erger geworden. Zo erg zelfs dat hij maandag ochtend naar een tandarts in Lutten toe gaat, omdat hij zo verrekt van de pijn. De tandarts maakt een foto en trekt uiteindelijk zijn kies eruit. Dat lucht op, hoewel hij nu natuurlijk nog wel de pijn heeft van de ontsteking die er zat en de wond van waar de kies uit is getrokken. Langzaam aan gaat het steeds een beetje beter.
Dinsdags is het heel erg warm. Als we terug komen van het pretpark zijn er verschillende kinderen aan het zwemmen in het buitenbad. Dat willen Zus en Onze Dochter ook wel, dus gaan ze snel de zwemkleding aantrekken om een frisse duik te nemen. Wij kunnen mooi even op de ligbedjes langs de kant luieren: het lijkt wel zomer!
Op woensdag regent het heel erg veel en hard, dus tijd om iets anders te gaan doen. Zus had van vorig jaar een vriendinnetje die in de buurt van Slagharen woont. Na wat SMSjes en een telefoontje hebben we afgesproken dat we daar deze middag naartoe gaan. Zus vindt het helemaal geweldig om haar vriendinnetje nog eens te zien en het is nu toch geen weer voor het pretpark.
's Avonds gaan we nog op bezoek bij kennissen in Zwolle. Toch handig om een keer aan de andere kant van het land te zitten, zo zie je nog eens iemand. Kunnen we daar ook even gezellig bijkletsen. Al met al dus geen last van de regen en een hele leuke dag gehad. Die nacht regent het heel veel en donderdag is het nog niet echt droog. We doen gezellig allemaal spelletjes in de caravan, want we laten onze vakantie natuurlijk niet verpesten door een beejte nattigheid. In de middag gaan we nog lekker even een paar uur naar het park. We komen nat terug, maar hebben wel genoten en lekker niet lang hoeven wachten bij de attracties natuurlijk!
Vrijdag is de laatste dag. Als we opstaan regent het nog een klein beetje, maar al snel wordt het droog. We besluiten de tent snel systematisch af te breken en in te pakken en zo is het ons nog gelukt om alles in een keer droog in te kunnen pakken. Daar hadden we niet meer op gerekend. Op het moment dat we klaar zijn met opruimen en nog een kopje koffie willen drinken buiten, begint het weer te druppelen en even daarna keihard te regenen. We waren dus precies op tijd klaar. Na de koffie vertrekken we weer naar het zuiden met weer een fijne vakantie op zak.

Wat een heerlijk zomers weertje. Zus bijna opgegeten door een Haai.

16 mei: Walibi Holland.

Met de kinderpostzegelrap heeft de klas van Zus dit schooljaar een uitje gewonnen naar Walibi Holland. Eerst al dit jaar naar de Galapremiere van de Zapp-bios en nu mogen ze ook alweer naar het pretpark. Wat boffen ze toch allemaal.
Met een echte grote touringcar worden ze opgehaald op school. Ze zijn allemaal ontzettend uitgelaten, de een nog wat meer dan de ander. Echt ontzettend leuk zo'n extra schoolreisje natuurlijk. Voor Zus dan ook echt haar allerlaatste van de bassisschool, dus toch wel heel speciaal. Aan het eind van dit jaar mag ze nog 3 dagen op kamp, maar dit pikken ze toch nog maar even mooi mee. De hele dag blijven ze weg en uiteindelijk om 19:00u arriveert de bus weer bij school terug. Deze keer met een heleboel vermoeide maar toch heel erg enthousiaste kinderen. Ze kletsen honderd uit over hoe het allemaal geweest was. Zus vond het helemaal geweldig en heeft een Top dag gehad!
Eten hoefde ze niet meer, want dat hadden ze al genoeg gehad. Nadat ze alles verteld had, kon ze moe maar voldaan naar haar bed toe, want dat was ze zeker.

19 mei: Hormoon spuit.

De vorige spuit is nog geen 3 maanden geleden, maar omdat toen de spuit verstopt zat had Onze Dochter niet alle vloeistof binnen gekregen. Daarom heeft ze alweer een tijdje last van een beetje puberaal gedrag. Aan haar gedrag kunnen we meestal duidelijk merken dat het weer tijd wordt voor haar hormoon spuitje. Dat was een aantal weken geleden alweer duidelijk te merken, maar tijdens de vakantie was het weer wat minder. Daarom hebben we maar besloten om deze nog een beetje uit te stellen om toch zo dicht mogelijk tegen de 3 maanden tussenpozen tussen de spuitjes te komen. Helaas was er nu echt geen houden meer aan en hebben we deze maar snel ingepland.
Gelukkig is Onze Dochter's zuster er weer om de spuit te zetten. Ze vindt het erg leuk om haar weer eens even te zien. Ook de medewerksters van de spelkamer gaat ze natuurlijk even gedag zeggen. Als ze weer een beetje bijgekletst is met iedereen gaan we snel het spuitje zetten, want daar kwamen we natuurlijk eigenlijk voor. Gelukkig gaat het deze keer heel snel, maar lijkt het toch wel een gemeen prikje te zijn. Snel iedereen gedag zeggen dan maar, want dan gaan we daarna weer naar huis.
Tegen de avond voelt Onze Dochter zich niet zo lekker, gaat op de bank liggen en wil ook niets meer eten. Later op de avond moet ze een keertje overgeven. Het lijkt te komen door de hormoon spuit, maar de vorige keren heeft ze daar eigenlijk naar mijn weten niet zoveel last van gehad. Dan maar lekker op tijd naar bed en dan zien we morgen wel weer verder.
Helaas gaat het de volgende ochtend nog niet echt goed en besluiten we maar om haar nog een dagje thuis op de bank te houden. Van de meester krijg ik nog wat werkjes mee voor eventueel in de middag als ze zich wat beter voelt. Ik blijf in de ochtend bij haar en later op de ochtend komt Vajers naar huis, zodat ik nog even kan gaan werken. Gelukkig knapt ze wel weer op en kan ze woensdag weer gewoon naar school.

27 mei: ROL Poli

De uitslag van de MRI scan hadden we natuurlijk een paar weken geleden al gekregen en die was gelukkig goed, maar het is toch altijd wel fijn om de specialisten ook nog even te spreken. Onze Dochter klaagt nog steeds regelmatig over hoofdpijn en ook haar spuitjes met groeihormonen die ze elke dag krijgt lijken steeds pijnlijker te worden. Toch maar eens navragen hoe dat kan en of we er niet mee mogen stoppen. Ze is inmiddels al een aardig eindje gegroeid, vandaar.
De plaatjes van de MRI krijgen we bij de oncoloog te zien en die zien er inderdaad mooi het zelfde uit als die van de MRI ervoor: geen verandering dus en dat is natuurlijk goed. Vlak voordat de oncoloog vertrekt begint ze nog over de Port-A-Cath van Onze Dochter. Ze dacht dat die er al uit was, maar dat is niet zo. Ze geeft aan dat het toch wel tijd wordt dat deze er eens uitgehaald gaat worden en daar is Onze Dochter niet blij mee. We vragen of dit in ieder geval dan na de grote vakantie mag, zodat ze nu nog even wat rust heeft en er tijdens de zomervakantie geen rekening mee hoeft te houden met zon en zwemmen. Eigenlijk hebben we bijna alleen maar vragen voor de Endorcrinoloog over alle hormonen en eventueel voor de Neuroloog over de hoofdpijn. De neuroloog stelt wat vragen aan Onze Dochter om erachter te komen waar de hoofdpijn vandaan zou komen. Soms wordt deze ook wel veroorzaakt door spanning, doordat ze misschien niet helemaal goed kan meekomen op school of door haar verminderde zicht. Sinds een aantal weken heeft Onze Dochter op school haar eigen laptop met een groter scherm en ook worden haar werkjes allemaal uitvergroot om te kijken of we daarmee de hoofdpijn kunnen verminderen. Het lijkt allemaal niet zo heel veel te helpen. Volgens de neuroloog lijkt het ook onwaarschijnlijk dat het door spanning veroorzaakt wordt. Ze geeft aan dat we eventueel een voedings supplement van Trytofaan met Vitamine B6 zouden kunnen proberen. Dat schijnt soms ook te helpen tegen hoofdpijn in dit soort gevallen. Thuis maar eens googlen dus.
De Endorcrinoloog is helaas ziek vandaag, dus krijgen we een assistent te zien. Net nu we zo veel vragen voor haar hadden, maar ook dokters kunnen ziek worden. Op de vraag hoe lang ze nog met de groeihormonen moet doorgaan krijgen we een antwoord dat dat nog zeker een jaar of 4 volgehouden zou moeten worden. De pijn bij het prikken wordt volgens haar veroorzaakt door het feit dat Onze Dochter niet helemaal ontspannen is. Ze krijgt dan ook de opdracht om nog wat beter te ontspannen bij het prikken. Dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Dan ook nog even over de hoofdpijn. Nu blijkt dat het Cortisol gehalte van de laatste meting ook niet echt heel erg hoog is. Dit zou ook een van de oorzaken van de hoofdpijn (en het vele mopperen) kunnen zijn. Om de functie van de Bijnierschors (waar de cortisol aangemaakt wordt) te checken is eventueel een aparte test nodig. De assistente belooft te overleggen met de arts om te zien of het nodig is om deze test bij Onze Dochter uit te voeren. Ze zal hierover nog contact opnemen.
Verder zien we deze middag ook nog de psycholoog, maar dat heeft al jaren geen toegevoegde waarde voor ons, zo ook vandaag niet. En als alle artsen geweest zijn kunnen we weer naar huis.

Bellen blazen in de spreekkamer

Juni 2014

2 juni: Telefoon van de Endorcrinoloog

Omdat de endorcrinoloog zelf helaas ziek was bij de ROL poli, zou ze na overleg met de assistent even terug bellen over wat er nog eventueel zou moeten gebeuren met Onze Dochter. Met de groeihormonen moet ze inderdaad nog een aantal jaren doorgaan en we krijgen als het goed is een nieuwe prikpen, omdat ze de verkeerde geleverd hebben. We zullen zien wanneer er contact opgenomen wordt voor de bezorging.
Over het cortisol gehalte in Onze Dochters bloeduitslagen, dat was nog niet erg alarmerend, maar wel aan de lage kant. Het zou kunnen zijn dat de bijnierschors niet zo goed meer werkt, waardoor het cortisol gehalte aan de lage kant is. Daarvoor zouden we een test af kunnen laten nemen en in overleg besloten dit dan ook maar te gaan doen. Hopelijk kan dit gewoon in het ziekenhuis in Geldrop. Daarvoor zou ze nog even contact op gaan nemen met de kinderarts. Dan kunnen we zelf daar een afspraak maken voor het afnemen van de test. Is wel zo handig om deze nu uit te voeren, want nu heeft ze de Port A Cath nog en hoeft er dus geen apart infuus geprikt te worden. Ander voordeel is, dat de PAC dan weer aangeprikt is geweest en dus meteen is doorgespoeld. Even afwachten dus maar weer, wanneer de test uitgevoerd kan worden.

4 juni: Zus naar de huisarts.

Zus klaagt al een hele tijd (al jaren) over chronische vermoeidheid. Vorige week was het weer heel erg, dus hebben we besloten toch maar eens een afspraak te maken bij de huisarts. Daar konden we dus vanmorgen terecht. Eerst Onze Dochter naar school en dan door naar de huisarts. We moeten een tijdje wachten voordat we aan de beurt zijn. Zus vertelt zelf haar verhaal en we voegen er nog even aan toe dat ze ook wel heel erg grote amandelen heeft. Blijkbaar kan dit niet zoveel kwaad en zorgen die ervoor dat je niet zo snel longontsteking krijgt. Ze kijkt Zus even na, maar vindt eigenlijk niets vreemds. Om toch alles maar even te controleren krijgen we een formulier mee om bloed te laten prikken.
We rijden meteen maar even door naar Geldrop, want we zijn nu toch al onderweg. Scheelt weer een aparte afspraak. Gelukkig heeft Zus de aderen van papa en is ze heel makkelijk te prikken. Er worden wat buisjes bloed afgenomen en dan kunnen we weer naar huis. Ik weet alleen niet wanneer ik kan bellen voor de uitslag. Volgende week maar gewoon een keer een telefoontje naar de huisarts en dan hoor ik wel of de uistlag binnen is.

11 juni: Uitslag bloedonderzoek Zus.

En daar is hij dan, de uitslag. Zus blijkt dus pfeiffer gehad te hebben, dat konden ze zien in haar bloed. De arts dacht alleen dat de vermoeidheid daar niet meer van zou moeten komen. Hoewel ik dat zelf een beetje vreemd vind, want aan de bloedwaarden is niet te zien hoe lang het geleden is dat ze dit gehad heeft. En ook de nasleep van deze ziekte nogal varieert. De een is er met een week of 3 vanaf, maar de ander houdt er toch wel veel langer last van. Maargoed, we kijken het nog maar even aan en dan zien we wel weer verder.

16 juni: Oogarts en Tuinconcert.

De oogarts zelf vond het niet nodig om steeds te controleren, omdat hij geen veranderingen zag. Maar de oncoloog was het hier niet mee eens, want die wilde gewoon een regelmatige controle, omdat haar goede oog natuurlijk goed in de gaten gehouden moet worden. Daarom mogen we vandaag weer een keer naar de oogarts. Onze Dochter wil eigenlijk zelf inchecken met de barcodelezer, maar die is helaas kapot, dus moeten we toch nog naar de balie. Ook dat doet ze gewoon allemaal zelf.
Via de koffie automaat (Onze Dochter pakt er een kopje groene thee uit) lopen we naar de wachtkamer. Daar hebben we weer tijd zat om het op te drinken, want het duurt weer erg lang voordat we aan de beurt zijn.
Onze Dochter vraagt meteen of ze zonder druppeltjes in haar ogen kan kijken, want die druppeltjes vindt ze altijd heel erg vervelend. Gelukkig lukt dat ook deze keer weer. Scheelt ook weer 45min wachttijd voordat die druppeltjes ingewerkt zijn en nog een keer wachttijd in de wachtkamer, dus is het sowieso ook een stuk sneller. Ook deze arts lukt het om zo in haar ogen te kijken en alles lijkt gewoon nog hetzelfde als de vorige keer. Helaas zijn ze echter vergeten een gezichtsveld onderzoek in te plannen. Dat had eigenlijk wel moeten gebeuren, dus moeten we daar nog een keer voor terug komen.
Aangezien we over ongeveer 2 weken weer naar Nijmegen moeten, zou het wel handig zijn om deze afspraak op dezelfde dag te plannen. Met pijn en moeite is dat uiteindelijk gelukt en kunnen we naar Bakker Bart in Malden om even te lunchen en daarna weer naar huis te gaan.

Nog even wat geoefend thuis, want vanavond staat het jaarlijkse tuinconcert van de leerlingen van Onze Dochters' muzieklerares op het programma. Deze keer wat groter aangepakt dan vorig jaar en ook een stuk meer deelnemers. Het is weer een beetje twijfelachtig weer, maar gelukkig blijft het de hele avond droog. Er zijn behoorlijk wat toeschouwers gekomen, dus het is toch wel een beetje spannend nu. De koffie en thee staat klaar en als alle muzikanten even een soundcheck hebben gedaan kunnen ze beginnen. Onze Dochter is in het eerste gedeelte aan de beurt en vindt het echt heel spannend. Ze speelt Let her go van Passenger. Bij het laatste stukje van het liedje speelt haar muzieklerares mee op de piano. Het gaat gelukkig allemaal goed en ze is heel blij naderhand. Ze krijgt een mooi applaus en dan kan ze weer in het publiek gaan zitten. Het is een heel gevarieerd concert met zangeressen, pianisten en gitaristen. Heel erg leuk en zeker voor herhaling vatbaar!

Onze Dochter aan het optreden.

30 juni: Telefonisch spreekuur.

Sinds een paar weken heeft Onze Dochter een nieuwe prikpen voor de groeihormonen gekregen. Hiervoor hebben we een tijdje geleden uitleg gekregen thuis. Blijkbaar was deze pen een stuk goedkoper en dus moet er overgeschakeld worden. Het was sowieso even wennen, maar het leek erop dat ze van deze pen veel meer pijn had als van de vorige. Hierover hadden we al een aantal keren contact gehad met de apotheek van Nijmegen. De persoon die hierover ging had het steeds te druk en toen we hem uiteindelijk aan de telefoon kregen, bleek dat we daarvoor toch bij de arts moesten zijn. (Had dat dan eerder gezegd!)
Dan maar even contact opnemen met het oncologisch spreekuur om het dan via via weer bij de arts terecht te krijgen. Weer krijgen we te horen dat het eigenlijk niets uit moet maken, maar we krijgen toch nog een afspraak bij de verpleegkundige om er toch nog eens naar te kijken. We moeten de pen dan meenemen naar Nijmegen en dan zal daar ter plekke bekeken worden wat ermee gedaan wordt.

Juli 2014

1 juli: Een heleboel afspraken.

het begon in eerste instantie met 2 afpraken voor vandaag: De chirurgie en de Anesthesiologie als voorbereiding van de verwijdering van de Port-A-Cath, maar daar zijn de afgelopen periode nog wat afspraken bij geplanned. Allereerst het gezichtsveld onderzoek en weer een bezoekje aan de oogarts. Daar beginnen we vandaag mee. Uiteraard moeten we weer lang wachten, zoals bijkbaar normaal is bij de oogarts. Volgens mij zijn we hier in al die jaren misschien 2 keer op tijd naar binnen geroepen, maargoed. De koffie automaat doet het gelukkig en de thee smaakt ook prima.
Het gezichtveld onderzoek stelt eigenlijk altijd vrij weinig voor. Onze Dochter kijkt in een grote bol en er komen lampjes van buiten naar binnen. Als ze ze ziet moet ze op een knopje drukken en zo wordt gekeken hoe het gezichtsveld van het goede oog is. De verpleegkundige maakt er een plaatje van en dan moeten we nog even naar de oogarts voor de uitslag. Weer wachten dus.
De uitslag is goed, het gezichtsveld ziet eruit zoals het er uit zou moeten zien, dus dat is wel goed nieuws natuurlijk. Over een jaar krijgen we een oproep voor een nieuwe controle, dus hier hoeven we voorlopig even niet meer naar toe. En dan is het onderhand lunchtijd, dus tijd om het nieuwe restaurant eens uit te proberen. In het nieuwe gedeelte van het ziekenhuis is ook een nieuw restaurant. Heel mooi, met lekkere soep en lekkere broodjes. Onze Dochter kiest toch maar veilig voor een broodje frikandel. Voor deze ene keer dan... Na het eten hebben we nog wat tijd en gaan we even naar buiten, lekker in het zonnetje zitten tegen het muurtje tussen de studenten en de ziekenhuiswerknemers. Het zit eigenlijk best lekker.
En dan wordt het tijd om weer naar binnen te gaan. Op naar de chirurg. Gelukkig hoeven we daar niet zo lang te wachten. Het is een heel aardige man en legt heel rustig uit wat er allemaal gaat gebeuren. Onze Dochter krijgt ook te horen dat ze als alles goed gaat ook dezelfde dag weer naar huis mag. Dat is wel heel fijn om te horen. Aan haar gezicht te zien vindt ze het nog steeds heel erg spannend, maar lijkt ze toch wel een beetje gerustgesteld. De chirurg komt uit Duitsland, dus dat is toch wel een leuke gelegenheid om het nog even over het voetballen te hebben. Het WK is namelijk in volle gang.
Als we klaar zijn bij de chirurg kunnen we door naar de Anesthesiologie. Dat is sinds kort in het nieuwe gedeelte van het ziekenhuis gevestigd. Een plaatsje waar we nog niet eerder geweest zijn. Onze Dochter meldt zich zelf bij de balie en krijgt een formulier mee wat ze in moet vullen. Dat kan ze gedeeltelijk nu zelf doen en dat vindt ze maar wat interressant. Als het formulier ingevuld is, moeten we het afgeven bij de volgende balie en moeten we weer in de wachtkamer gaan zitten. Het duurt weer ontzettend lang. Als we eenmaal binnen zijn wordt er aan Onze Dochter uitgelegd wat er allemaal gaat gebeuren. Ze vindt het toch wel een beetje raar dat ze een buisje in haar keel krijgt, maar lijkt er verder niet erg van onder de indruk. Als het goed is zal de operatie na half september geplanned gaan worden.
En dan als laatste nog door naar de verpleegkundige van de endorcrinologie voor de utileg/overleg over de nieuwe spuit. We leggen uit dat het meer pijn doet sinds de nieuwe spuit en weer wordt gezegd dat het eigenlijk niets uit moet maken, totdat we de spuit laten zien. Dat is de verkeerde! We hebben een 5mg ipv een 10mg spuit gekregen. Het blijkt dat de ampullen met vloeistof die erin gaan net zoveel vloeistof bevatten, alleen de ene is dus dubbel geconcentreerd. Hierdoor moet Onze Dochter dus ineens 2x zoveel vloeistof spuiten om dezelfde hoeveelheid hormonen binnen te krijgen. En dat is inderdaad wel pijnlijker. Blij dat ze nu dus eindelijk zelf gezien hebben dat het toch niet aan Onze Dochter lag.
Er wordt meteen naar de Radboud Apotheek gebeld, zodat ze de goede spuit en ampullen klaar kunnen leggen. Daar kunnen we die dan meteen ophalen en vanavond gebruiken. Gelukkig hoeven we deze keer bij de apotheek niet extreem lang te wachten en krijgen we de spullen in een koeltasje mee naar huis. Gelukkig, is dat ook weer geregeld (dachten wij). Helaas bleek toen we thuis kwamen dat er toch wéér een andere spuit meegegeven te zijn. Wel van 10mg, maar een hele andere. En na proberen blijken ook de ampullen hier niet in te passen. Zucht...
Dan toch maar weer naar de apotheek gebeld. Ze kijken het na en zien inderdaad dat het de verkeerde spuit is. Er wordt meteen een koerier ingeschakeld die de juiste spuit zal komen brengen en zo komt het dat we toch vanavond nog gebruik kunnen maken van de nieuwe spuit. Onze Dochter heeft haar pyjama al aan en dus kunnen we hem meteen uitproberen en inderdaad: dit scheelt een hoop. Het gaat weer beter nu. Gelukkig dan maar, eindelijk.

10 juli: Laatstste schooldag.

De calamiteiten dag is afgelopen schooljaar niet nodig geweest en dus is deze op vrijdag gepland. Dat betekent dus dat dit de laatste schooldag is en dat de vakantie vandaag officieel gaat beginnen. Zus heeft als vanaf woensdag vakantie gekregen, want dinsdag avond is haar afscheids musical geweest. Voor haar zit de basisschool erop. Op naar de 'grote school' na de zomervakantie.
Alle schoolspullen zijn gisteren al mee naar huis genomen, dus ligt de tafel nu helemaal vol met werkboekjes, schriften en tekeningen. Dat moeten we maar eens snel gaan uitzoeken. De rapporten moesten alweer terug op school zijn. Die heeft ze vorige week vrijdag mee naar huis gekregen. Het ziet er goed uit, alleen het lezen blijft nog een beetje achter. Verder doet ze het eigenlijk heel erg goed en mag ze dus na de vakantie lekker in groep 7 beginnen. Het gaat hard!
Maar eerst maar eens lekker van de vakantie gaan genieten. Maandag nog wel een cortisol test in Geldrop op het programma, maar daarna kan dan echt de vakantie (voor Zus en Onze Dochter dan) beginnen. Papa en mama werken nog een paar weken door.

De lockers kunnen leeg!

14 juli: Cortisol test.

Een dagje ziekenhuis in Geldrop vandaag. De test om te zien of de bijnierschors nog goed werkt staat vandaag op het programma. Wat het precies inhoudt weten we eigenlijk nog niet. We moeten er om 9:00u zijn en als we aankomen blijkt het heel erg rustig op de afdeling vandaag. Onze Dochter heeft een grote kamer voor haar eigen alleen en een privé zuster. Die kennen we al heel lang, dus een fijn vertrouwd gezicht.
Alleen haar eigen kinderarts is er niet vandaag. De test stond eigenlijk al wat eerder gepland, maar vanwege het schoolreisje en de laatste schooldag viering hebben we hem twee keer verzet. Op de dag van de oude afspraak was haar kinderarts zelfs speciaal nog naar het ziekenhuis gekomen om Onze Dochter nog eens te zien, maar helaas was dus de test verzet. Wel heel lief dat ze dat gedaan heeft.
De arts die de Port-A-Cath vandaag aanprikt hebben we ook al eens eerder gehad en is ook heel erg aardig. Ondanks dat het alweer een tijdje geleden is, doet de PAC het nog goed en loopt hij in een keer door. Er wordt meteen een buisje bloed afgenomen voor de nulmeting en daarna mogen we weer terug naar de kamer. Er wordt een infuus aangesloten om ervoor te zorgen dat de PAC open blijft en dan krijgt Onze Dochter een stofje toegediend in het infuus die de bijnierschors moet gaan prikkelen. Als dit is ingeloppen wordt om het half uur een buisje bloed afgenomen. Ondertussen spelen we even een spelletje Boggle en daarna nog een potje Junior Monopoly. De timing is perfect, want als de monopoly is afgelopen is eigenlijk ook net het laatste buisje bloed afgenomen en mag de naald er alweer uit. De arts komt meteen na de bloedafname, dus kan de PAC meteen doorgespoeld en de naald eruit gehaald worden. De test op zich is goed gegaan en Onze Dochter lijkt nergens last van te hebben. Als we naar de auto lopen is ze alleen wat moe, maar of dat ook echt van de test komt weten we niet, want de vakantie is begonnen en ze lag wel wat later dan normaal in bed gisteren avond.
We hebben een telefonische afspraak staan in eind Augustus voor de uitslag van de test met de kinderarts in Geldrop, maar de resultaten worden uiteraard ook aan Nijmegen doorgegeven, dus eens kijken of we daar de uitslag nog wat eerder kunnen ontfrutselen.

Een potje Monopoly in bed.

24 juli: Opa overleden.

Opa zat al een tijd in het verzorgings tehuis en is de afgelopen periode steeds verder achteruit gegaan. Hij moest overal bij geholpen worden en zat de hele dag in de rolstoel. Wel nog helder van geest, maar hij kon nog moeilijk praten. Dat kostte hem veel kruim.
Al langere tijd gaf hij aan dat het zo van hem eigenlijk niet meer hoefde. Sinds vorige week heeft hij dan ook echt besloten dat het écht niet meer hoefde van hem. Hij wilde niets meer eten en drinken en op deze manier het heft in eigen hand genomen. Een heel dapper besluit, voor niemand makkelijk, maar wel te begrijpen. In de afgelopen week heeft hij van iedreen in zijn omgeving persoonlijk afscheid genomen en is uiteindelijk in alle rust ingeslapen. Ondanks dat het gemis en het verdriet uiteraard daar is, kunnen we er allemaal vrede mee hebben. Dit is wat hij wilde: daar naar boven, naar oma An. Rust zacht opa Tjeu en doe ze de groeten daarboven. Het is goed zo...

Rust zacht Opa Tjeu...

25 juli: Uitslag Cortisol test.

In alle hectiek van de afgelopen week hebben we even tussendoor een telefoontje vanuit Nijmegen gekregen over de resultaten van de Cortisol test. Deze bleek volkomen normaal te zijn, dus daar kan de hoofdpijn in ieder geval niet vandaan komen. Fijn om te weten dat deze hormonen nog wel gewoon goed aangemaakt worden in de hypofyse, maar nu weten we natuurlijk nog steeds niet waar de hoofdpijn dan wel vandaan komt.

30 juli: Uitvaart van opa.

Vandaag is de begrafenis van opa Tjeu. Er is alles aan gedaan om hem een heel mooie uitvaart te verzorgen en dat is dan ook echt gelukt. Iedereen heeft zijn steentje op zijn of haar manier bijgedragen en de mis wat ontzettend mooi en heel persoonlijk geworden. Na de koffietafel hebben we de periode afgesloten met een BBQ bij een broer van Vajers. Het was mooi weer, dus we hebben heerlijk buiten kunnen zitten. En na een intensieve tijd was het fijn om het op deze manier samen af te sluiten.

Kaarsjes voor opa.

Augustus 2014

1-14 augustus: Vakantie in Duitsland.

En dan begint onze vakantie dan echt: op naar Duitsland met de caravan. Naar Kirchzarten in het Zwarte Woud wel te verstaan. Gelukkig is de afstand goed te overbruggen in een dag en daarom hoeven we ook niet te haasten 's morgens vroeg. Eerst even nog een bakkie koffie en een ontbijtje en dan kachelen we rustig aan. De eerste keer met de andere auto voor de caravan en we moeten toegeven: wat meer vermogen rijdt toch wel lekker als je berg op moet.....
Deze keer zijn we in een keer goed gereden en komen we wat later in de middag aan op de camping. Snel de voortent opgezet (dat gaat ook steeds makkelijker) en dan lopen we even het dorpje in wat praktisch tegen de camping aan ligt. De route er naartoe is al ontzettend leuk: langs een beekje stromend bergwater, tussen de typisch duitse huisjes (met rode geraniums in bakken onder het raam) door. Na 5 minuten lopen zitten we al in de voetgangerszone van het dorpje met verschillende restaurantjes, winkels en terrasjes. Het ziet er uit alsof we het hier wel 2 weken vol gaan houden!
En wat gaan wij eten als we in Duitsland zijn? Natuurlijk: grote schnitzels met friet! In de voetgangerszone zit een leuk restaurantje waar ze van die lekkere schnitzels hebben, dus dat komt wel goed. Zus en Onze Dochter vinden het ook erg lekker. Als we terug lopen is er een hoop drukte bij het zwembad, daar gaan we dan ook maar even kijken. Blijkt dat er een dorpsfeest gaande is met allerlei demonstraties en kraampjes. Het ziet er erg gezellig uit, maar na even gekeken en rondgelopen te hebben gaan we toch maar terug naar onze caravan, want we zijn allemaal erg moe. Tegen 0:00u worden we wakker van een hoop geknal: vuurwerk. We kijken even uit het raampje en dan vallen we weer in slaap.
De camping bevalt prima en er is ook in de omgeving genoeg te doen. Tijdens deze vakantie gaan we naar de watervallen van Triberg. Van onze buurman hadden we al de tip gekregen om onderaan de watervallen te beginnen met de wandeling en dus eerst omhoog en daarna weer terug naar beneden te moeten wandelen. Dat bleek wel een goede tip. Onze Dochter had vooral veel haast: die was binnen een mum van tijd boven en al bijna op de terugweg toen wij nog niet boven waren. Ze vond het wel mooi, maar had het dan ook wel snel gezien. Onderaan in het dorpje ook nog even een winkeltje (het leek wel een museum) met heeeeel veel koekoeksklokken binnen lopen. Het verbaast ons dat die dingen zo ontzettend duur zijn, maar als we daarna achterin de winkel een filmpje kijken hoe die dingen gemaakt worden (met de hand) dan gaan er toch nog wel wat uurtjes werk in zitten.
Het hoogtepunt van de vakantie was wel het bezoek aan Europapark. Vrienden van ons zijn een paar dagen gekomen om mee te gaan naar Europapark. De kaartjes hadden we al in bezit en volgens de informatie zou het heel erg mooi moeten zijn. Eerst nog maar even een schnitzeltje scoren in het bewuste restaurant: Spritzenhaus en dan niet al te laat naar bed, want de volgende ochtend willen we op tijd in het park zijn.
Het is ongeveer 45 min rijden en mooi op tijd arriveren we in Rust. Vanaf de parkeerplaats zien we de achtbanen al overal bovenuit steken. Het park ziet er inderdaad geweldig mooi en verzorgd uit. We slaan maar gewoon rechtsaf en meteen de eerste achtbaan in die we tegenkomen. Blijkt een nieuwe te zijn. Het duurt even voor we aan de beurt zijn, maar ook in de wachtrij kunnen we onze ogen en oren de kost geven aan mooie snelle Mercedessen. De kinderen zitten er eerder in dan wij en moeten wachten bij de uitgang. De achtbaan gaat echt ontzettend hoog en hard: echt een topper, maar als we weer terug zijn maken we ons toch wel even zorgen om de kinderen. Hij ging dan ook wel heeeeel erg hard. Gelukkig staan die zoals afgesproken netjes bij de uitgang te wachten, helemaal uitgelaten met een lach op het gezicht: Die was VET! (Gelukkig maar). Op naar de volgende achtbaan dan maar
Het is behoorlijk druk en ook echt heel warm, met andere woorden een topdagje. Tegen het einde van de middag hebben we alle 8 de achtbanen gehad. De een nog spectaculairder dan de ander. Als je van snelle achtbanen houdt, moet je hier echt eens naar toe gaan. We houden nog wat tijd over om voor een tweede rondje in de top achtbanen te gaan. Als we de beste 2x gehad hebben is het onderhand sluitingstijd en gaan we naar huis. Hongerig lopen we de voetgangerszone van Kirhzarten weer in om ons deze keer te goed te doen aan een Kebab schoteltje, ook lekker. Uiteindelijk drinken we nog een glaasje in de voortent, maar niet al te lang meer, want het was een lange vermoeiende dag. Lekker naar bed dus. De volgende dag nadat de kinderen nog even in het zwembad gelegen hebben, vertrekken ze weer via Freiburg naar Nederland.
Tijdens de vakantie gaan we nog een keertje naar Freiburg met de trein om daar een stadswandeling te doen en wat winkeltjes te kijken en een ander topdagje was toen we besloten te gaan rodelen. We hadden gehoord dat er een leuke rodelbaan in de buurt was, dus daar zijn we naartoe gegaan. Het was een wat mindere dag en de kinderen waren (gelukkig) zo slim geweest om een jasje aan te trekken. Helaas hadden we er zelf geen aan. Helemaal niet bij stil gestaan dat het natuurlijk boven op een berg veel kouder zou zijn dan beneden.... Met een kabelbaantje konden we naar boven op de berg. Toen we eenmaal boven waren, hadden we het best wel koud en hebben we even in het berghutje boven wat warms gegeten en gedronken, alvorens we in de rij voor de rodelbaan gingen staan. Uiteindelijk hebben we ruim een uur moeten wachten, voordat we aan de beurt waren. Gelukkig brak af en toe de zon door, waardoor we wat op konden warmen. Onze Dochter was net groot genoeg om alleen in ee wagentje te zitten, dus die wilde dan ook zelf naar beneden. We vonden het allemaal helemaal geweldig: lekker scheuren met dat karretje, 3km lang was de baan, dus het duurde even voordat we beneden waren. Het was het wachten waard!
In de laatste dagen zijn nog een ander stel vrienden met kinderen 2 nachten bij ons op de camping gebleven. Dat was ook wel erg gezellig: kinderen lekker samen spelen en zwemmen en samen koken, eten, koffie drinken en borrelen natuurlijk. Al met al: echt vakantie dus. Maar helaas aan alle mooie dingen komt een einde. Zo ook aan deze vakantie. We hebben super mooi weer gehad, alleen de voorspellingen voor de vrijdag (de dag dat we gepland hebben te vertrekken) zijn niet zo best. We hebben dus besloten om op donderdag op ons gemakje de tent alvast af te breken en op te ruimen en dan maar te zien wat we doen. Uiteindelijk hebben we maar besloten om dan aan het eind van de middag maar gewoon naar huis te rijden en het slechte weer niet af te wachten. En zo kwamen we rond middernacht weer thuis aan: lekker in ons eigen bed, dat is ook wel weer fijn en dan morgen de hond weer ophalen, want die hebben we ook wel gemist natuurlijk.

Bij de watervallen van Triberg Een dagje in Europapark. Bovenop de berg bij de Rodelbaan.

31 augustus: PSV-Vitesse.

Toen we terug kwamen van vakantie zat er een mailtje in onze mailbox, dat Zus kaartjes gewonnen had voor PSV-NEC, of we voor woensdag via een link wilden bevestigen of we kwamen. Dit lazen we helaas pas op vrijdag.... Te laat dus. Daarom hebben we maar een mailtje gestuurd naar PSV dat we niet konden reageren. Nog dezelfde dag kregen we een mail terug dat we dan kaartjes zouden krijgen voor PSV-Vitesse: nog leuker!
Een kaartje voor Onze Dochter bij gekocht en dus gaan de dames Lapoor vanmiddag naar Eindhoven naar de wedstrijd kijken. Allemaal de PSV outfit aan en hup, het stadion in. We hebben mooie plekjes op de Family Corner.
De wedstrijd is niet heel erg goed in de eerste helft, maar wel heel erg spannend. Het bleef de eerste helft 0-0. Na rust was het beter en kwam PSV redelijk snel al op voorsprong. Luuk de Jong scoorde. Daarna bleef het erg spannend, want Vitesse ging op zoek naar de gelijkmaker. Ze kwamen een paar keer gevaarlijk dichtbij, maar vlak voor tijd scoorde Maher de 2-0 en toen kon het niet meeer fout gaan. PSV heeft weer gewonnen: op naar het kampioenschap (hopen wij). We hebben genoten.
Na de wedstrijd zijn we nog even gezellig het centrum van Eindhoven in gegaan. De winkels zijn open en aangezien Zus niet veel tijd (en zin) heeft om zo maar mee te gaan naar de stad doen we dat vandaag maar even. Ze heeft een nieuwe winterjas nodig en dan is het toch wel handig als ze er even bij is. Gelukkig vinden we een jas die ze mooi vindt. Dan nog even gymschoenen voor buiten scoren, want die heeft ze ook nog nodig. Onze Dochter ziet ook nog meteen een paar winterschoenen, die nemen we dan ook maar mee, want we zijn er nu toch. Van al dat shoppen krijg je wel lekkere trek natuurlijk. Gelukkig verkopen ze ook muffins en ham-kaas croissantjes... Wat te drinken erbij en dan gaan we even lekker met z'n drietjes op een bankje in het zonnetje zitten om alles op te eten en te drinken. Op deze manier vinden de dames het wel leuk om mee naar de stad te gaan. De lucht begint in de verte weer donker te worden, dus besluiten we maar snel terug naar de auto te lopen. Precies op tijd, want als we de deuren dichtslaan beginnen de eerste druppels te vallen. Het gaat steeds harder regenen en het houdt de rest van de zondag aan. We hebben een gezellige dag gehad zo met zijn drieeen.

Onze PSV Supporters.

September 2014

11 september: Afspraak operatie.

We wisten dat het er een keer aan zat te komen, want we hadden aangegeven dat de Port-A-Cath er na de vakantie uit gehaald mocht worden. De chirurg en de anesthesie hadden we voor de vakantie al gesproken, dus alles was verder al geregeld, alleen de afspraak nog niet. Vanmiddag ging de telefoon, de operatie staat gepland voor volgende week donderdag 18 september. We moeten dinsdag nog even bellen voor het tijdstip, maar dan gaat hij er ook echt uit.
Onze Dochter vindt het heel erg spannend allemaal. Nog een weekje.....

18 september: Operatie.

Gelukkig hoeven we ons vandaag pas om 12:00u te melden in Nijmegen. Dat is wel handig, want dan hoeven we in ieder geval voor in de ochtend niets voor Zus te regelen. Voor de laatste keer plakken we een pleister met Emla op haar borst, want de PAC wordt vandaag voor de laatste keer aangeprikt voor de narcose.
De weg naar Nijmegen duurt langer dan normaal, want ik geloof dat we wel 4 wegomleidingen gehad hebben. Gelukkig weet Vajers nogal eens de weg overal en ook in het buitengebied, dat komt toch nog regelmatig goed van pas. Op de valreep komen we aan op de dagbehandeling van de Oncologie. Daar wordt de PAC na een spelletje mens-erger-je niet voor het laatst aangeprikt. Snel nog even een foto maken. Helaas mag ze nu dus niet drinken tijdens het doorspoelen, zoals ze eigenlijk gewend is, want ze moet natuurlijk nuchter blijven voor de narcose. Als de infuuslijn is aangesloten mag ze een kadootje uitkiezen uit de kist. Onze Dochter kiest gummetjes in de vorm van legoblokjes, daar kan de rest van de middag dan ook nog mooi mee spelen. Daarna mogen we naar de dagbehandeling van de kinderchirurgie.
We merken aan Onze Dochter dat de spanning behoorlijk begint op te lopen, je ziet het aan haar gezicht. Als we binnen geroepen worden krijgt ze een eigen bed en een OK jasje (hoewel, hij is vrij groot...) Er wordt nog even uitgelegd wat er gaat gebeuren en dan moet Onze Dochter nog een pijnstiller nemen. Ze mag kiezen: een zetpil of een paracetamol smelttablet met bosvruchten smaak. Ze kiest het laatste, want daar krijgt ze nog een half bekertje water bij. Dat is mooi meegenomen natuurlijk als je al een tijdje niets gegeten en gedronken hebt. Alleen viel het een beetje tegen, want de bosvruchtensmaak was blijkbaar ver te zoeken.
Dan komt de chirurg nog even langs om te checken of ze weet wat er gaat gebeuren. Ze belooft dat ze het netjes zal maken, want daar vragen we nog even om. Als de chirurg weg is moeten we nog even wachten. Ik mag mee tot in de operatiekamer en moet me dus ook omkleden. Ik krijg een overall aan die tig maten te groot is. Het kruis hangt op mijn knieeen en de broekspijpen en mouwen moeten 3x omgeslagen worden. Onze Dochter lacht zich kapot,dus dat is wel goed voor de afleiding.Nog even met de iPod spelen en dan wordt er gebeld dat ze naar de OK mag komen.
Nog een dikke kus van papa en dan gaan we naar de sluis. Daar krijgt ze een mutsje op en moet ik nog overschoentjes aan en een mutsje op en dan rijden we naar de OK. Voor de zekerheid geven we nog even aan dat ze steeds misselijker werd van de narcose, dus daar zullen ze dan rekening mee houden. Als we op de OK aankomen, kan ik de spanning van haar gezicht aflezen. Gelukkig mag Stampertje helemaal mee en mag hij onder de dekens blijven liggen. We proberen haar aan iets leuks te laten denken: met Stampertje in de achtbaan van Europapark, de grootste. Ze pakt mijn duim vast, traantjes in haar ogen van de spanning en dan gaan we samen de achtbaan in.... ze slaapt. Nog een laatste kus en dan laat ik haar over aan de anesthesie en de chirurg.
Na drie kwartier krijgen we het sein dat ze op de uitslaapkamer gearriveerd is en mag ik er weer bij. Ze is een klein beetje wakker, en geeft aan dat ze nog wel pijn heeft. Als de verpleging daarna met een pilletje aankomt, wil ze dat toch liever niet en neemt de pijn voor lief. Het duurt eventjes voordat ze goed wakker is, maar dan mogen we weer terug naar de afdeling waar papa ook al zit te wachten. Al vrij snel is ze goed wakker en wil ze dan ook iets eten en drinken. We hebben een pain chocolat meegenomen en daar heeft ze zich al de hele dag op verheugd. Die gaat er wel in! Lekker kopje thee erbij en dan wil ze eigenlijk wel naar huis. Van de verpleging moet ze nog even blijven, maar als we de kans krijgen piepen we er mooi tussenuit. We hebben het blaadje met nazorg gekregen, Onze Dochter heeft praatjes zat en aan alle criteria voldaan: eten, drinken, plassen, dus nemen we haar mee naar huis.
Papa heeft een rolstoel gehaald en rijdt haar naar de auto toe. Dan lekker naar huis, naar Zus en opa en oma. Ze heeft zelfs zin in frietjes als we thuis komen, dus dat gaat wel lekker. 's Avonds voor het slapen gaan een pijnstiller en dan in haar eigen bedje. Voor de zekerheid wil ze toch een emmer naast haar bed, maar die heeft ze gelukkig niet nodig gehad.

Onze Dochter na de operatie.

19 september: The day after.

Onze Dochter heeft vannacht best goed geslapen. Ze wordt rond een uur of 8 wakker en wil eigenlijk graag naar school. We spreken af dat ze eerst rustig aan doet, iets eet en dan zien we wel. Om 9:15 is ze helemaal klaar en wil ze echt naar school. We spreken met haar af, dat ze tot aan de gymles naar school mag en dat als het niet gaat, dat de juf dan belt. Met haar dapperheids-diploma onder de arm komt ze de klas binnen. De kinderen en de juf zijn blij verrast haar te zien. Trots laat ze haar dappeheids diploma zien en mag ze even vertellen wat er gisteren gebeurd is. Dan gaat ze op haar plekje zitten en laat ik haar achter op school.
Rond 11 uur pik ik haar weer op op school. De klas gaat naar de gymles en Onze Dochter gaat met mij mee naar huis. Even lekker bijkomen op de bank onder een dekentje. Het is mooi geweest voor vandaag. De rest van de dag rustig aan en natuurlijk op tijd naar bed. Ze heeft behoorlijk last van haar spieren, dus ze loopt helemaal krom. Met een pijnstiller gaat ze weer slapen, rustig aan want het is weekend.

26 september: Hormoonspuit.

De laatste tijd begon Onze Dochter weer een behoorlijk grote mond te krijgen. Ook wil ze dan altijd het laatste woord hebben en is ze anders dan we van haar gewend zijn. Hieraan kunnen we dan altijd goed merken dat haar hormoonspuit tegen de puberteit weer is uitgewerkt. Aangezien ze toch niet mee kan gymen haal ik haar om 11uur op van school om naar Geldrop te gaan. Het is alweer een tijdje geleden dat we er geweest zijn, dus eigenlijk ook wel weer leuk om iedereen weer eens te zien.
De medicijnen hebben we zelf al meegebracht. We moesten nog even snel een afspraak maken wanneer Onze Dochter's verpleegster er was. Binnenkort gaat ze namelijk met pensioen. We zullen haar missen: 10 jaar goede zorgen voor Onze Dochter. Ze regelde alles, zelfs als ze er niet was. Ze was de verpleegster toen Onze Dochter 10 jaar geleden de eerste MRI kreeg en bij het slecht-nieuws gesprek. Ze heeft Onze Dochter helemaal zien opgroeien en nu de PAC er net uit is, de tumor stabiel, gaat ze met pensioen. Een mooie timing.
De spuit zelf is weer snel gezet, wel even pijnlijk en even in mijn duim knijpen, maar zoals altijd gedraagt ze zich als een bikkel. Naderhand natuurlijk nog even nagepraat en handjes geschud. We wensen de verpleegster van Onze Dochter het allerbeste en dat ze maar mag genieten van haar pensioen.
Als de spuit gezet is, lopen we nog even naar de Nettorama voor wat fruit en daarna nog eventjes bij de dierenwinkel naar binnen om naar de konijntjes te kijken. De dierenwinkel blijkt helemaal verbouwd en nu kan Onze Dochter niet meer bij de konijntjes komen. Alleen maar kijken, ze zitten allemaal in een glazen hokje. Dat is natuurlijk wel jammer. Als we naar achteren lopen in de winkel, waar eerste het konijnen en cavia hok stond, zien we een terrarium met een hele grote slang erin. Bah, wat een engerd. Onze Dochter wil even kijken of hij zijn tongetje uitsteekt en controleren of die ook echt rood/roze is, zoals op de plaatjes. het duurt even, maar dan komt de slang in beweging en steek hij eindelijk zijn tong uit. Hij blijkt dus helemaal niet rood, maar gewoon donker. Weten we dat ook weer.
Als we de dieren allemaal gezien hebben, gaan we met een volle tas groenten en fruit en een leuk Mini Mouse shirtje wat we nog gevonden hebben weer naar huis.

Oktober 2014

11 oktober: Kinderbeurs.

Onze Dochter kijkt er al weken naar uit: de Kinderbeurs in Ons Dorp. Ze is al een aantal malen het boegbeeld van onze KIKA-beren stand geweest en weet als geen ander die knuffels bij jan en alleman aan te smeren. Ondanks dat we de beren al vanaf het begin verkopen op elke beurs, worden er nog steeds beren aangeschaft. Sinds deze zomer heeft de Stichting STOP Hersentumoren ook een knuffel die gekocht kan worden ten bate van het goede doel. Namelijk de Buddy, een lekkere zachte aaibare Pinguin. Die mogen dan ook niet ontbreken op onze beurs. De beren staan nu dus gezellig samen met de pinguins in het kraampje. Oma heeft speciaal voor de beurs leuke gekleurde sjaaltjes gebreid. Als iemand dus een pinguin koopt mag er een sjaaltje in de gewenste kleur uitgezocht worden.
Vorige week zijn de pinguins opgehaald en Onze Dochter heeft natuurlijk de eer om er als eerste mee te knuffelen. Hij heeft al een vast plaatsje in haar bed gekregen tussen alle Stampertjes en ze is er helemaal weg van. Eindelijk is het dan zaterdag en eindelijk mag ze dus weer achter het kraampje staan. We hebben ook nog speciale Buddy T-shirts mee gekregen die ze als Verkoopster aan mag trekken. Met een brede grijns gaat ze achter de beren en de pinguins staan.
Aan het einde van de beurs heeft ze ruim 20 pinguins verkocht en buiten de beurs gaat ze er nog vrolijk mee verder. De juffen en de concierge op school hebben hun bestelling ook al doorgegeven. Met haar babbeltje weet ze bijna iedereen wel een knuffel aan te smeren. En nadat ze genoten heeft van de lunch krijgt ze van alle vrijwilligers nog even een applausje en gaat ze met een glunderend gezichtje weer naar huis. Ze geeft meteen alweer aan dat ze er de volgende keer wel heel erg graag weer bij wil zijn.
De overgebleven Buddies blijven bij ons thuis logeren en daarmee is Onze Dochter dus het jongste Buddy verkooppunt in Nederland geworden, erg leuk allemaal. Mooi om te zien dat ze er zoveel plezier in heeft. Mocht er dus nog iemand graag een leuke knuffel willen hebben of op zoek zijn naar een kadootje: laat maar weten, we hebben er nog genoeg die een nieuw tehuis zoeken. Voor 7,95 gaan ze graag met je mee.

Onze Dochter bij de Buddy-kraam.

17 oktober: Afscheid verpleegster.

Al vanaf de eerste MRI-scan in Geldrop en het slecht nieuws gesprek is dezelfde verpleegster bij de behandelingen van Onze Dochter betrokken geweest. Onze Dochter is helemaal weg van haar en we hebben de afgelopen 10 jaar een heel hechte band met elkaar opgebouwd. Dat kan natuurlijk ook niet anders als je in sommige (lange) periodes minstens elke week wel een keer in het ziekenhuis komt. Ze heeft altijd alles prima geregeld voor Onze Dochter en zelfs als ze op vakantie ging zorgde ze er altijd voor dat alles al klaar lag voor een collega die het dan van haar zou overnemen. We hebben veel gelachen en gehuild samen in de afgelopen periode en Onze Dochter heeft heel wat ijsjes, peperkoekjes, croissantjes, maar ook spuitjes en kanjerkralen van haar gekregen.
Helaas voor ons, maar natuurlijk dik verdiend voor haar, gaat ze nu met pensioen. Vanmiddag is haar officiele afscheids-receptie en als enige patientje van haar zijn wij ook uitgenodigd. Zelf wist ze er niets van, maar blijkbaar had ze het wel gehoopt. Onze Dochter heeft nu voor haar een Kanjer ketting gemaakt en deze om een echte Buddy knuffel gedaan. Want dat is ze voor haar geweest de afgelopen jaren: een echte Buddy! Een kaartje eraan om haar te bedanken voor alles en dan gaan we op weg naar het ziekenhuis.
Ze is blij verrast om ons te zien en krijgt dan ook een dikke knuffel en een kus van Onze Dochter. Het is een rare gedachte dat ze er niet meer zal zijn als we de volgende keer komen op de afdeling, maar we zijn heel erg blij dat we van haar diensten gebruik hebben mogen maken. Bedankt voor alles en geniet van je vrije tijd, je was onze steun en toeverlaat: het ga je goed!

Afscheidskado voor Elly.

31 oktober: MRI-scan.

Alweer bijna een half jaar voorbij, alweer een MRI gepland voor vandaag. De tijd vliegt en het gaat eigenlijk best goed op een paar 'kleine' dingetjes na. Toch is het deze keer extra spannend, want het is de eerste MRI nadat de Port-A-Cath verwijderd is. En dus zal er vandaag een gewoon infuus geprikt moeten gaan worden voor de bloedafname en de contrastvloeistof. Onze Dochter vindt het zelf ook allemaal erg spannend en is de afgelopen week al een keer thuis gebleven van school omdat ze zich niet zo lekker voelde. De klachten waren: buikpijn, misselijk en hoofdpijn, dus die zouden best weleens van de spanning kunnen komen.
De tijd dat we in Nijmegen moeten zijn is op zich best handig. Zus kan gewoon haar ding doen en op tijd naar school fietsen en even daarna vertrekken wij naar Nijmegen. Normaal gesproken zijn we dan ook weer mooi op tijd thuis voor Zus. Gelukkig deze keer geen omleidingen, dus kunnen we de normale vertrouwde weg naar Nijmegen volgen. De nieuwe knuffel: Buddy mag deze keer ook mee en Onze Dochter wil hem heel graag Henk de kameel laten zien. Helaas vanmorgen liet Henk zich niet zien. Misschien op de terug weg dan maar.
Op de afdeling worden we ontvangen in de huiskamer en voorgesteld aan een nieuwe pedagogisch medewerkster. Ze komt even vragen of ze haar nog moet voorbereiden op het infuus. Eerst vindt Onze Dochter het niet nodig, maar later geeft ze toch aan dat ze het toch wel wil. We gaan alvast naar de onderzoekskamer en daar maakt Onze Dochter kennis met Lisa de beer. Samen met de pedagogisch medewerkster gaat ze een infuusje aanleggen bij de beer. Ze mag even zelf voelen aan een infuusnaaldje (nadat de naald eruit is) en ze leggen een mooi verbandje aan na het prikken. En dan is Onze Dochter zelf aan de beurt.
De arts gaat eerst aan beide armen even kijken waar het infuus het beste geprikt kan worden. Blijkbaar maakt het haar niet uit, dus Onze Dochter mag zelf kiezen. Omdat ze na de operatie haar infuus in haar linker arm had zitten kiest ze nu dan ook voor links. Ze tellen tot 3 en dan mag Onze Dochter bellen blazen voor de ontspanning. Helaas lukt het na een aantal keren wiebelen niet om het infuus goed te krijgen en dus moeten ze nog in haar andere arm gaan prikken. Ze houdt zich groot, maar als we aangeven dat ze best een keer mag mopperen doet ze dat ook: ROTINFUUS! Gelukkig gaat het prikken in haar rechter arm een stuk beter en gaat het eigenlijk in een keer goed. Dan kan de pleister erop en krijgt ze een spalkje onder haar elleboog. Dat moet dan voorkomen dat de naald knakt en verstopt gaat zitten als ze haar arm buigt. De bloedafname gaat eigenlijk ook prima.
Geen kanjerkralen meer voor Onze Dochter, want de behandeling is officieel voorbij, maar ze mag wel een keer grabbelen in de kist. Er liggen nog 2 CDtjes van de Efteling in. Ze twijfelt welke ze zal nemen, maar dat probleem wordt al snel opgelost door de verpleging. Ze hebben 2x geprikt, dus mag je twee kadootjes uitzoeken. Dat worden dus beide Efteling CD's. En dan kunnen we naar de MRI.
We zitten amper in de wachtkamer en dan worden we al binnen geroepen. Onze Dochter weet al dondersgoed wat er allemaal gaat gebeuren, dus gaat als een speer op de tafel liggen. Ze geeft haar CD af die ze wil luisteren tijdens de scan en dan kunnen we eigenlijk al vrijwel meteen beginnen. Voordeel van het infuusje is wel dat we tussendoor niet meer op de verpleging van de oncologie hoeven te wachten voor het toedienen van de contrastvloeistof. Dit mag de verpleging bij de MRI met een regulier infuus zelf doen. Halverwege is het dus een fluitje van een cent en dan kunnen we meteen door met het tweede gedeelte met contrastvloeistof. Het is eigenlijk voorbij voordat we er erg in hebben. En dan kunnen we weer terug naar de afdeling om het infuus te laten afkoppelen. Dat gaat natuurlijk een stuk makkelijker dan het prikken.
Aansluitend hebben we nog een afspraak bij de oncoloog. Die hebben we ook alweer een tijdje niet gezien. We geven aan dat ze nog steeds regelmatig klaagt over hoofdpijn en zich ook vaak 'niet lekker' voelt. De cortisol test in Geldrop liet niets geks zien en verder ook weinig aanwijsbare redenen. Wel hebben we het idee dat er hier en daar wat spanning zit. Naar aanleiding hiervan wil de oncoloog toch eens de kinderpsycholoog in gaan schakelen. Waarschijnlijk gaan ze dan een neuro psychologisch onderzoek doen om te achterhalen hoe ze in haar vel zit. Zeker ook met het oog op de middelbare school die ook al aardig in de buurt begint te komen. Verder gaat het eigenlijk best goed en dus mogen we weer naar huis. Het is nu rond lunchtijd, dus een mooie gelegenheid om een broodje bij Bakker Bart in Malden te gaan eten!
Nadat we ons de broodjes en Onze Dochter haar appelflap heeft laten smaken gaan we weer naar huis. Gelukkig zien we op de terugweg ook nog Henk de kameel buiten in zijn wei staan, dus heeft Buddy hem toch nog kunnen zien. Nu nog wachten op de uitslag. Ondanks dat het gewoon best goed gaat, blijft dat toch altijd weer spannend.

Voor het eerst sinds lange tijd infuus in de arm.

November 2014

5 november: Uitslag MRI-scan.

We hebben nog niet eens een week hoeven wachten, maar ondanks dat lijkt het toch altijd een eeuwigheid te duren. En dan komt dan na de middag eindelijk het verlossende telefoontje (als ik op het schoolplein in de herrie sta): de tumor is stabiel gebleven! Dat is nog eens goed nieuws, hier kunnen we weer een half jaartje mee vooruit. Een opluchting. De bloeduitslagen die tot op heden binnen zijn zien er ook allemaal goed uit, dus dat is natuurlijk ook erg fijn. Dan rest ons alleen de oproep voor de psycholoog nog, maar daar moeten we maar gewoon even op wachten. Voor nu is de spanning er in ieder geval af.
Als ik ophang geef ik Onze Dochter een high-five en dan kan ze lekker met haar vriendinnetje gaan spelen. Pffff.

23 november: Nieuwe fiets.

De afgelopen weken heeft Onze Dochter regelmatig haar fiets mee naar school moeten nemen. Normaal gesproken fietsen we niet zo heel vaak (zouden we toch meer moeten doen). Laatst zagen wij haar op haar fietsje rijden, maar de knieeen kwamen zo ongeveer boven het stuur uit. Alles staat al in de hoogste stand met de bedoeling van een 24 inch naar een 28 inch fiets over te stappen voordat ze naar de middelbare school gaat. Dit hebben we bij Zus ook zo gedaan, maar het lijkt erop dat dit bij Onze Dochter dus niet gaat lukken. Dan maar op marktplaats kijken voor een 26 inch fiets.
En een beetje speuren levert een mooi resultaat op. Vandaag hebben we haar nieuwe fiets opgehaald hier in de buurt. Onze Dochter is er super blij mee. Een mooie soort omafiets met een mandje voorop. Papa moet alleen wel even haar spiegeltje op het stuur monteren en met een paar nieuwe banden erop is hij helemaal klaar voor gebruik! De eerst volgende keer dat Onze Dochter op de fiets ergens naar toe moet, kan ze in ieder geval op een fiets maat die bij haar past.

25 november: Groot overleg op school.

Tijd voor een gesprekje op school met de leerkrachten, kwaliteitsondersteuner en rugzakbegeleider. Onze Dochter geeft nog steeds regelmatig aan dat ze last heeft van hoofdpijn en dat ze zich niet zo lekker voelt. Waar dit vandaan komt weten we nog steeds niet. Ze maakt sinds eind vorig schooljaar gebruik van een grotere laptop en ook haar werk wordt allemaal vergroot aangeboden. Hier lijkt ze toch wel heel veel baat bij te hebben, maar helaas is de hoofdpijn nog niet helemaal over.
Waar het dan wel door komt is lastig uit te vogelen. Ze lijkt ook regelmatig niet echt lekker in haar vel te zitten, maar geeft niet aan waar dit door komt. Wat we wel in de gaten hebben is dat ze nu natuurlijk ouder aan het worden is en dat ze natuurlijk meer nadenkt over wat haar allemaal is overkomen. Ze ziet het verschil met haar klasgenootjes en voelt dat ze niet altijd mee kan zoals ze graag zou willen. Door haar aangetaste zicht is ze wat beperkter en ook de bewegingen blijven nog wat houterig, waardoor ze vaker valt en soms wat 'onhandig' kan overkomen. Dit heeft ze natuurlijk nooit echt in de gaten gehad, maar nu begint dit haar zelf op te vallen en daar voelt ze zich niet goed bij. En echt toegeven doet ze het ook niet. Ze is keihard voor zichzelf en wil vaak niet toegeven dat ze pijn heeft.
Op school geven ze aan dit een beetje in de gaten te houden, maar ook daar merken ze niet echt dat ze aangeeft er last van te hebben. Alleen bij de gymles met wat wildere spellen voelt ze zich niet altijd veilig en hoeft ze dan ook niet altijd mee te doen. Verder doet ze ontzettend goed haar best op school en gaat het op het lezen na eigenlijk heel erg goed. Daar zijn we natuurlijk wel heel erg trots op, want ze heeft genoeg moeten missen aan lessen de afgelopen jaren.

December 2014

5 december: Sinterklaas.

Er staan hier al geruime tijd allerlei knutselspullen in de huiskamer die uiteindelijk omgebouwd zijn naar mooie surprises. Onze Dochter heeft een paarden poetskist geknutseld en Zus een vogelhuisje. Inmiddels zitten er vuilniszakken omheen en vanmorgen mag hij dan eindelijk mee naar school. Zus moet nog even wachten, want die gaan het pas op 6 december vieren. Onze Dochter heeft er ontzettend veel zin in en ook lang naar uit gekeken. We moeten natuurlijk wel even mee helpen met sjouwen.
De kinderen zijn natuurlijk allemaal erg uitgelaten en druk rennend over het schoolplein. Deze keer hoeven ze niet naar binnen als de bel gaat, maar gaan ze allemaal bij een ingang van het schoolplein staan. Nadat ze het eerste liedje bijna uitgezongen hebben, komt Sinterklaas van achter de school de andere ingang het schoolplein op gelopen. De Pieten waren hem natuurlijk voor. Het duurt even voordat de kinderen het in de gaten hebben. De Pieten delen alvast wat pepernoten uit en dan gaan ze allemaal naar binnen: de Sinterklaas viering op school kan beginnen.
Om 12:15 komen de kinderen nog drukker dan dat ze al waren weer naar buiten gerend. De onderbouw met kadootjes en de bovenbouw met allemaal verschillende surprises. Het ene bouwwerk nog mooier dan het andere. Er is weer flink op los geknutseld. Tevreden kunnen ze allemaal weer naar huis: op naar de Sinterklaasviering thuis natuurlijk.

's Avonds hebben we hier met ons eigen gezin, opa en oma en zus en zwager met kids het sinterklaasfeest. Eerst even lekker met z'n allen friet met zelfgemaakte stoofvlees eten en dan even rustig afwachten tot zwarte (of misschien wel een witte) Vajers de kadootjes komt brengen. De spanning stijgt en eindelijk wordt er dan hard op de ramen en deuren gebonsd en aangebeld. De kinderen vliegen op de voordeur af en daar staan ze dan: de kadootjes! Eerst al die kado's maar eens naar binnen sjouwen en dan mag een van de kleinkinderen de kadootjes een voor een uitdelen. Het is zoals ieder jaar weer een gezellige bedoeling en iedereen wordt weer goed verwend. Natuurlijk krijgt opa zijn autoboekje weer (wat een verrassing) en de chocoladeletters mogen uiteraard ook niet ontbreken.
Als alle kado's zijn uitgepakt, kunnen ze verder uitgepakt en in elkaar gezet worden. Wat een verwennerij weer zeg!

Yes, een echte microfoon.

6 december: Helpen bij de bakker.

Vorige week was er een taai taai bak middag bij de Attent in ons dorp. Samen met de bakker mochten de kinderen komen om zelf taaimannetjes te bakken. Onze Dochter is toen ook geweest en vond het erg leuk om de bakker te helpen. Blijkbaar vond de bakker het ook wel gezellig dat Onze Dochter er was, want hij heeft aangegeven dat als ze het leuk vindt, dat ze hem dan op zaterdag ochtend mag komen helpen met het brood.
Onze Dochter vond dat wel een heel leuk idee en is daarom vandaag al vroeg opgestaan (dat viel natuurlijk niet mee na de pakjesavond) om naar de Attent te gaan. De winkel was nog gesloten, dus moesten we even wachten voor de deur. Enthousiast werd ze ontvangen door de bakker en samen gingen ze meteen aan de slag met het afbakken van de broodjes. Ze mocht vanalles doen vanmorgen: brood bijvullen, eitjes bijvullen en mee broodjes afbakken. Ze heeft er enorm van genoten en besloten dit vaker te gaan doen. Alleen jammer dat het zo vroeg is op haar vrije zaterdag ochtend.

De bakker helpen bij de Attent.

12 december: Psycholoog.

Onze Dochter zit de laatste tijd niet zo lekker in haar vel en we krijgen steeds meer het idee dat de hoofdpijn en buikpijn hier ook iets mee te maken heeft. Daarom tijd om hier misschien toch maar eens een psycholoog in te gaan schakelen. Vandaag is de intake met haar en krijgen we een beetje een orienterend gesprek. Onze Dochter krijgt een aantal vragen over van alles en nog wat. In het begin geeft ze doodleuk aan dat het allemaal wel goed gaat, maar na een beetje doorvragen komt toch de vinger op de gevoelige plek te liggen...
Uiteraard ga ik deze gevoelige informatie hier niet op onze website zetten, want dit zou Onze Dochter natuurlijk al helemaal niet helpen. Ik ga er van uit dat iedereen hier wel begrip voor heeft. Het lijkt er in ieder geval wel op dat onze vermoedens kloppen en de hoofdpijn toch wel eens uit een heel andere hoek zou kunnen komen. Aan het einde van het gesprek wordt aangegeven dat er een diagnostisch onderzoek uitgevoerd gaat worden om te kijken of hier iets uit gaat komen. Niet alleen psychisch maar ook inhoudelijk, zodat we ons ook gericht kunnen gaan orienteren op het voortgezet onderwijs. Ze zit immers al in groep 7 en het is wel fijn als we op tijd een beetje weten waar we aan toe zijn en waar we naar uit zouden moeten gaan kijken. Wordt vervolgd dus.

13 december: Optreden kerstmarkt.

Vanaf september heeft Onze Dochter niet alleen gitaarles, maar is deze ook gecombineerd met zangles. Eerst de gitaarles en dan het laatste stukje van de les mag ze zingen. Ze vindt het liedje Beauty en de Brains van Nielsson heel erg leuk, dus die wil ze gaan zingen. Wij vonden het vooral een paar maanden geleden erg leuk en zijn er eigenlijk een beetje klaar mee, maargoed, vooruit dan maar...
Na een tijdje zitten we stom toevallig het Junior Songfestival te kijken en horen we het liedje van Julia: Round and Around. Dat klinkt leuk en past ook veel beter bij haar eigen stem natuurlijk. We zoeken het nummer op op Spotify (ook de karaoke versie) en dan kan ze flink aan het oefenen. En dan is er vandaag een optreden op de kerstmarkt in Heeze. Haar lerares heeft gevraagd of ze ook mee wil doen. Dat wil ze wel!
Toch is het allemaal wel erg spannend. De galajurk van Zus wordt uit de kast gehaald, want die past Onze Dochter nu wel. Leuk vestje erbij en een thermo legging gehaald en dan is ze klaar voor haar optreden. Ze mag maar liefst 2x optreden en is erg zenuwachtig. Al met al doet ze het best goed en zijn we natuurlijk apetrots op haar. Zelf heeft ze er ook heel erg van genoten en ook haar publiek vond het heel leuk. Opa en oma zijn natuurlijk komen kijken en ook nog neefjes en haar peetoom en tante.

24 december: Pijn aan de knie.

De kerstvakantie is begonnen en we hebben afgesproken om deze keer alles maar heel te laten. Helaas is dit weer niet gelukt. Na een stoeipartijtje met haar zus gisteren avond heeft ze haar knie verdraaid. Het was al wat later in de avond, dus toch maar gewoon naar bed gegaan. Misschien is het morgen wel beter... Helaas: vandaag was het niet beter, maar geeft ze aan er veel last van te hebben. Aangezien het bijna kerstmis is en daarna weekend toch maar meteen even naar de huisarts gebeld. Gelukkig mogen we nog even langskomen, we worden tussendoor gepland.
Bij de huisarts worden we in de behandelkamer gezet en moeten we even wachten tot de huisarts tijd heeft. Het duurt niet eens zo heel erg lang en dan komt hij al kijken. Onze Dochter geeft aan waar het allemaal pijn doet en de conclusie is een verrekte knieband. Hiervoor krijgt ze pijnstillers en moet ze vooral proberen gewoon te blijven bewegen. Geen gekke dingen doen, maar ook niet stil gaan zitten. Het zal al met al een week of 6 duren voordat de pijn helemaal verdwenen is.
Helaas is het dus weer niet gelukt om schadevrij de vakantie door te komen, maar we zijn niet van plan om de vakantie hierdoor te laten verpesten!

25 december: Eerste Kerstdag.

Eerste kerstdag hebben we niet zoveel bijzonders gedaan, we zijn lekker thuisgebleven en wat voorbereidingen getroffen voor het familie kerstdiner van morgen. Tussendoor een extra tafel bij opa en oma opgehaald en dat in combinatie met een kopje koffie en chocolaatjes: ook lekker. Vanmorgen hebben we natuurlijk wel uitgebreid ontbeten, maar de rest van de dag is lekker rustig verlopen.

26 december: Kerstdiner.

De verdere voorbereidingen zijn vanmorgen alweer op tijd begonnen. Ik hou me bezig met het eten en Vajers is vooral bezig met het neerzetten van de tafels. Tegen een uur of vier komen alle gasten binnenvallen: de hele familie Lapoor Het is een behoorlijk groot gezelschap en gelukkig heb ik wat hulp gehad met koken! Alles staat klaar en we kunnen meteen aan tafel gaan zitten. Het is erg gezellig en er wordt lekker gegeten, gedronken en gekwebbeld. Iedereen kan aan het einde van de dag met een goed gevulde maag weer naar huis.

28 december: Kerstdiner.

Het is een heerlijke dag vandaag: het huis is weer schoon, er ligt nog wat sneeuw, maar buiten is het helder en het zonnetje schijnt. Heerlijk weer om eens een flinke wandeling met de hond te maken. Die heeft daar uiteraard geen problemen mee.
Later op de middag staat alweer een kerstdiner gepland: dit keer met de familie Jansen bij mijn zus in huis. Weer een erg groot gezelschap en deze keer heb ik niet hoeven koken (ook wel eens fijn) Hoewel ik de afgelopen 2 dagen toch niet veel heb hoeven koken, want er was nog heel veel over van het kerstdiner van tweede kerstdag. En weer gaan we ons goed vol eten (en drinken)...pfff er komt geen eind aan. Al met al weer een gezellige middag met de 'hele familie'. Leuk om iedereen weer eens te zien en te spreken.

30 december: Schaatsen.

Onze Dochter wilde al voor de vakantie erg graag gaan schaatsen op de ijsbaan in Eindhoven. Voor de vakantie is ze al twee keer naar Valkenswaard geweest, maar dat is toch een heel stuk kleiner natuurlijk. Vandaag ging een vriendinnetje van haar met vader en zusjes naar de ijsbaan in Eindhoven en zijn wij (Onze Dochter en ik) ook mee gegaan. Zus is naar haar vriendinnetje, want daar komt het sinds ze op de middelbare school zit ook niet zo vaak meer van. Het is wel even de vraag of dit goed gaat met haar knie, maar ze wil het toch wel heel graag proberen.
We zijn er al mooi op tijd: de ijsbaan is net pas geopend en ze zijn de binnen baan nog aan het dweilen. Als we de schaatsen bijna aan hebben, komt haar vriendinnetje al aangelopen. Even wachten tot de dweilmachine van het ijs is en dan kunnen we allemaal het ijs op. Het is goed glad en dat is natuurlijk wel anders dan dat ze gewend was van de schaatsbaan op de markt in Valkenswaard. Even wennen dus.

Schaatsen, als was het maar even.

31 december: Oudjaar.

Een dag waar we altijd met veel plezier naar uitkijken is oudjaarsdag. Dan gaan we altijd (heel veel) oliebollen bakken bij oma. We bakken voor de hele familie en iedereen komt gewoon gezellig binnenvallen door de dag heen om te proeven natuurlijk. De neefjes en nichtjes zijn er ook vandaag, dus Zus en Onze Dochter hoeven zich niet te vervelen. Er wordt gezellig gespeeld en natuurlijk ook oliebollen gebakken.
Deze keer ga ik proberen een aantal hartige oliebollen proberen te maken. Eigen recept met zongedroogde tomaatjes, lekkerre kruiden en kleine stukjes kaas. Het deeg ruikt al erg lekker en uiteindelijk smaken ze ook heel lekker. Weer eens wat anders. En een bijkomend voordeel: opa kan nu ook voor het eerst in zijn leven oliebollen eten! Hij houdt niet van zoetigheid, maar deze vindt hij wel lekker.
Als we klaar zijn met bakken en naar huis willen gaan om naar het vuurwerk bij Providentia te gaan kijken, komt Onze Dochter lijkbleek naar beneden met de mededeling dat ze zich niet zo lekker voelt. Eigenlijk wilde ze wel graag naar het vuurwerk gaan kijken, maar met bijna 40 graden koorts kruipt ze toch liever onder een dekentje op de bank. Het duurt niet lang of ze ligt heerlijk te slapen.
Vanavond vieren we oud en nieuw bij ons thuis met wat vrienden en familie. Onze Dochter heeft zich er al een hele tijd op verheugd en baalt dus ontzettend dat ze nu ziek is. Eerst maar eens lekker slapen en als ze wakker wordt stoppen we er maar een paracetamolletje in. Gelukkig onderdrukt dat de koorts goed genoeg, zodat ze toch van de avond kan genieten. We spelen wat spelletjes en eten natuurlijk oliebollen en andere lekkere hapjes en voordat we het in de gaten hebben is het alweer twaalf uur! Tijd voor champagne en een toast op het nieuwe jaar. Dat het maar een mooi jaar mag worden met veel geluk en gezondheid voor iedereen.
Er wordt voor een klein dorpje behoorlijk veel vuurwerk afgestoken, dus daar kunnen we mooi onder het genot van een glaasje bubbels naar kijken. Als Onze Dochter genoeg vuurwerk heeft gezien gaat ze lekker naar bed, want ze is natuurlijk doodop. Ook Zus is goed moe en gaat niet lang daarna ook lekker slapen. De grote mensen babbelen nog wat na en dan is het toch echt tijd om een einde aan het begin van het nieuwe jaar te maken. Hoewel papa daar anders over denkt, want die besluit na onze nachtelijke wandeling met de hond nog even in de lokale kroeg te gaan kijken of er nog wat te beleven was. En dat was zo! Die heeft het nog wel een tijdje volgehouden.