Archief

4 Januari: Naar de film.

Ja, dat stond ook nog op de planning in de kerstvakantie: we zouden nog naar de film gaan! Dat was er met al die kerstdiners en andere activiteiten nog niet van gekomen. Gelukkig hebben we vandaag tijd om even naar de bioscoop te gaan. Op TV hadden de dames wat stukjes gezien van de Pinguins van Madagascar, dus daar wilden ze wel naar toe.
Als we aankomen op de parkeerplaats zien we al meteen een bekende auto staan. En na een telefoontje blijkt dat de neefjes ook net naar de bioscoop zijn geweest en zich inmiddels bevinden bij de Mac Donalds.. Wij moeten eerst even aansluiten in de lange rij voor de kaartjes, want het lijkt er op dat we niet de enigen zijn die bedacht hebben om vandaag naar de bioscoop te gaan.
Papa en mama hebben het zwaar in de luie stoelen zo in het donker, want die hebben gisteren alweer een nieuwjaars borrel gehad. Maar Zus en Onze Dochter vinden de film erg leuk en met een bak popcorn tussen hen in is de middag helemaal compleet. Als we uit de bioscoop komen is het al laat in de middag en willen we eigenlijk nog even naar een paar nieuwe stoelen gaan kijken. Maar helaas als we bij de winkel aan komen blijkt de informatie op internet niet helemaal up to date geweest te zijn en is de winkel dus gesloten.
Aangezien het al richting de avond gaat, besluiten we de vakantie af te sluiten met een heerlijke pizza van Luigi. Wat boffen wij toch, dat de pizzabakker die de lekkerste pizza's bakt in de verre omtrek slechts een dorpje van ons verwijderd zit. Onze Dochters dag kan niet meer kapot, want pizza is haar lievelings eten! En dan eens een keer vroeg naar bed, want morgen moet iedereen weer naar school en naar het werk: de vakantie zit er weer op.

14 Januari: Hormoonspuit.

Aan haar humeur was het al wel een tijdje te merken, maar we wilden geen spuitjes plannen in de vakantie. Uiteindelijk toch maar de bestelling doorgegeven aan de apotheek en een afspraak gepland. Eerst even de spuit ophalen bij de apotheek. Gelukkig heb ik hem al kunnen reserveren en ligt hij al klaar. Net als nog wat andere medicijnen die ik nog moet ophalen. Het is niet erg druk, dus dat komt mooi uit (denk ik). En toch krijgen ze het daar elke keer voor elkaar om mij daar ontzettend lang te laten wachten...grrrr... Er is iets mis gegaan met de herhaling, dus moet er iets aangepast worden in de computer. Met 2 personen moet ernaar gekeken worden en tenslotten moeten ze toch nog even het gewicht van Onze Dochter weten. 2 Weken geleden hebben ze dat ook al gevraagd, dus ik weet niet of ze die oliebollen nu echt wel zo'n grote invloed op haar gewicht hebben gehad, zucht. Maargoed, een half uur (!) later sta ik weer buiten en kan ik eindelijk aan de koffie.
De afspraak in het ziekenhuis staat meteen na school gepland, dus haal ik haar op uit school en rijden we meteen naar Geldrop. Helaas voor Onze Dochter is Elly met pensioen, dus moet iemand anders het overnemen. Gelukkig zijn er nog genoeg lieve verpleegkundigen die dat heel goed kunnen.
Eerst zoals vanouds even naar de spelkamer. Een weerzien met de pedagogisch medewerkster, die zien we natuurlijk ook niet zo vaak meer. Even lekker een spelletje Boggle met z'n drieeen gespeeld en dan is het toch echt tijd voor de injectie. En natuurlijk kan de andere verpleegster (die Onze Dochter overigens ook al vanaf het begin af aan kent) het ook goed. Prik in de bil, mooie pleister erop en dan gaan we snel nog even naar de spelkamer voor een laatste potje Boggle.
Als we uitgespeeld zijn hebben we nog niet gegeten. Het is inmiddels al vrij laat voor de lunch, maar dat heeft ook zo zijn voordelen. Dan is het namelijk niet zo druk bij Baker Bart. We hadden afgesproken, dat als we klaar waren in het ziekenhuis, we dan samen even lekker zouden gaan lunchen bij Bakker Bart. Onze Dochter eet een croissantje met kaas met een Caprisonne erbij en geniet van haar middagje en haar lunch. Na het eten gaan we nog heel eventjes shoppen samen. En Onze Dochter heeft geluk: ze vindt een shirtje met een konijntje erop. Die vindt ze wel heel erg mooi. Vooruit dan maar. Ook voor Zus vinden we nog een lekkere warme sweater met een paard erop, dus die was ook helemaal blij toen ze thuis kwam uit school. Alvast een verjaardagskadootje dan..

16 Januari: Eerste Schilderles.

Onze Dochter knutselt en frunnikt graag. Ze heeft soms de meest uiteenlopende ideeen en kan best aardig tekenen. Opa schildert al een aantal jaren en Onze Dochter heeft weleens samen met hem een schilderijtje gemaakt. Tot ze op het idee kwam dat ze zelf ook wel graag schilderles wilde gaan volgen. En dus zijn we maar gaan googlen. Wat blijkt: in Heeze start vandaag toevallig een nieuwe cursus, dus kan ze vrijwel meteen beginnen. We waren nog net op tijd. Wel eerst de gitaarles iets eerder moeten zetten, anders zou ze structureel elke week te laat komen. Gelukkig was dat geen enkel probleem.
Onze Dochter kijkt dan ook al de hele week uit naar de vrijdag. Ze heeft er enorm veel zin in. Tussendoor nog even snel wat schilderspullen gehaald: kwasten, doek en verf en een bak om alles in te bewaren en dan kan ze aan de schilderles beginnen.
Ze wordt heel hartelijk ontvangen en we krijgen wat uitleg over hoe het allemaal in zijn werk gaat. Eerst even rondkijken. Ze mag zelf weten wat ze gaat schilderen en Onze Dochter zou Onze Dochter niet zijn als ze dit niet al helemaal bedacht had. Het moet een huis worden. Als de andere meiden (het zijn inderdaad alleen maar meiden) er ook zijn gaan ze even aan de grote tafel zitten om wat te drinken en daarna kunnen ze aan de slag.
Ik ga ondertussen even naar huis om te koken en om 17:30u kunnen we haar weer op gaan halen. Vajers gaat ook mee. Trots laat ze haar eerste schilderij zien. Het is nog niet af, maar ze heeft al flink gewerkt. Ze vindt het helemaal geweldig en kijkt nu alweer uit naar de volgende les.

Eerste schilderij

18 Januari: Verjaardag Zus.

De eerste verjaardag op de middelbare school, wat gaat het allemaal toch hard! En op haar verjaardag heeft ze het nog heel druk ook: er is een dressuurwedstrijdje gepland door de Ruiter vereniging. Daar wil ze natuurlijk dolgraag aan meedoen op Toontje uiteraard. We hebben gevraagd of ze haar als eerste in willen plannen, zodat ze vroeg aan de beurt is en daarna thuis haar verjaardag kan gaan vieren. Daar hebben ze inderdaad rekening mee gehouden, maar dat betekent wel dat we al om 8:30u in Heeze moeten zijn om haar grote vriend Toontje van vlechtjes en alles te voorzien. Gelukkig vindt Zus dat niet erg.
Gisteren heeft ze al een hoop voorbereidingen gedaan en hoeven we hem alleen nog maar te borstelen en knotjes van de vlechtjes te maken. En dan vlug naar de rijbak toe om hem los te rijden. De wedstrijd is binnen, want de buitenbak staat flink onder water. Het losrijden is dus ook binnen. Heel even kunnen ze nog met z'n allen de ring in en dan gaat de wedstrijd beginnen. Eerste de kleintjes en dan mag Zus als eerste bij de gevorderden. Toon heeft er weer zin in. Hij doet het tijdens het proefje eigenlijk best goed, tot aan de eerste galop: hij maakt er dan maar meteen een springwedstrijd van en springt over de bakrand de bak uit. Gelukkig is Zus wel wat gewend en laat hem netjes weer terug springen en maakt haar proefje af. Verder heeft hij het eigenlijk prima gedaan. En dan na de proef even uitstappen en dan snel terug naar stal brengen, want ze moet tussendoor nog even naar huis om alvast te douchen en om te kleden voor het feest.
Vroeg in de middag zijn we weer in de rijhal voor de prijsuitreiking. En wat blijkt: haar verjaardag kan niet meer op. Ze heeft de eerste prijs gewonnen in haar klasse en krijgt daar ook nog een beker voor! En dan snel naar huis, want het bezoek staat al bijna op de stoep. We zijn amper thuis en daar staan opa en oma al voor de deur (met de appeltaart). 's middags komen er ook nog wat vriendinnetjes van haar en maken we er nog een mooi feestje van met de familie en vrienden.

Zus met haar prijs

19 Januari: Diagnostisch onderzoek.

Omdat Onze Dochter al een hele tijd klaagt over hoofdpijn en ze niet zo lekker in haar vel lijkt te zitten, krijgt ze vandaag een diagnostische test. Ze gaan haar op allerlei gebieden testen en het duurt een hele tijd. Ruim een ochtend nemen de testen in beslag en wij moeten ons dus maar zien te vermaken. Terwijl Onze Dochter flink bezig gehouden worden, lopen wij maar wat rond, hangen op de bankjes en kijken een keer op de PC's die er zo her en der staan.
Na een aantal uur mogen wij haar weer op gaan halen. Ze ziet er behoorlijk uitgeput uit, maar zegt dat ze niet moe is. We maken nog even een afspraak voor de uitslag en dan gaan we lekker naar huis toe. Wat wij al gezien hadden, was dat ze moe was van alle inspanningen. Dat bleek ook wel want binnen mum van tijd ligt Onze Dochter heerlijk te slapen in de auto.

29 Januari: Studiedag.

Een studiedag vandaag voor Onze Dochter en papa is vrij vandaag: dat wordt iets leuks doen. Het is alweer een tijdje geleden dat ze naar het zwembad geweest is en dus besloten om haar nog maar eens te laten zwemmen. Ze mag een vriendinnetje meenemen van school en zo komt het dat ze vandaag gezellig naar de Weerterbergen gaan om te zwemmen. Het is een redelijk simpel zwembad, maar dat mag de pret niet drukken. De dames vermaken zich prima en hebben de grootste lol.
Als ze dan ook nog in een soort opgeblazen ton over het water mogen lopen is het feest compleet. Dat maakte het natuurlijk wel extra leuk! En ook zwemmen is heel vermoeiend, dus vanavond lekker op tijd naar bed. Maar wel een hele leuke dag gehad!

Februari 2015

10 Februari: Uitlag diagnostische test.

Vanmiddag mogen we een keer met z'n tweeen naar Nijmegen. Dat is lang geleden. We krijgen vanmiddag de uitslag van de diagnostische test en kunnen we een keer vrij met de psycholoog praten zonder dat Onze Dochter daar meteen weer met haar neus bovenop zit.
Ze blijkt de test best goed gemaakt te hebben. Het gat tussen haar performale en verbale IQ is nu verwaarloosbaar geworden en daar zijn we heel erg blij mee, want dat kan voor veel problemem zorgen. Ook de geheugentestjes en het 'multi-tasken' ging haar klaarblijkelijk goed af. Dit zijn normaliter een aantal functies die nadelig beinvloed worden door het bestralen. Gelukkig lijkt dit allemaal dus nog goed te werken. Al met al een resultaat waar we heel erg blij mee zijn!
Rest nog even het psychische probleem waar Onze Dochter last van heeft. Het feit dat ze niet zo lekker in haar vel zit lijkt te maken te hebben met een soort identiteits-crisis. Ze is natuurlijk altijd gewend om in ziekenhuizen, en veel omringd door volwassenen te zijn. Eigenlijk is ze het grootste gedeelte van haar leven Onze Dochter met de hersentumor geweest. Nu alles stabiel lijkt te zijn, is ze gewoon Onze Dochter. Waar het eigenlijk op neer komt is dat ze op het moment niet helemaal meer weet wie ze zelf is en daar kan ze wel wat hulp bij gebruiken. Die hulp gaan ze haar binnenkort bieden: ze gaan in een aantal sessie bij de psycholoog in Nijmegen samen met haar kijken of ze haar eigen identiteit weer terug kan vinden. Ook daar zijn we erg blij om, want het zou wel heel fijn zijn dat straks niet alleen alles medisch gezien goed gaat, maar dat ze ook lekker in haar vel komt te zitten.

13 Februari: Carnaval op school.

Bijna vakantie, bijna carnaval. Eerst nog even carnaval vieren op school. En omdat er een keer iets op vrijdag te doen is, kan ik ook een keer meehelpen. De meiden van de bovenbouw mogen een eigen jurk gaan maken van vuilniszakken en allerlei versieringen. Er zijn verschillende plaatjes uitgeprint als voorbeeld, en de rest mogen ze zelf gaan bedenken. Er ligt plakband en naald en draad en allerlei leuke fleurige stofjes. De meiden knutselen er flink op los en er worden mooie creaties gemaakt. Er zijn veel verschillende modellen en ook worden er tasjes bij gemaakt.
Na afloop ligt het hele lokaal vol met veren en snippers, maar dat mag de pret niet drukken. Het prinsenpaar komt ook nog even op school langs om mee te hossen en alle mooie creaties te bekijken. De jongens zijn een T-shirt aan het versieren en als iedereen klaar is wordt de muziek gestart voor de modeshow. Het prinsenpaar moet dan gaan beoordelen wie de mooiste creatie heeft gemaakt. De modeshow gaat in een flits voorbij. Vooral de jongens maken er een sport van om zo snel mogelijk over het podium te racen. Als de mooiste creaties een onderscheiding hebben gekregen gaat het feest nog even verder, maar ga ik wel al naar huis.

Ook Zus heeft vandaag een carnavalsbal op school. Ze gaat al op tijd naar haar vriendinnen in Valkenswaard. Eers samen eten, even keuvelen en dan met z'n allen naar het schoolbal toe. Het duurt tot 0:00u, dus hebben we afgesproken dat ik haar dan kom halen en als ze eerder naar huis wil, ze dan zou bellen. Gelukkig voor ons belde ze al om een uur of 22:00u om opgehaald te worden. Ze had het toch wel heel erg leuk gevonden, maar de meiden gingen allemaal naar huis. Hoefden wij in ieder geval niet tot 0:00u op te blijven en kan ze morgenvroeg toch gewoon redelijk uitgeslapen naar haar paardrijles in Heeze.

De creatie van Onze Dochter.

23 Februari: Groot overleg op school.

Een aantal keren per schooljaar hebben we een groot overleg op school met de leerkrachten, kwaliteits ondersteuner en de begeleider vanuit de Berkenschutse. Deze keer al lekker vroeg op de dag. Eerst maar eens beginnen met een kopje koffie dus.
Inmiddels is de uitslag van het Diagnostisch onderzoek en de IQ test vanuit Nijmegen ook bekend. Alleen het officiele verslag hebben we nog niet ontvangen. De resultaten worden besproken en ook de leerkrachten hebben in samenwerking met de kwaliteits ondersteuner een mooi verslag gemaakt met alle cito scores van de afgelopen jaren op een rijtje en wat grafieken erbij met wat de te verwachten resultaten zijn. Ook of ze aan de verwachting heeft voldaan en ruimte om aan te geven, waarom iets al dan niet gehaald is. Het is voor het eerst dat we zo'n uitgebreid verslag zien.
Over het geheel genomen doet Onze Dochter het eigenlijk helemaal niet zo slecht. Het lezen en begrijpend lezen blijven wel een aandachtspuntje, maar voor de rest doet ze het eigenlijk goed. Het rekenen is iets achteruit gegaan, maar doordat de rekensommen steeds meer als redactiesommen worden voorgeschoteld, komt hier dus ook een stuk begrijpend lezen in mee. En aangezien dat nu juist niet zo geweldig gaat, kan dit wel eens nadelige invloed hebben op haar reken resultaten.
Onze Dochter lijkt af en toe de vraagstelling niet helemaal goed te begrijpen, waardoor ze soms wat vreemde antwoorden geeft, terwijl ze het verhaal uiteindelijk wel begrepen lijkt te hebben. We spreken af dat we elke week een werkblad met redactie sommen als huiswerk erbij gaan doen. Dan kunnen we hier samen naar kijken en kunnen we in de gaten houden of ze de vragen wel goed begrijpt.
Ook het feit dat Onze Dochter niet zo lekker in haar vel zit, kan natuurlijk invloed hebben op de schoolprestaties, maar dat lijkt nu allemaal wat beter te gaan. Hiervoor is dan ook de psycholoog ingeschakeld.

Maart 2015

3 Maart: Psycholoog.

Na de diagnostische toets van een paar weken geleden staat nu dan de eerste sessie met de psycholoog op het programma. Even wennen voor ons, want normaal gesproken zijn we eigenlijk altijd overal bij, als er een behandeling plaatsvindt, maar dat is nu natuurlijk even anders. Onze Dochter wordt opgehaald door de psychologe, krijgt een kopje thee mee en wij blijven achter in de wachtkamer. We hebben nu ongeveer een uur vrij bal en dan moeten we ons weer melden in de wachtkamer. De laatste 10 minuten van het gesprek worden wij dan erbij betrokken om te horen waar ze het allemaal over gehad hebben en wat er aan gedaan kan worden.
Als Onze Dochter bij de psycholoog binnen zit, gaan wij maar even naar beneden: daar staan PC's met een internet verbinding. Dat komt dan mooi uit, want dan kunnen we even campings zoeken voor onze aanstaande meivakantie. Het plan is om richting Amsterdam te vertrekken en daar het een en ander rond te neuzen. Het valt alleen niet mee om een geschikte camping te vinden, dus we moeten er nog maar eens goed over nadenken.
Op zich gaat het uurtje best snel voorbij en gaan we weer naar boven, naar de wachtruimte van de psycholoog. We worden vrijwel meteen opgehaald om even te evalueren.
Ze heeft verteld waarom ze niet zo lekker in haar vel zit en in overleg met de psycholoog hebben we besloten een soort baaldoosje te maken, waar ze dan haar gedachten in kan stoppen (op een briefje geschreven). Een paar keer per week kunnen we dan samen kijken wat erin zit en waarom ze het voorval opgeschreven heeft. We kunnen dan proberen een oplossing te bedenken en zo leren ermee om te gaan of hoe ze moet reageren in bepaalde situaties.
Ondanks dat het maar een uurtje heeft geduurd is Onze Dochter er toch wel stil en onder de indruk van. Het heeft haar toch behoorlijk wat kruim gekost en dat merken we onderweg: binnen de kortste keren ligt ze weer te slapen op de achterbank van de auto.

7 Maart: Kinderbeurs Ons Dorp.

Ze kijkt er al een hele tijd naar uit en heeft haar schilderij met Buddy erop gisteren nog afgemaakt bij de schilderles. Er zijn nog een hoop glitters bijgekomen en het ijs is bijgewerkt. Samen met haar tante gaat ze vandaag weer proberen zoveel mogelijk Buddy knuffels voor de stichting STOP Hersentumoren te verkopen. Ze staan al klaar in het kraampje samen met de KIKA beren. Het ziet er allemaal erg gezellig uit. Onze Dochter hangt haar schilderijtje achter de kraam en trekt haar shirtje aan. Ze is er helemaal klaar voor.
Ze babbelt er weer flink op los tijdens de beurs, maar helaas valt het deze keer niet mee om een heleboel buddy's te verkopen. Helaas blijft de teller deze keer staan op 2. Maar er zijn natuurlijk ook nog KIKA beren verkocht. Al met al weer een druk bezochte en zeer geslaagde beurs. De opbrengst is ook weer mooi: We kunnen €2200,- noteren. Dat is toch weer een mooi bedrag wat we kunnen verdelen onder onze goede doelen: stg. STOP Hersentumoren en de NINA-foundation.
Op de aankomende najaarsbeurs op 3 oktober is Onze Dochter weer van de partij voor de Buddy verkoop, maar mocht je er buiten de beurs eentje willen aanschaffen voor het goede doel: ze wonen bij ons op zolder en gaan graag met je mee naar een nieuw huis. Ze kosten €7,95 en heel leuk om als kado te geven.

Onze Dochter met haar Buddy schilderij.

11 Maart: Tandarts.

Toen onze kanjer nog maar een jaar of twee oud was is ze een keer heel hard gevallen. Zo hard, dat haar voortandje helemaal terug is geschoten in haar kaak. Dit was toen nog haar melktand. Toen jaren daarna haar grote mensentand doorkwam leek er in eerste instantie niets aan de hand, maar halverwege verscheen er ineens een heel raar gleufje met een deuk erin. Heel vreemd zag het eruit.
Volgens de tandarts is door de val van jaren geleden de kiemwortel van haar grote mensentand beschadigd, waardoor deze er nu zo uitziet. Niet heel erg mooi natuurlijk.
Nu de tand helemaal uitgegroeid is kan er eindelijk iets aan gedaan worden. In eerste instantie is het de bedoeling dat er een soort witte vulling in komt te zitten, die later als ze volwassen is vervangen kan worden door een zogenaamde facing. Dit is dan een soort schildje van porcelein, dat voor de tand geplaatst wordt. Hiervoor moet dan wel een deel van de voorkant van de tand afgeslepen worden en dus wil ze daar nog mee wachten, omdat dan ook het glazuur aangetast wordt.
Vandaag gaat ze proberen in ieder geval de tand weer een beetje toonbaar te maken door het gat op te vullen. Ze vraagt of Onze Dochter een verdovings spuitje wil hebben. "Nee hoor, want van dat spuitje heb ik waarschijnlijk meer last dan van de tand", zegt ze. En dus gaat ze zo aan de gang. Eerst goed schoonmaken en dan de witte vulling erin. De vulling wordt nog een paar keer vervangen, omdat ze niet tevreden is over de kleur. Als uiteindelijk de goede kleur erin zit, wordt de tand nog even netjes gepolijst.
Het resultaat mag er zijn, het ziet er echt geweldig uit en we zijn er ontzettend blij mee! De tandarts is zelf ook wel blij verrast met het resultaat en geeft aan dat als het zo blijft, dat er dan eigenlijk helemaal niets meer mee hoeft te gebeuren en dus ook haar glazuurlaag mooi in tact kan blijven.
Onze Dochter bedankt de tandarts nog eens uitbundig en loopt met een big smile de praktijk uit: ze kan weer breeduit lachen en haar tanden laten zien.

Voor. Na.

15 Maart: Theatervoorstelling Easy and Free.

Oma is ongeveer een maandje geleden jarig geweest en aangezien de oma's van tegenwoordig alles al hebben, trakteren we haar vandaag op een uitje naar de voorstelling van theaterkoor Easy and Free uit Lierop. De piano lerares van Zus speelt mee in het orkest en op advies van haar ben ik twee jaar geleden met Zus al een keer naar een voorstelling van hen gaan kijken. Toen was het echt ontzettend leuk en dus hebben we besloten dit jaar Oma maar eens mee te nemen. De mannen mogen thuisblijven....
We gaan oma thuis ophalen en dan rijden we naar Someren. Alle voorstellingen zijn uitverkocht, dus het is behoorlijk druk. Vandaag is de laatste voorstelling van Mr. Thom en ook vandaag is de voorstelling uitverkocht. We zitten mooi op tijd op onze plaatsen en de pianolerares heeft ons al gezien en zwaait even. En dan gaat het beginnen.
Het is een verhaal over een man die een erfenis krijgt van zijn oom Thom in de vorm van een huis met alle inboedel. Hij zit op zolder tussen de oude spullen en komt tot de ontdekking dat er geesten rondwaren. Deze geesten vertellen hem het verhaal over zijn peetoom waar hij de ergenaam van is. Hij blijkt toch wel iets anders te zijn dan hij eigenlijk dacht. Via een leuk verhaal met hier en daar een spatje humor en ook serieuze stukken en heel mooie liedjes en dans komt hij aan het eind tot de ontdekking dat Thom niet zijn oom, maar zijn vader blijkt te zijn...
We genieten met z'n vieren van de voorstelling, alleen duurt hij iets langer dan we verwacht hadden. We gaan namelijk na de voorstelling nog uit eten en de reservering in het restaurant ligt al vast. Lang leve de mobiele telefoon en de WhatsApp, dus kan ik even tussendoor laten weten aan de mannen dat het wat uitloopt en of ze de reservering even willen verzetten.
Wat later dan gepland komen we aan bij Etenswaard in Valkenswaard. Het is ontzettend druk, en het is dus maar goed dat we gebeld hebben. We genieten met z'n allen van het heerlijke eten. Onze Dochter wijst opa en oma wel even de weg naar het buffet en Zus gaat al op zoek naar de Donuts. Als we allemaal heerlijk gegeten en gedronken hebben, brengen we opa en oma weer naar huis. Het was een ontzettend leuke en gezellige middag/avond, waar we met zijn allen van genoten hebben. Zeker voor herhaling vatbaar.

22 Maart: Jarig!

Eindelijk is het dan 22 maart, eindelijk jarig! Jee wat liep ze al te stuiteren de hele week. Op het magneetbord in haar kamer hield ze al een teller bij, die ze de laatste twee dagen niet meer heeft aangepast. "Dan denk ik dat het nog 3 nachtjes slapen is, maar dan ben ik morgen al jarig", was de theorie daarachter. Onze Dochter is eigenlijk altijd (te) vroeg wakker en dus vertellen we haar, dat ze vandaag niet voor 8 uur uit haar bed mag komen. Dat valt niet mee voor haar!
Wij zijn inmiddels allemaal al opgestaan en Onze Dochter ligt nog in bed. Dat is natuurlijk niet voor niets, want wij bereiden in de tussentijd een lekker ontbijtje voor. Iets voor 8 uur draagt Zus het dienblad naar boven en al zingend komen we haar slaapkamer op gelopen met een kaarsje erbij. Dat had ze natuurlijk niet verwacht! Ze zit helemaal te glunderen met het dienblad op haar schoot en peuzelt haar broodje lekker op.
En dan mag ze eindelijk uit bed komen. Haar kado van ons heeft ze al gekregen: een microfoon met Sinterklaas en een paar weken geleden de versterker met de boxen. Helaas voor haar dus nu even geen kadootjes, behalve de mooie tekening die Zus voor haar gemaakt heeft. We doen het nog even rustig aan in de ochtend, want vroeg in de middag begint het feest pas.
Daar zijn de eerste gasten: opa en oma met de appeltaart en natuurlijk een kado. Het blijkt een standaard voor haar microfoon: nu is het zaakje compleet, of toch niet? Er moet nog een klemmetje op geschroefd worden. Die hebben we ook al een tijdje in huis, maar omdat madam ineens in mijn tas aan het neuzen was, heb ik het er snel uitgehaald en ergens anders neergelegd. Ik ken mezelf: vergeet nogal eens iets, dus heb ik het voor de zekerheid ook tegen Vajers gezegd. Help me even onthouden: daar ligt het. Jullie raden het natuurlijk al? We zijn dus allebei vergeten waar ik het heb gelaten. We zoeken in alle haast even snel overal doorheen, maar krijgen het klemmetje nergens gevonden. Lekker handig!
Gelukkig komen er nog meer gasten en kado's, waaronder een uitje naar Toverland, dus dat doet het klemmetje even vergeten... Helaas hebben we dat vandaag niet meer gevonden, maar buiten dat was het feestje zeer geslaagd en kon Onze Dochter moe maar voldaan naar haar bed toe om morgen feest te gaan vieren op school.

Een lekker ontbijtje op bed.

April 2015

5-6 April: Pasen en ziek.

Pasen: even een lekker lang weekend tussendoor, heerlijk. De avond voor pasen hebben we nog een feestje, dus als we 's nachts thuiskomen verstop ik nog even snel een stuk of 20 kleine chocolade eitjes in huis. Waarschijnlijk weet ik morgenvroeg al niet meer waar ik ze verstopt heb, maar dat mag de pret niet drukken. Onze Dochter is natuurlijk als eerste op en wil meteen de paaseitjes gaan zoeken, maar ze moet natuurlijk op Zus wachten. En wachten duurt lang.
Als Zus dan ook eindelijk wakker is, kunnen ze de eieren gaan zoeken en natuurlijk zoals elk jaar vinden ze ze niet allemaal. We missen er nog twee. Maargoed, die komen we in de loop van het jaar wel ergens tegen. D Dan smaken ze waarschijnlijk ook nog wel.
Op eerste paasdag gaan we brunchen bij opa en oma. Uitgebreid met z'n allen bij elkaar. Oma heeft kuikentjes gemaakt van een gekookt ei, die zien er wel heel erg leuk uit. Eigenlijk zonde om op te eten! Soepje, worstenbroodjes, broodjes en natuurlijk nog meer eieren. Er is (meer dan) genoeg. Heerlijk gegeten en ook nog redelijk op tijd thuis. Kunnen we thuis ook nog even lekker luieren, want dat is toch ook wel fijn.
Op tweede paasdag staat er weer een brunch gepland, maar nu aan de andere kant van de familie. Onze Dochter voelde zich vanmorgen niet echt lekker en heeft even op de bank liggen slapen in de hoop dat ze zich wat beter zou gaan voelen en mee kan naar de brunch. Het lijkt iets geholpen te hebben en ze wil toch wel even mee. Ook hier kunnen we heerlijk smikkelen van de verse soep en verschillende broodjes met vanalles en nog wat erop. Onze Dochter eet niet heel erg veel, maar de jus d'orange smaakt prima. We hebben ook vandaag weer heerlijk gegeten: bedankt allemaal!
Als we thuis komen blijkt haar koorts toch wel wat gestegen te zijn en kruipt ze weer lekker onder de wol. De rest van de dag ligt ze heerlijk te slapen op de bank. Helaas gaat dit weekeind weer veel te snel voorbij en moeten we morgen allemaal weer naar school en naar het werk....

10 April: MRI-scan.

Een half jaar geleden en dus weer tijd om de MRI in te gaan. De tweede keer zonder Port-A-Cath. Om 10:00u moeten we op de dagbehandeling zijn voor het aanprikken van het infuus en een kleine controle. Onze Dochter is deze week niet naar school geweest, want ze is vanaf tweede paasdag ziek geweest. Op woensdag had ze 40 graden koorts en heeft ze bijna de hele dag liggen slapen. Donderdag voelde ze zich al wel wat beter, maar hebben we haar toch nog maar even laten uitzieken. We kijken alweer uit naar deze MRI en willen die niet laten uitstellen. De koorts is weg, maar de hoest is er nog. We zien wel hoe het gaat, we vertrekken maar gewoon naar Nijmegen en dan zien we wel. We worden zoals gewoonlijk weer vriendelijk ontvangen en moeten heel even wachten in de huiskamer. De arts komt ons welkom heten en geeft al aan dat ze geen alcohol voor het ontsmetten gaat gebruiken, omdat Onze Dochter daar heel misselijk van wordt. Ze gaat even Betadine regelen en komt ons daarna halen.
We hebben haar al verteld dat het de vorige keer niet helemaal goed is gegaan met het prikken van het infuus, dus ze gaat eerst goed kijken waar ze het beste kan gaan prikken. Alles staat klaar en daar gaat ie dan. Het lijkt allemaal in een keer goed te gaan, dus zijn we al helemaal blij. Helaas hebben we te vroeg gejuicht, want het lijkt toch niet helemaal goed te gaan. Met als gevolg dat er zout water naast de ader terecht komt en we Onze Dochters gezichtje zien vertrekken. Ze houdt zich groot en de arts vindt het heel erg vervelend. Ze zullen toch weer aan de andere kant moeten gaan prikken.
Er wordt een andere arts bij geroepen om de andere kant te prikken. Ondertussen laten we even naar het litteken op haar borst kijken wat achter is gebleven na het uithalen van de Port-A-Cath. Dat ziet er niet mooi uit en blijft ook nog steeds pijnlijk. Ook luistert ze even naar haar longen, want Onze Dochter heeft een paar dagen koorts gehad en heeft nog steeds een lelijke hoest. Het is in ieder geval geen longontsteking.
Intussen is de andere arts gearriveerd om Onze Dochter in haar andere arm te prikken. Gelukkig gaat dit in een keer goed en kunnen de buisjes bloed voor het hersenprotocol afgenomen worden. Ook deze arts kijkt even naar het litteken en dan krijgen we te horen dat ook de oncoloog Onze Dochter nog even wil zien na de MRI-scan.
Met het aangeprikte infuus gaan we richting de Radiologie afdeling. Onze Dochter heeft behoorlijk last van haar arm en daar wordt ze niet vrolijker van. We zijn net op tijd bij de MRI, maar we moeten nog een behoorlijke tijd wachten voordat ze binnen geroepen wordt. Als ze haar komen halen vragen ze of ze nog iets uit moeten leggen: "Nee hoor, dat is niet nodig!". We geven de CD met eigen muziek maar vast af en dan kan ze in de scan. Het alarmknopje houd ik bij me en we spreken af, dat als ze heel erg moet hoesten ze in mijn duim knijpt, zodat ik op het belletje kan drukken en de serie meteen gestopt wordt. Dan hoeven ze als het nodig is, maar een paar minuten van de scan opnieuw te doen.
De meeste keren dat ze moet hoesten doet ze dat mooi tussen de series in, maar een keertje kan ze het niet houden en moet ik op het belletje drukken. Geen probleem, de serie wordt opnieuw gestart en dan is het weer klaar. Terug naar de afdeling om dat vervelende infuus eruit te laten halen.
Alles is al behoorlijk uitgelopen en we moeten ook nog naar de psycholoog vanmiddag. Het wordt dus tijd dat de naald eruit gehaald wordt, anders komen we daar weer te laat. De oncoloog wordt dus dan maar even verplaatst tot na de psycholoog. Gelukkig gaat het eruit halen van de naald een stuk makkelijker dan het aanprikken en Onze Dochter is blij dat ze er vanaf is.
Dan gaan we naar boven, naar de wachtkamer van de psycholoog. Daar kunnen we even snel een broodje eten, en een potje dammen tegen papa. Onze Dochter is aan de verliezende hand, maar gelukkig komt nog voor het einde van het spel de psycholoog al aan, dus kan ze er snel vandoor. Na de sessie wordt de oncoloog alvast gebeld om te vertellen dat we klaar zijn en mogen we via de sluiproute naar beneden, zodat we meteen in de wachtkamer van de poli uitkomen.
Dan nog maar even een potje tafelvoetballen tot de oncoloog haar komt halen. Ook zij kijkt even naar het litteken en besluit de chirurg in te schakelen. Die heeft op dit moment geen tijd om langs te komen, maar vraagt of we even een foto door kunnen mailen naar haar. Ook wijst ze ons op de mogelijkheid van het gebruik van siliconen pleisters om het litteken te laten vervagen. Even afwachten wat zij ervan vindt en dan horen we het wel weer. Maar eerst wachten op de uitslag van de MRI scan, want die is natuurlijk ook heel belangrijk. Ondanks alles blijft het toch altijd weer spannend: een weekje wachten dus nog.

Met infuus in de wachtkamer.

13 April: Chirurg.

De chirurg heeft de foto goed ontvangen via de mail en neemt naar aanleiding hiervan even telefonisch contact op. Het blijkt dat zij een keer per 2 maanden in Veldhoven werkt en stelt voor om daar even te kijken. Helaas is het niet mogelijk om dit voor deze aankomende keer in te plannen. Ze wil graag een echo laten maken van het rode plekje, omdat het lijkt alsof het boven het echte litteken zit en het niet het litteken zelf is. Als ik vraag of het misschien ook in Geldrop kan, vindt ze dat ook prima, dus weer even contact opnemen met Geldrop.
Na een mailtje naar de behandelend arts in Geldrop krijg ik vrij snel een reactie terug dat dit natuurlijk mogelijk is. De arts wil haar daarvoor wel even op het spreekuur zien en gaat dit binnenkort inplannen.

17 April: Uitlsag MRI scan.

De week van het wachten op de uitslag duurt altijd extra lang. Ondanks dat er eigenlijk verder qua gezondheid niets aan de hand lijkt te zijn, en er niet echt iets is veranderd, blijft het toch altijd weer erg spannend in de periode rond de MRI. Vandaag krijgen we telefonisch de uitslag. Van te voren weten we nooit hoe laat ze gaan bellen, dus lopen we de hele dag gestresst met de telefoon op zak rond. De huistelefoon doorgeschakeld naar de mobiel voor het geval we even achter in de tuin zijn...
Gelukkig hoeven we niet de hele dag te wachten, maar belt de oncoloog al net na de middag op met het verlossende woord: de tumor is stabiel gebleven! Hoewel we dit eigenlijk wel verwacht hadden, is het toch fijn om het maar weer zeker te weten. Enige wat uit het bloedonderzoek naar voren is gekomen is dat er een afwijking zit in het schildklierhormoon. Nog niet zorgwekkend, maar blijkbaar moet de hypofyse erg hard werken om dit hormoon op peil te houden. En ook de witte bloedlichaampjes zijn aan de lage kant: haar weerstand is dus laag op dit moment. Om dit goed in de gaten te houden, wil de oncoloog dit graag nog een keer extra laten controleren op korte termijn. En aangezien we de aankomende week toch naar Geldrop moeten voor een echo en de hormoonspuit, kunnen we dit mooi combineren.
Wat betreft het schildklier hormoon: daar krijgen we op de ROL poli (eind mei) wat meer over te horen.

18 April: ASML Girls day.

Twee jaar geleden ben ik samen met Zus naar de ASML Girlsday geweest en die kwam toen zo enthousiast terug dat Onze Dochter ook wel graag mee wilde. Helaas was ze toen nog te jong, maar dit jaar mag ze mee. Het is een evenement dat door ASML op touw is gezet en blijkbaar nu wat meer steun heeft gekregen van andere grote bedrijven in deze omgeving, waaronder VDL en Philips. Het is de bedoeling om hiermee meisjes enthousiast te maken voor techniek en vooral te laten zien dat het niet eng, maar vooral ook erg leuk is. Er zijn allerlei dingen te doen, van een show van Mad Science met vloeibaar stikstof, tot een kapper met een perslucht pistool om je van een luchtig kapsel te voorzien. Het evenement is dit jaar omdat het groter is, in het Evoluon georganiseerd.
Bij de ingang worden we ontvangen door twee mannen in slipjas die de dames over een roze loper naar binnen begeleiden. Daar krijgen we een plattegrondje en besluiten we helemaal achteraan te beginnen, want daar is het nog lekker rustig. Onze Dochter begint natuurlijk met een luchtig kapsel en Zus heeft de robot al zien staan op de weg naar achteren toe. Nadat ze op de foto staat met haar door-de-war kapsel, gaan we een 3D foto maken. Intussen is het al bijna tijd voor de Mad Science show, waar we dan ook maar meteen naartoe gaan. Halverwege de show wordt er gevraagd of iemand zijn hand op wil offeren voor de wetenschap. Onze Dochter steekt natuurlijk haar vinger op en mag naar voren komen. Ze gaan wat vloeibaar stikstof van -196 graden over haar hand gooien.... Gelukkig gaat dit natuurlijk allemaal wel goed. Het was alleen een 'beetje' koud.
De rest van de ochtend wordt er flink gewerkt en ge-experimenteerd. Zus gaat ook nog even op een spijkerbedje zitten. De robots worden geprogrammeerd, er wordt al dansend muziek gemaakt, een olifantje van aluminium gemaakt, zeep gemaakt, op een rare fiets gereden en een glaasje rokende ranja gedronken.
Het is een ontzettend leuke ochtend en de meiden vinden het geweldig. Helaas gaat de tijd snel voorbij en moeten we alweer naar huis, hoewel we ons nog prima een paar uurtjes hadden kunnen vermaken.

Onze Dochter met luchtig kapsel.

20 April: Echo litteken.

Vanmiddag gaan we naar Geldrop om een echo te laten maken van het rode stukje boven het litteken waar de Port-A-Cath heeft gezeten. In eerste instantie leek dit in het litteken te zitten, maar toen we goed keken bleek het er net boven te zitten. Heel vreemd, vandaar dat de chirurg hier graag een echo van wilde zien. En gelukkig ook dat dit gewoon in Geldrop kon en we er niet speciaal voor naar Nijmegen hoefden te rijden.
Het is niet druk bij de rontgen, en we hoeven dus niet heel erg lang te wachten. Het is mooi en warm weer en dus lusten we allemaal wel wat lekker koud water uit het water apparaat. Onze Dochter tapt er lustig op los voor ons allemaal, want dat vindt ze natuurlijk wel leuk. Net als we het water op hebben, wordt ze al binnen geroepen. Snel omkleden en op de bank gaan liggen. De assistente is er al een tijdje, maar de arts die de echo gaat uitvoeren zit nog even aan de telefoon. Ondertussen hebben we het even over het rare vlekje en het litteken. Van een collega heb ik gehoord dat soms een spul van bijen (geen honing) zou kunnen helpen bij de genezing van een litteken, maar we kunnen niet op het woord komen. De assistente meent dat ze er ook wel eens van gehoord heeft, en probeert wat in Google tijdens het wachten. Zij vindt iets over koninginne-gelei, maar dat klonk niet als wat ik vanmorgen op het werk gehoord had. Toch blijkt dit ook iets helends te hebben: thuis nog maar eens na googlen dus.
Inmiddels is de arts ook binnen en kan de echo beginnen. Eigenlijk is dit dan weer zo gepiept. Ze lijkt niets vreemds te vinden, het lijkt op een verdikking in de huid. Wat we hier mee moeten weten we eigenlijk niet, en of we er nu blij mee moeten zijn ook niet echt.... Nou ja, de tijd zal het leren. In ieder geval niets ernstigs.
En na wat speurwerk op Google ook gevonden waar mijn collega het vanmorgen over had: propolis. Goed onthouden dus, want misschien komt het nog eens ooit van pas.

21 April: Verkeers examen.

Spannend: op de fiets naar school voor het praktijk verkeersexamen! Het theorie examen heeft Onze Dochter ruim een week geleden al gemaakt en gehaald, maar nu moet het allemaal in de praktijk gebracht worden. Met haar 'nieuwe' fiets met spiegeltje aan de linker kant op haar stuur om beter in de gaten te kunnen houden wat er achter haar gebeurt gaat ze in Leende deelnemen aan het fietsexamen. Het is een behoorlijke rit, want ze moeten eerst naar het beginpunt fietsen, dan de examen route afleggen en vervolgens weer terug naar school fietsen.
Vajers heeft afgelopen weekend eventjes met haar geoefend, zodat ze de route al een beetje kent, dus moet het wel lukken. Als ze thuis komt vindt ze zelf in ieder geval wel dat ze goed gefietst heeft, dus daar vertrouwen we dan maar op. Hoewel haar idee van goed soms wat afwijkt van dat van ons, maargoed...

Yes: Verkeersdiploma in de pocket.

22 April: Hormoonspuit.

Het is een druk medisch weekje deze week. Nu moeten we alweer naar Geldrop. Deze keer voor een gecombineerde afspraak: de eerste voor het toedienen van de hormoonspuit om de puberteit tegen te gaan (we merkten aan haar gedrag weer duidelijk dat de 3 maanden om waren). En daarna een afspraak bij de kinderarts voor de uitslag van de echo.
Toch blijft het altijd best leuk om iedereen in Geldrop op de afdeling weer eens te zien. We hebben in de afgelopen ruim 10 jaar toch een behoorlijke band opgebouwd en dan is het toch wel leuk om ze nog af en toe te zien. Onze Dochter werkt het ritueel weer gewoon af: eerst naar de spelkamer dus. Ik overhandig ondertussen de injectie spullen aan de verpleging, zodat ze alles klaar kunnen zetten en ga dan ook even naar de spelkamer. We krijgen een hele voorstelling in de poppenkast met dokter aap en een zieke hond. Gelukkig geneest hij weer helemaal en komt het toch nog goed. Ook krijgen we allemaal nog een boterham met pindakaas en een hamburger uit het 'restaurant' en dan kan de spuit gezet worden.
Nadat het een keertje niet helemaal goed gegaan is, blijft het sindsdien toch altijd een beetje spannend of het wel allemaal in een keer gaat lukken. Onze Dochter gaat er voor liggen en knijpt mij in mijn duim. Tijdens het prikken blaast ze en gelukkig gaat het ook deze keer weer in een keer goed. En ondanks dat ze zich heel groot voelt wil ze toch wel een leuke in plaats van een saaie pleister op de prikplek.
Dan nog even terug naar de spelkamer om te wachten op de arts. Die komt gelukkig vrij snel, maar wel net te laat voor de poppenkast... Ze vertelt dat op de echo inderdaad een verdikking van de huid te zien is en dat ze daar op dit moment weinig mee kunnen doen. We spreken af om het door te geven aan Nijmegen en dan maar weer af te wachten. Wat betreft de lage witte bloedlichaampjes, daarvoor moeten we even langs de prikpoli en krijgen we een formulier mee.
Onze Dochter meldt zichzelf aan bij de balie en moet dan haar geboortedatum zeggen. Achter de balie staat nog een medewerkster en die kijkt ineens heel bedenkelijk. Als we binnen geroepen worden vraagt ze het toch maar even: Is dat de Onze Dochter die toen zo vaak geprikt moest worden een paar jaar geleden? Ja, inderdaad. Zij heeft haar toen ter tijd ook regelmatig geprikt en verteld dat ze het er laatst nog eens over gehad hadden. Ze vroegen zich af hoe het met haar zou gaan. Goed dus, want hier staat ze dan! En dan mag ze haar nu ook nog eens prikken, net als vroeger, in de duim. Onze Dochter heeft er nog steeds geen problemen mee en mag na afloop een muntje in de automaat stoppen als beloning. Er komt een balletje met een armbandje uit. En dan kunnen we eindelijk naar Bakker Bart voor een lekker broodje en zit het er weer op.

Even relaxen tussendoor.

23 April: Oeps ongelukje.

Het was mooi weer, dus gisteren avond heeft Onze Dochter nog even fijn met haar vriendinnetje buiten gespeeld. Toen ze thuis kwam bleek ze een dikke voet te hebben. Ze was bij het rennen uitgegleden en op een of andere manier met haar grote teen blijven hangen. Die was volgens haar omgezwikt en dat deed heel erg veel pijn. We hebben het gisteren avond nog even goed gekoeld en daarna toch maar naar bed gestuurd in de hoop dat het morgen wat beter gaat.
Helaas is haar voet nog steeds erg dik, maar gaat ze er wel mee naar school om te zien hoe het gaat. Met stevige schoenen aan lukt het haar om voorzichtig te lopen, maar ze geeft aan dat het toch wel erg veel pijn doet. Ze wil dan ook dat we toch maar een afspraak met de huisarts maken om er naar te laten kijken. Gelukkig kan ze na school aan het einde van de middag nog terecht. Het is even wachten in de wachtkamer, maar dan is ze aan de beurt.
De arts kijkt er even goed naar en duwt en trekt wat aan haar tenen. Ze vertelt dat ze zeker weet dat er niets gebroken is, maar dat er misschien wel een scheurtje bij haar grote teen zou kunnen zitten. Daarvoor moeten we dan toch maar even naar het ziekenhuis om een foto te laten maken. Tja, daar waren we nog niet geweest deze week... De arts vertelt ons dat de rontgenafdeling tot 17:00u open is en als we voor die tijd daar zijn, ze nog zo geholpen wordt. Als we na 17:00u komen, zullen we via de EHBO moeten gaan en duurt alles meestal veel langer. We racen dus nog maar even snel naar het ziekenhuis. En gelukkig zijn we daar om 10 minuten voor vijf.
Het is erg rustig, dus is ze ook vandaag weer redelijk snel aan de beurt. Zus heeft vanavond ook nog pianoles en we moeten dus ook nog eten. Via de whatsapp geef ik Zus alvast instructies voor het eten en hoe ze een muziekstuk moet zoeken en uitprinten wat ze nog nodig had voor de pianoles. Het valt allemaal niet mee.... Gelukkig krijgen we vrij snel te horen dat er geen scheurtje in Onze Dochters voet zit en mogen we weer naar huis. Zus heeft intussen de voorbereidingen voor het eten getroffen en ik kan toch nog even snel de bladmuziek uitprinten (de printer werkte natuurlijk niet). Op de valreep is het toch allemaal weer gelukt en zijn we op tijd bij de pianoles. Daarna even bijkomen van het hele gehaast, maar wel met de aankomende vakantie in het achterhoofd!

Mei 2015

2-9 Mei: Meivakantie

Eindelijk vakantie! Op advies van vrienden die we anderhalf jaar geleden in Frankrijk hebben ontmoet, hebben we een plaatsje gereserveerd op camping de kleine Wolf in Ommen. Het weer valt ontzettend mee navenant de voorspellingen. Echt heel mooi weer hebben we nog niet gehad dit jaar. We hebben er zin in en zijn er aan toe om er even helemaal tussenuit te gaan.
Als we aankomen zijn er nog niet heel veel plaatsen bezet op het veldje en kunnen we makkelijk onze spullen neerzetten. We hebben inmiddels ervaring en hebben de voortent snel opgebouwd. Het veldje is lekker groot, de plek is groot en heerlijk in het zonnetje. De dames helpen goed mee met het opbouwend. Helaas krijgt Onze Dochter een stok in haar gezicht, waardoor voor haar de vakantie met een blauw oog begint. We hebben uitzicht op een tafeltennistafel en nog wat andere speeltuin speeltjes. De meiden hebben al snel aansluiting gevonden en gaan meteen aan het voetballen/pingpongen.
Op de eerste avond doet Onze Dochter al meteen mee aan het avondspel van het animatie team en komt heel enthousiast terug. Aan de achterkant van ons veldje ligt een zandstrandje met een vlot over het water. Ook daar vermaken ze zich prima. Achter het zandstrand ligt ook nog een visvijver, waar Zus met haar hengel kan gaan zitten. Daarbij krijgt ze dan gezelschap van de kennis, waarvan ze anderhalf jaar geleden het vissen heeft geleerd. Samen zitten ze dan naar de dobbers te kijken en wordt er barweinig gevangen.
Op zondag is de bekerfinale tussen PEC Zwolle en FC Groningen. Onze vrienden zijn fanatiek Zwolle supporters en dus zijn wij dat vandaag ook een keer. De wedstrijd wordt op de camping uitgezonden op een groot scherm en van te voren hebben we nog even mogen genieten van echte PEC Zwolle tompoezen: lekker! Helaas voor ons was Groningen de betere partij en wint terecht de beker. Na de wedstrijd besluiten we nog even gezellig met z'n allen te gaan eten in het restaurant. En ondanks dat Zwolle verloren heeft, hebben we een ontzettend leuke middag/avond gehad.
Op bevrijdingsdag besluiten wij even boodschappen te gaan doen in Hardenberg. Kunnen we daar ook meteen even sight-seeing doen. Zus en Onze Dochter hebben geen zin om mee te gaan en gaan naar het zwembad. In de ochtend is het nog best mooi weer, maar tegen de middag wordt het ineens heel erg donker. Er komen heel donkere wolken aan en we besluiten dan ook maar om weer terug te gaan naar de camping. Onderweg naar Ommen begint het ineens ontzettend hard te regenen en te hagelen. We rijden stapvoets en kunnen het einde van de motorkap nog niet zien: niet normaal hoe het uit de lucht naar beneden klettert. En dan gaat mijn telefoon: Zus belt. Helaas valt de verbinding weg en ben ik redelijk bezorgd. Ik krijg haar niet te pakken als ik terugbel en stuur dan maar een paar SMS-jes. Na een aantal minuten (het leken wel uren) krijg ik een berichtje met de vraag of ik weet waar Onze Dochters IPod ligt... Er lijkt dus niets aan de hand. Als we op de camping aankomen lijkt het daar niet zo hard gehoosd te hebben als onderweg en alles staat nog en is nog droog.
Later op de dag krijgen we nog meer noodweer. Het begint enorm te waaien en te plenzen. Tegenover ons op het veldje sneuvelen 3 luifels en staan ze met man en macht alles vast te houden. Gelukkig kunnen wij vanuit een droge tent met een pilsje in de hand toekijken.
Opa heeft bij het Eindhovens Dagblad 4 kaartjes gewonnen voor een dagje Slagharen. Daar zijn we vorig jaar ook geweest en dat vonden de kids hardstikke leuk. We zitten er nu maar een paar kilometer vandaan en dus mogen we de kaartjes hebben. Op donderdag gaan we een dagje naar het pretpark. We besluiten eerst in de attracties te gaan die we sowieso graag zouden willen doen en daar is de achtbaan natuurlijk nummer 1 van. Helaas kan papa met zijn nekklachten niet mee dit jaar, dus die mag deze keer de foto's maken. Het is nog niet druk aan de achterkant van het park, dus gaan we er meteen maar 2x achter elkaar in. Dan hebben we die in ieder geval gehad. Vajers kijkt ondertussen even hoe laat de western show begint, want die willen we met onze paardenliefhebsters natuurlijk niet missen. We hebben het van te voren al over de ontzettend slecht playbackende indiaan. Eens kijken of hij nu zijn tekst beter kent. Nadat we eigenlijk de meest spectaculaire attracties afgetikt hebben gaan we naar het theater. We weten waar we het beste kunnen gaan zitten en kunnen alles goed zien. De show lijkt bijna hetzelfde als die van vorig jaar, maar de indiaan playbackt er nog steeds behoorlijk langs. Daar hebben we nog lang lol om! Maar toch is het mooi om die paarden daar te zien en de berijders die de kunstjes doen.
Dan is het lunchtijd. Zus verheugt zich al de hele tijd op de hamburgers die ze daar hebben. Daar zitten we dan in het Jailhouse te wachten op onze hamburgers. Zus is helemaal gelukkig als ze hem onder haar neus geschoven krijgt.
Aan het einde van de middag begint het weer donkerder te worden en gaan een aantal attracties tijdelijk dicht. We schuilen even in een overdekt speelpaleis en als het droog wordt, pikken we nog vlug even een misselijkmakende attractie mee en besluiten dan weer terug naar de camping te gaan: we hebben het park nu wel gezien. Bedankt Opa en Oma voor de kaartjes, we hebben ervan genoten vandaag.
Eigenlijk is bevrijdingsdag de enige dag geweest dat het weer wat slechter weer was, maar de rest van de week hebben we heerlijk buiten kunnen zitten, eten, voetballen, tafeltennissen en zelfs zwemmen. Eigenlijk hadden we zelfs te weinig korte broeken bij ons en als je de foto's bekijkt zou je niet denken dat we in Ommen hebben gezeten deze vakantie. We hebben er met z'n allen op en top van genoten!

Rara waar zijn wij? In Slagharen

14 Mei: Feestje Zus

Zus is natuurlijk al lang jarig geweest, maar wilde graag een speurtocht gaan doen en daar is januari niet echt de meest geschikte periode van het jaar voor. Dan maar op Hemelvaartsdag. Ze is al weken bezig met de voorbereiding, want ze is allemaal vragen aan het bedenken over haarzelf. De gene die de meeste vragen goed heeft, kent haar dus het beste. Grappig bedacht. Ook heeft ze een route uitgestippeld en die hebben we afgelopen week "even" proef gelopen. Het was toch iets langer dan dat ze mij verteld had, maargoed, de hond vond het ook niet zo erg.
Vanmorgen hebben we (op de fiets) alle envelopjes op de route gehangen, de donuts zijn in huis en de BBQ is schoon. De meiden komen 's middags, een leuke samenstelling van klasgenootjes, oud klasgenootjes, meiden van het paardrijden en haar vriendinnetje uit het dorp. Het lijkt wel een kippenhok. Als ze wat gedronken hebben en de kado's uigepakt zijn, beginnen ze aan de speurtocht. Ergens halverwege staat een picknick gepland, dus dan moeten wij zorgen dat we er staan met drinken, donuts, picknickkleed en KUBB. Het eten en drinken smaakt goed, alleen het KUBB spelen op een open veldje met hoog gras en heel hobbelige ondergrond is niet zo'n success. Als ze al vrij vaak gegooid hebben en alle blokken nog overeind staan, besluiten we maar dat het beter is om de speurtocht af te maken en als ze dat willen kunnen ze het spel ook nog achter onze tuin op het veld spelen.
Wij nemen alles weer mee en gaan naar huis om de BBQ vast klaar te zetten en de meiden maken de speurtocht af. Blijkbaar was het nog niet vermoeiend genoeg, want het is nog steeds een kippenhok: wel gezellig! De BBQ gaat aan en er wordt lekker gegeten, gekletst en gelachen. Als ze bijna allemaal genoeg hebben gehad moeten we natuurlijk de punten van de vragen nog allemaal optellen om te zien wie Zus uiteindelijk het beste kent. Na het eten is de prijsuitreiking: haar twee klasgenootjes hebben allebei evenveel punten en dus samen gewonnen (ze hebben dan ook samen alle vragen ingevuld). De prijs was een reep chocolade, dus die moet dan maar doormidden gebroken worden.
Na het eten stond nog een film gepland, alleen is alles al behoorlijk uitgelopen, dus een lange film halen we niet meer. Ze zoeken een film uit, waarvan ze dachten dat die niet zo lang zou duren, maar niets is minder waar. De film is nog lang niet afgelopen als de ouders voor de deur staan om de meiden weer op te halen. Eentje heeft geluk, die mag blijven logeren en kan dus samen met Zus de film afkijken.

23 Mei: Toverland

Een paar maanden geleden is Onze Dochter jarig geweest en heeft van haar peetoom en peettante een dagje Toverland gekregen. En wat in het vat zit, verzuurt niet, en dus mag ze vandaag mee naar Toverland. Ze verheugt zich er al de hele week op en komt zo ongeveer stuiterend uit bed. Ze moet nog wel even wachten, voordat ze haar op komen halen, maar daar komen ze dan! Ze vliegt al naar de deur voordat de bel gaat. De neefjes gaan ook mee, dus zijn ze vandaag met z'n vieren. Het is ook een heerlijk weertje voor een dagje pretpark: niet te warm en droog.
De hele dag kan ze heerlijk genieten van alle attracties en een paar keer in de Troy en natuurlijk in de motortjes, want daar mag ze nu dan eindelijk wel in. De vorige keer toen we in Toverland waren, was ze er tot haar grote teleurstelling nog net te klein voor. Halverwege de dag krijgen we een berichtje met een foto van haar met een grote aap om haar nek: niet weer een knuffel toch? Jawel hoor, ze heeft geluk gehad bij de grijpers en er een grote aap uit gevist. Jaap moet nu dus ook nog in haar bed slapen. Nog even en dan moeten we een tweepersoons bed gaan aanschaffen voor haar, omdat ze anders zelf niet meer bij de knuffels past. Aan het einde van de dag mag ze nog mee uit eten en eet ze een heerlijk pizza, haar lievelings eten. En omdat wij vanavond naar een feestje gaan, mag ze vannacht ook nog bij oma logeren, en Jaap mag dan natuurlijk meteen mee! De tas met spullen staat er al, dus het wordt weer een drukke bedoeling in het logeerbed bij oma...

Samen met Toos Toverhoed

24-25 Mei: Kermis

Net bij opa en oma gelogeerd en dan is het alweer kermis in ons dorp, het kan niet op dit weekend. Tot ieders genoegen is 'de bank' er ook weer vandaag. Daar willen ze natuurlijk allebei weer in, blijft toch wel favoriet. In de middag gaan we naar de kermis en de dames krijgen allebei wat geld om te besteden op de kermis. Eens kijken hoe lang ze ermee doen....
Zelf zijn we nog redelijk wrak van het feestje de dag ervoor en ook de meiden zijn best wel moe, dus zijn we niet heel erg lang gebleven. Wat wel heel leuk is, is de biggenrace, waarvan de opbrengst naar de Alpe d'huzes gaat. Allereerst is het natuurlijk heel erg leuk om te zien en uiteraard wagen we ook een gokje. Helaas geen prijs (wel op de goede big gegokt trouwens). Het is een heerlijk middagje, lekker druk, goed sfeertje en het zonnetje schijnt: wat willen we nog meer.
Op de maandag is er een bingo georganiseerd. Ik heb met nog wat anderen kaartjes gekocht en gegokt dat Zus en Onze Dochter dit ook wel leuk zouden vinden. Als ik ze vertel dat ik ze opgegeven heb, krijg ik een leuke reactie: MAM, hoe heb je dat nou kunnen doen? Je hebt het nieteens aan ons gevraagd! Nou ja, oke, dan ga ik wel zonder jullie. Uiteindelijk neemt Onze Dochter haar buurmeisje en overbuurmeisje mee en gaan ze samen aan een tafeltje zitten. Ik ga zelf bij de volwassenen zitten (niet bij de 65+ afdeling overigens) We schuiven 3 tafels bij eklaar en hebben echt een ontzettend leuke ochtend. We lachen ons helemaal krom en genieten van de soep en worstenbroodjes. En als klap op de vuurpijl winnen we nog behoorlijk wat prijzen ook. Zelf win ik 12 muntjes voor in de bank op de kermis. Daar heeft Onze Dochter natuurlijk wel oren naar. Zij wint op haar beurt een mand met bloemen: ruilen dan maar. Ook Zus krijgt nog wat muntjes voor in de bank, dus die kan vanmiddag met haar vriendinnetje ook nog een paar extra ritjes maken.
's Middags nog even genieten van de sfeer op het kermisterrein, kinderen in de attracties en aan het einde van de dag gezamenlijk frietjes eten en dan zit de kermis van 2015 er weer op voor ons. Op naar volgend jaar dan maar weer...

Ons Dorp kermis

26 Mei: ROL poli

De interval is al wat lager geworden. We hoeven niet meer elke 3 maanden naar de ROL poli, maar ongeveer om de 5 maanden. We zien vandaag de oncoloog, endorcrinoloog, revalidatiearts en de psycholoog. Met de oncoloog kijken we naar de plaatjes van de MRI en kunnen we zelf ook zien dat de tumor echt stabiel is gebleven. Dat wisten we natuurlijk al, maar toch is het altijd fijn om het nog even echt op de plaatjes te zien. Dan krijgen we te horen dat de volgende MRI scan pas in januari gepland gaat worden. Dat is wel even wennen, de tijd tussen de MRI's begint nu langzaam toe te nemen. Eigenlijk een goed teken natuurlijk, maar wel even slikken. Aan de andere kant ook wel fijn, want dat scheelt weer wat ritjes naar Nijmegen.
Met de endorcrinoloog kijken we naar de groeicurve en de bloeduitslagen. De groeicurve ziet er goed uit. De puberteit wordt netjes onderdrukt en we zien ook een groei nu door de groeihormonen. Alle andere waardes zien er netjes uit. Alleen het schildklierhormoon is wat aan de lage kant, maar nog niet zorgwekkend. Moet wel goed in de gaten gehouden worden. Verder alles goed dus.
Bij de psycholoog zijn we de afgelopen maanden sowieso een aantal keren geweest met Onze Dochter, tot dat ze zelf aangaf dat het niet meer nodig was. Echter een paar weken na de laatste afspraak ging het ineens weer niet zo goed meer en gaf ze aan dat ze misschien toch nog wel terug wilde. Ook gaf ze aan dat ze niet goed gedurfd had om alles te vertellen. Dat vond ze heel moeilijk. Daarom spreken we nu af dat er nog minimaal 2 afspraken gepland worden en dan kijken we daarna of er nog meer nodig zijn. Onze Dochter is hier zelf tevreden mee, wilde dit zelf heel graag. Al met al was het best een emotioneel gesprek en over ongeveer 2 weken mag ze weer een keer terug naar de psycholoog.
De revalidatie-arts had eigenlijk niet zo heel veel toe te voegen, het gaat verder naar omstandigheden best goed. Wel hebben we nog wat recepten nodig die naar de printer gestuurd zijn. We zouden die op kunnen halen bij de balie, voordat we naar huis gaan, alleen heeft het spreekuur zo lang geduurt dat er niemand meer bij de balie zit. De aanwezige verpleegster gaat even zoeken, maar krijgt niets gevonden. Uiteindelijk komt de oncoloog binnen gelopen en die maakt dan maar gewoon even twee nieuwe aan en print ze uit voor ons. En dan kunnen we eindelijk weer naar huis, want het is al laat.

Bij gebrek aan ander speelgoed

Juni 2015

6 Juni: Garage sale

Een nieuw evenement in ons dorp: een echte garagesale! Iedereen die mee wil doen, gaat in zijn of haar voortuin zitten met hun zooi, hangt een paar ballonnen en slingers op en is zo herkenbaar als deelnemer. Echt ontzettend leuk en gezellig en wij doen natuurlijk ook mee. Onze Dochter heeft afgelopen week een hoop spullen uitgezocht en vanmorgen sjouwen we alles onze oprit op. Het is toch weer meer dan we eigenlijk gedacht hadden. Wel goed trouwens, want dat geeft weer een keer aanleiding om de zolder nog eens goed op te ruimen. Zooi genoeg. Gelukkig is het lekker weer, dus hoeven we geen tentje te zetten.
Onze Dochter gaat er ook bij zitten als verkoopster en heeft er veel zin in. Als ze maar praatjes kan verkopen is het goed. Helaas is het niet erg druk met bezoekers, maar toch raken we wel het een en ander aan spullen kwijt. Alles wat weg is, is toch weer mooi meegenomen. Halverwege de middag gaan we gezellig met z'n allen bij de overbuurvrouw op de oprit zitten en hebben we het heel gezellig. Wat ons betreft volgend jaar weer, maar dan met iets meer publiciteit, zodat we wat meer kunnen verkopen en we niet teveel meer terug de zolder op hoeven sleuren.

Genoeg in de verkoop

11 Juni: Psycholoog

Omdat Onze Dochter voor de meivakantie toch nog aangaf dat ze niet echt had durven praten over haar echte problemen, hebben we naar aanleiding van de ROL-poli toch nog maar twee afspraken bij de psycholoog in Nijmegen ingepland. De eerste afspraak is vandaag. Ze neemt haar Baaldoosje mee om goed gericht over haar problemen te kunnen praten. Het is natuurlijk even afwachten wat het op gaat leveren, maar we willen haar zeker de kans geven. Hopelijk kunnen ze haar een eindje de goede weg op helpen, zodat ze daar ook later heel veel profijt van gaat hebben. Dit is wel nog een goed moment om het te gaan doen, want nu zit ze nog niet vol in de puberteit en hopelijk kan ze haar gevoel voor die tijd een plekje geven.
Als ze terug komt geeft ze aan, dat het haar wel goed gedaan heeft om met de psycholoog te praten. De tijd zal leren of het ook daadwerkelijk iets oplevert.

13 Juni: Generale repetitie

Elk jaar is er een soort optreden/zangafsluiting van de leerlingen van de gitaar/zanglerares van Onze Dochter. Het is een paar keer een tuinconcert geweest en ook heeft Onze Dochter met de kerstmarkt voor de eerste keer gezongen. Dit jaar is het groot aangepakt en mogen alle leerlingen als ze dit willen, optreden met een echte band. Dan moet er natuurlijk wel gerepeteerd worden van te voren. Vandaag is de generale repetitie het Jongeren centrum waar volgende week het concert gegeven gaat worden.

Flyer optreden

19 Juni: GGD en Concert met She's Back

Spanning ten top: een echt concert voor onze popster. Ze heeft het er al lang over en peettantes en opa en oma zijn natuurlijk ook uitgenodigd. Met de hakken schoenen en mooie kleren aan gaan we op weg naar de Comeet in Someren. Eerst komen er optredens van muzikanten die de band niet 'gebruiken' en dan in de tweede set is Onze Dochter als eerste aan de beurt.
Samen met de pianist speelt/zingt ze het liedje Someone like you van Adele. Na afloop een vet applaus van het publiek natuurlijk en de rest van de avond genieten van alle andere optredens. Apetrots zijn wij natuurlijk op onze popster!

Daar staat ze dan...

26 Juni: Psycholoog

De laatste sessie voor de vakantie staat vandaag op het programma. We hebben de afgelopen weken gemerkt dat het toch wel degelijk geholpen heeft voor Onze Dochter om wat gesprekjes met de psycholoog te houden. Ze zit toch wel wat lekkerder in haar vel en ook op school lijkt het allemaal wel een stuk beter te gaan. Ze heeft wat technieken geleerd om toe te passen in bepaalde situaties en die lijken toch wel te helpen. We spreken af dat we het voorlopig hierbij laten en eerst maar eens op vakantie gaan. Na de vakantie kijken we hoe het gaat en zo nodig maken we dan weer een nieuwe afspraak.

In het ziekenhuis

30 Juni: Groot overleg school

Tot 1 augustus geldt voor Onze Dochter nog haar 'Rugzakje' op school. Daar hebben we de afgelopen jaren toch wel het een en ander aan gehad. Zeker ook haar vergrote werk heeft hier veel aan bijgedragen en natuurlijk de laptop met groter scherm en haar schuine tafeltje. Afgelopen jaar is de gehele opzet van de leerling gebonden financiering op de schop gegaan en is het rugzakje verdwenen. Onze Dochter had hem nog van een aantal jaren geleden, maar ook deze gaat nu dus met ingang van 1 augustus voor haar verdwijnen.
Omdat het nu eigenlijk allemaal wel een stuk beter gaat op school en de ziekenhuisbezoeken ook niet meer zo frequent zijn, wordt deze periode nu dus eigenlijk afgesloten. Natuurlijk is dit een goed teken en alweer een stap in de goed richting. Mocht het nog nodig zijn, dan kunnen we natuurlijk altijd weer om hulp vragen. We hopen natuurlijk dat dit niet meer nodig zal zijn en dus hebben we vandaag als het goed is het laatste evaluatie gesprek met betrekking tot de leerling gebonden financiering gehad en willen natuurlijk iedereen die eraan heeft bijgedragen hartelijk bedanken voor de inzet en de hulp aan Onze Dochter.

Juli 2015

14 Juli: Musical groep 8

Niet dat Onze Dochter al in groep 8 zit, maar omdat de school in ons dorpje niet zo'n grote klassen heeft wordt bij de musicals altijd gebruik gemaakt van de zangtalenten van groep 7. Onze Dochter zit dit jaar in groep 7 en mag dus samen met haar klasgenootjes mee zingen bij de musical van groep 8. Ook wij mogen dan komen kijken. Helaas ligt papa nog in het ziekenhuis en kan hij dus niet mee. Maargoed, als hij er volgend jaar dan maar bij is... Zus gaat ook mee, want haar vriendinnetje zit wel in groep 8 en doet dus mee aan de musical.
We hebben allemaal een treinkaartje gekregen om mee op reis te gaan met groep 8. Het decor is helemaal omgetoverd tot een trein en groep 8 heeft heel goed geoefend om een leuke musical neer te zetten. Aan het einde van de musical gaan wij naar huis en gaat het feest voor groep 8 en de ouders nog even door. Voor hen begint na vanavond de zomervakantie al. Onze Dochter moet nog een paar dagen naar school en dan kan ze ook van de vakantie gaan genieten. Volgend jaar haar eigen musical en dan heeft ze ook een paar dagen eerder vakantie.

20 Juli: Hormoonspuit

Aan haar gedrag hadden we al het een en ander gemerkt en ook zelf vroeg ze laatst wanneer het weer tijd was voor haar hormoonspuit. Ze merken altijd goed als deze weer uitgewerkt is, want dan wordt het lontje van Onze Dochter steeds korter en haar taalgebruik gaat dan ook ineens drastisch achteruit.
De spuit was al besteld, maar nog geen officiele afspraak gemaakt. Aangezien Vajers vandaag toch voor controle naar het ziekenhuis moet, nemen we Onze Dochter en haar spuit maar gewoon mee en dan zien we wel of er iemand op de afdeling toevallig tijd heeft om de spuit even te zetten. Eerst papa even in de wachtkamer neerzetten beneden en dan loop ik samen met Onze Dochter naar boven. En natuurlijk is er wel iemand die even de spuit kan zetten. In eerste instantie niet de verpleegkundige die het normaal gesproken altijd doet en dus besloot ze eerst maar dat we toch een andere keer terug zouden komen, maar toen we op weg naar beneden waren (naar papa) heeft ze zich toch bedacht. Ze vond het toch niet zo erg als iemand anders het zou doen, want dan was ze er meteen vanaf en iemand anders zou het vast ook wel heel goed kunnen. En dat was natuurlijk ook zo! Eventje in de spelkamer bijkletsen en een spelletje spelen, dan de spuit laten zetten en dan kunnen we alweer naar beneden.
Papa heeft zijn controle ook weer gehad. Hij moest nog even een echo laten maken, dus kon Onze Dochter nog wat langer in de spelkamer blijven. Als ook papa weer klaar is, pikken we Onze Dochter weer op uit de spelkamer en kunnen we weer naar huis. Scheelt toch weer een ritje volgende week. En dat is natuurlijk niet zo erg als je vakantie hebt van school.

Augustus 2015

9-23 Augustus: Vakantie in Frankrijk

Het heeft er even om gespannen of we nog zouden kunnen gaan, maar gelukkig afgelopen week groen licht gekregen van de specialist. Hij zag geen rede om niet op vakantie te gaan en dus kunnen we alsnog naar de Franse Alpen vertrekken. We nemen onze tijd en mocht het in een keer toch te ver rijden zijn, dan zetten we onze caravan ergens halverwege wel neer en rijden we de volgende dag verder. Gelukkig blijkt dit allemaal niet nodig en komen we nog redelijk op tijd op de camping aan. Er is ontzettend veel te doen en ook het weer is goed. De kinderen zijn we binnen no time kwijt en we hebben een schitterende plek met uitzicht over het meer.
Eerst de tent maar even opzetten en dan een hapje eten. Zus en Onze Dochter helpen goed mee en de tent staat dan ook erg snel. Als alles staat gaan we maar eens een kijkje nemen in het restaurantje op de camping. Ook daar kunnen we lekker eten en niet al te laat kruipen we lekker in ons bedje. De dames slapen voor het eerst niet in de caravan maar in hun eigen tentje, dus dat is wel even wennen.
Helaas zijn de meiden de volgende dag heel vroeg wakker, want de zon schijnt in de tent en ook hebben ze geen wekker, dus geen idee hoe laat het is. Daar moeten we dan maar snel iets aan gaan doen. We kunnen deze vakantie weinig in de omgeving gaan doen, want Vajers kan nog niet echt veel lopen enzo, maar gelukkig is er op de camping heel erg veel te doen. Waaronder ook vissen. Dat doen Zus en Onze Dochter allebei erg graag. Een paar jaar geleden hebben we in Frankrijk een hengel gekocht, maar een werphengel zou ook wel erg fijn zijn. In Bourg-en-Bresse zit een Decathlon, en dus rijden we daar maar eens naartoe voor een werphengel. Zus en Onze Dochter dolblij met de nieuwe hengel en dobber en hebben nu dus allebei een hengel.
Halverwege de vakantie krijgen we nog bezoek van een paar vrienden van ons met kids en dus zijn we ze nu helemaal de hele dag kwijt. Lekker samen zwemmen, dollen, bootje varen en vissen. En dan 's avonds met z'n allen BBQ-en en pizza eten. Een kilometer of 40 verderop schijnt een hele grote markt te zijn (Louhans) waar we besluiten eens een kijkje te gaan nemen. Geen idee wat ons te wachten staat. Het lijkt toch wel echt een ontzettend grote markt. Voordat we het dorpje inrijden ligt er een mega parkeerterrein van wel een paar voetbalvelden groot. Wij denken nog dat er misschien wel iets anders dan alleen de markt te doen is in het dorpje, maar blijkbaar zijn deze plaatsen allemaal bedoeld voor de marktbezoekers. Ze verkopen er echt alles, ook dieren. Het eerste gedeelte van de markt staat helemaal vol met kippen, konijnen, eenden, katten en zelfs honden worden er verkocht. Op het volgende gedeelte zijn allerlei streekproducten te koop en ook de 'gewone' marktkraampjes met tassen, kleding etc ontbreken niet. Daar zijn we inderdaad wel even mee zoet!
De dames hebben op het meer al de hele week vanalles voorbij zien komen: parachute voor parasailen, bananen en banden achter een speedboot, surfplanken, bootjes etc. Op die banaan dat lijkt hen wel wat!. Met vriendjes en vriendinnetjes gaan ze uiteindelijk op de banaan en wat hebben ze een lol. Ze blijven er allemaal goed op zitten en aan het einde van de rit worden ze er sowieso afgegooid door de speedboot-bestuurder en mogen ze zelf naar de kant zwemmen. Ze zijn allemaal even uitgelaten en hebben ontzettend genoten van hun ritje op de banaan. Gelukkig is het allemaal goed gegaan, want we hebben er de afgelopen week nogal wat op zijn kant zien gaan.
Op de laatste dag voor vertrek boeken we nog een 'ritje' parasailen. We zijn tegen de avond aan de beurt en worden vanaf de kant omhoog getrokken door de speedboot. We krijgen eerst instructies en dan zijn we er klaar voor. Eerst Onze Dochter en mama en daarna Zus met papa. We staan er klaar voor in ons tuigje, afwachtend tot we omhoog getrokken worden. Daar gaat ie dan: helaas staat er vandaag weinig wind, waardoor we niet meteen omhoog gaan en Onze Dochter valt en een stuk over de grond wordt getrokken. Dat was dan weer even wat minder. Ze heeft veel pijn en behoorlijk wat schaafwonden op haar lichaam. Gelukkig kan ik haar tijdens de vlucht een beetje afleiden door vanalles en nog wat aan te wijzen. Het is een mooi gezicht zo van boven uit de lucht en we kunnen ver weg kijken. Even de voetjes in het water soppen, het tweede gedeelte en dan worden we in het water gedropped.
Inmiddels staan Onze Dochter en papa klaar voor vertrek: het tuigje is om, de parachute zit vast en dan kunnen ook zij de lucht in getrokken worden. Gelukkig gaat het bij hen wat beter, waardoor ze er geen schaafwonden aan over houden. Ook zij genieten van het mooie uitzicht en worden na een aantal rondjes over het meer en een keer voetjes soppen weer in het water gedropped.
En dan zit onze vakantie er weer bijna op. De tent is mooi schoon en droog afgebroken en dan kunnen we weer aan de reis naar huis beginnen. Net op tijd, want het begint te regenen. Helaas onderweg de hele tijd regen, wat niet zo fijn rijdt, maar gelukkig komen we veilig weer thuis aan en kruipen we allemaal na een toch nog zeer geslaagde vakantie ons eigen bed weer in.

Op het stationsplein in Bourg-en-Bresse Onderweg met de nieuwe hengel Daar gaan ze op de banaan

September 2015

1 September: Oogarts

Bij de oogarts zijn we niet heel erg vaak meer geweest. Dat is ook niet zo erg, want dat zijn niet de favoriete bezoekjes. Meestal lopen de afspraken altijd erg veel uit en Onze Dochter vindt het ook nooit zo leuk. Als eerste wordt een gezichtsveld onderzoek gedaan. Daarvoor moet ze in een halve verlichte bol kijken of ze de lampjes ziet aankomen. Deze keer doen ze het voor het eerst met telkens een oog afgeplakt. Dus twee keer dezelfde test. Gelukkig is dit geen vervelende test en is het dan ook zo voorbij. De verpleging die de test afneemt tekent even de bijbehorende plaatjes en dan kunnen we in de volgende wachtkamer gaan zitten.
Nog maar even een kopje koffie/thee dan maar. Even wachten nog en dan worden we binnen geroepen door de oogarts. Ze gaat proberen om in haar ogen te kijken zonder druppeltjes en gelukkig lukt dat ook deze keer weer goed. Dat scheelt weer een paar druppels in haar oog en een dubbele wachttijd. Alles lijkt gewoon stabiel te zijn en dat is goed nieuws. Tenzij de oncoloog er anders over denkt of er een aanleiding toe is, mogen we gewoon pas volgend jaar weer terug komen.

Gezichtsveld onderzoek

27 September: dagje Toverland

Zin in een dagje uit! Het is prachtig weer om een dagje naar Toverland te gaan. De kids zijn alweer een paar weken op school en in het ritme. Papa gelukkig weer normaal aan het werk en ook mama is alweer een paar weken aan de bak. Nog even genieten van de mooie nazomer.
Rugzakje mee en daar gaan we dan. Het is gelukkig niet overdreven druk. Buiten het park lijkt het veel drukker dan het eigenlijk in werkelijkheid in het park is. Er zijn natuurlijk ook een hoop gezinnen met kleinere kinderen, die weer niet in de grotere attracties mogen. Eerst dus maar even naar de topattractie: de Troy. We hoeven amper te wachten en na het eerste ritje besluiten de dames om meteen nog maar een keer te gaan. Zo gaan we alle attracties af en genieten we met volle teugen van een heerlijke dag!

De motoren in Toverland

Oktober 2015

3 Oktober: Kinderbeurs

Alweer een half jaar voorbij, alweer een Kinderbeurs. Onze Dochters vast bijdrage hier is dat ze natuurlijk weer KIKA beren en Buddy Pinguins gaat verkopen. Samen met haar tante. Helaas kan tante Jose er niet meer bij zijn deze keer. Ook in het voorjaar ging het al niet, omdat haar gezondheid het niet toeliet. Helaas is ze afgelopen zomer overleden en zal zij er niet meer bij zijn, hoewel in gedachte natuurlijk altijd. Onze Dochter kijkt er altijd erg naar uit en weet met haar praatjes toch altijd weer een aantal beren en pinguins te verkopen. Ook deze keer!
De beurs liep gesmeerd en de opbrengst liegt er niet om: met z'n allen hebben we toch maar weer mooi 2150 euro verdiend voor het goede doel: STOP Hersentumoren en de NINA-foundation.

7 Oktober: Diploma uitreiking Zus

Vorig schooljaar heeft Zus vanuit school extra engels gevolgd. Hiervoor heeft ze ook echt een mondeling en schriftelijk examen afgelegd en gelukkig nog geslaagd ook. Vanavond is op het Were Di dus een echte diploma uitreiking: de eerste. We gaan er gezellig met z'n allen naartoe en Zus is natuurlijk maar wat trots om haar eerste diploma in ontvangst te mogen nemen. Een echt Anglia certificaat.

Anglia Diploma